Kamień Koszyrski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamień Koszyrski
Камінь-Каширський
Ilustracja
Kaplica dominikańska i kościół Archanioła Michała
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód wołyński
Rejon koszyrski
Data założenia 1196
Prawa miejskie 1430
Burmistrz Wasyl Bondar
Powierzchnia 14,73 km²
Populacja (2018)
• liczba ludności

12 489[1]
Kod pocztowy 44500
Położenie na mapie obwodu wołyńskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu wołyńskiego
Kamień Koszyrski
Kamień Koszyrski
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Kamień Koszyrski
Kamień Koszyrski
Ziemia51°37′N 24°58′E/51,616667 24,966667
Strona internetowa
Portal Portal Ukraina

Kamień Koszyrski (ukr. Камінь-Каширський) – miasto na Ukrainie i stolica rejonu w obwodzie wołyńskim.

Pierwotnie było prywatnym miastem szlacheckim w XVI wieku[2]. W okresie I Rzeczypospolitej miejscowość administracyjnie należała do województwa wołyńskiego, a w okresie II Rzeczypospolitej do województwa poleskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Król Polski Kazimierz III Wielki wzniósł tu zamek obronny. W 1430 r. Kamień Koszyrski otrzymał prawa miejskie. Miasto należało do rodu Sanguszków. Adam Aleksander Sanguszko ufundował w 1628 r. klasztor dominikański. W 1649 r. zamek został doszczętnie zniszczony. Po 1653 r. własność Krasickich.

W latach 1921–1939 stolica powiatu koszyrskiego w województwie poleskim II RP. Kamień Koszyrski był wówczas zamieszkany w większości przez ludność żydowską.

Po agresji ZSRR na Polskę w Kamieniu Koszyrskim był więziony przez Sowietów Jan Kobyrski – kapitan piechoty Wojska Polskiego, zamordowany w czasie zbrodni katyńskiej.

19 sierpnia 1943 r. ukraińscy nacjonaliści (batalion "Nazara-Krygi", sotnia "Łysego" i sotnia "Kubika") zaatakowali Kamień Koszyrski, gdzie zamordowali 120 Polaków[3]. W wyniku potyczki z żołnierzami niemieckiego garnizonu rannych zostało dwóch partyzantów UPA[4]. Kilka dni później, 24 sierpnia został przez Niemców rozstrzelany proboszcz miejscowej parafii rzymskokatolickiej ks. Leopold Aulich oraz wikariusz ks. Kazimierz Rybałtowski, w odwecie za współpracę z polskim podziemiem lub pomoc okazywaną prześladowanym Żydom[5]. Niektóre źródła podają jako datę śmierci dzień 26 lipca 1943 roku[5]. Obaj zostali pochowani niedaleko kościoła w Kamieniu Koszyrskim[6].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Struktury wyznaniowe[edytuj | edytuj kod]

W 2014 r. Kamień Koszyrski był centrum jednego z dekanatów eparchii wołyńskiej Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego. Czynne były dwie cerkwie: św. Eliasza (spłonęła w 2015 r.) oraz Narodzenia Matki Bożej[8].

Urodzeni w Kamieniu Koszyrskim[edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2018 року. Державна служба статистики України. Київ, 2018. стор.16
  2. Zenon Guldon, Jacek Wijaczka, Skupiska i gminy żydowskie w Polsce do końca XVI wieku, w: Czasy Nowożytne, 21, 2008, s. 162.
  3. Instytut Pamięci Narodowej, UPA - atak na miasto Kamień Koszyrski, rajd na Naddnieprowszczyznę. Odpisy, Instytut Pamięci Narodowej [dostęp 2019-08-13] (pol.).
  4. Mark Sołonin: Nic dobrego na wojnie. Poznań: Rebis, 2015, s. 219-220.
  5. a b „BIAŁA KSIĘGA” Martyrologium duchowieństwa — Polska. [dostęp 2019-08-26].
  6. Cmentarz rzymskokatolicki w Kamieniu. [dostęp 2019-08-26].
  7. Kamień Koszyrski. [dostęp 16.8.13].
  8. Храми благочиння

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]