Kamienica Balcerowska (Winklerowska) w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamienica Balcerowska
w Warszawie
Obiekt zabytkowy nr rej. :498 z 1.07.1965
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres Rynek Starego Miasta 20
Typ budynku Kamienica
Zniszczono 1944
Odbudowano 1952–1953
Pierwszy właściciel Gambala (1476-1498)
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Kamienica Balcerowska w Warszawie
Kamienica Balcerowska
w Warszawie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Kamienica Balcerowska w Warszawie
Kamienica Balcerowska
w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kamienica Balcerowska w Warszawie
Kamienica Balcerowska
w Warszawie
Ziemia52°15′00,92″N 21°00′44,50″E/52,250256 21,012361

Kamienica Balcerowska[1][2][3], także Winklerowska[4] – czterokondygnacyjna i trzytraktowa kamienica wzniesiona w XV wieku, znajdująca się przy Rynku Starego Miasta nr 20 w Warszawie.

Budynek mieści Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie. Wnętrze połączone jest z sąsiednim budynkiem nr 18, również użytkowanym przez Muzeum Literatury.

Na parterze kamienicy znajdują się fragmenty malowideł z pierwszej połowy XVI wieku (Oblicze Chrystusa adorowane przez dwa anioły).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kamienica wzniesiona została w XV wieku jako budynek jednotraktowy z piwnicą przykrytą stropem. W XVI wieku budynek został przebudowany i powiększony przez rodzinę Baltazar (Balcer). W 1599 roku dobudowano nową ścianę od kamienicy nr 18 oraz tylny trakt. W wyniku przebudowania stała się dwutraktowa, dwupiętrowa ze sklepionymi piwnicami, sienią na parterze i sklepioną izbą tylną. Następnie dobudowano oficynę gospodarczą i mur zamykający pierwsze podwórze, powstał także budynek za murem obronnym (ul. Brzozowa nr 23). Kolejna przebudowa miała miejsce w XVII wieku. W 1928 roku usunięto balkon na I p. i Felicjan Szczęsny Kowarski wykonał polichromie[5].

Jako pierwszego właściciela wzmiankuje się Gambala (1476-1498), a następnie od 1511 roku Baltazara (Balcer). Kolejnymi jej właścicielami była m.in. rodzina Winklerów, Ptaszyńskich (1812-1921), Duratowiczów (ok. 1844-1953), a następnie Michał Wliczan (ok. 1876-1915) oraz Tadeusz Jan Kazimierz Borowski[5].

Częściowo zniszczona podczas II wojny światowej. Zachowały się m.in. piwnice, fragmenty przyziemie fasady i portale.

W 1948 roku odsłonięto detale gotyckie, m.in.: w fasadzie portal, resztki profilowań zejścia do piwnicy i wnęk okiennych.

Odbudowana w latach 1952-1953 według projektu Anny Boye-Guerquin. Zachowano niezniszczone relikty, zrekonstruowano fragment muru i glifu okiennego znajdującego się nad portalem głównym fasady. Wnętrza i elewacja podwórzowa powstały według nowego projektu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Anna Berdecka, Olgierd Puciata, Janina Rutkowska, Hanna Szwankowska: Ulice Starego Miasta. W: Olgierd Puciata (red.), Hanna Szwankowska, Eugeniusz Szwankowski, Stanisław Żaryn: Szkice staromiejskie. Warszawa: Wydawnictwo "Sztuka", 1955, s. 15.
  2. Juliusz A. Chrościcki, Andrzej Rottermund: Atlas architeltury Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1977, s. 20, 229.
  3. Juliusz Pollack, Julian Żebrowski: Historia kamieniczek na Rynku Starego Miasta w Warszawie. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1988, s. 69. ISBN 83-03-02312-8.
  4. Maria Lewicka: Atlas architektury Starego Miasta w Warszawie. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1992, s. 58. ISBN 83-213-3512-8.
  5. a b Rynek 20 (kamienica Winklerowska), zapiecek.com, [dostęp: 30.03.2010]