Kamienica Długoszowa w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamienica Długoszowa

Kamienica Długoszowa, Długoszowska, Długoszewska, dom Hermanowskikamienica wzniesiona w pierwszej połowie XV wieku, znajdująca się przy Rynku Starego Miasta nr 9 w Warszawie.

Najprawdopodobniej budynek powstał ze zlecenia pierwszego znanego właściciela kamienicy Hermana. Posiadał on wówczas cechy gotyckie. W latach 1579-1655 właścicielami kamienicy była rodzina Długoszów, m.in. Paweł Długosz, który był burmistrzem Starej Warszawy. On był również zleceniodawcą przebudowy, która miała miejsce w pierwszej połowie XVII wieku. Kolejnymi właścicielami byli m.in. Aleksander Giza (rajca) oraz rodzina Flaczkiewiczów.

W 1578 i 1607 r. kamienica uległa spaleniu. Posiadała ona sklepione piwnice, w których handlowano m.in. pieczywem, kaszą i opałem. Wejście do nich prowadziło stromymi schodami[1].

W 1928 r. ozdobiono ją polichromią autorstwa K. Ścińskiego. W 1944 r. ponownie spalona i zburzona. Po II wojnie światowej odbudowana według projektu M. Kuzmy i J. Chodaczka oraz ozdobiona polichromią autorstwa J. i K. Studnickich. Nadano jej wygląd taki, jaki miała po przebudowie w XVIII wieku. Znajduje się w niej bar i kawiarnia Bazyliszek.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]