Kamienica Emila Wedla w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kamienica Emila Wedla
Obiekt zabytkowy nr rej. 739 z 1 lipca 1965
Kamienica Emila Wedla
Państwo  Polska
Styl architektoniczny eklektyzm
renesans
Architekt Franciszek Brauman
Inwestor Emil Wedel
Ukończenie budowy 1893
Odbudowano 1947 – północny fragment
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Kamienica Emila Wedla
Kamienica Emila Wedla
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Kamienica Emila Wedla
Kamienica Emila Wedla
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kamienica Emila Wedla
Kamienica Emila Wedla
Ziemia52°14′00″N 21°00′52″E/52,233333 21,014444

Kamienica Emila Wedlakamienica wzniesiona w 1893 przy ulicy Szpitalnej 8 w warszawskim Śródmieściu.

Opis[edytuj]

W zachowanej do dziś 4-piętrowej oficynie znajdującej się z tyłu budynku Emil Wedel prowadził swój zakład cukierniczy od 1865. Od początku istnienia kamienicy na jej parterze działa sklep oraz pijalnia czekolady. Można tam było spotkać m.in. Henryka Sienkiewicza czy Bolesława Prusa.

W latach 30. produkcję przeniesiono na Pragę, a w budynku pozostała jedynie pijalnia oraz sklep. W 1937 Jan Wedel zaplanował modernizację wystroju lokalu, jednak spotkało się to z licznymi protestami, na skutek czego postanowiono zmodernizować jedynie zaplecze. Na dachu kamienicy umieszczono reklamujący firmę neon ukazujący Chłopca na zebrze.

W czasie wojny w kamienicy stacjonowali fotoreporterzy Referatu Filmowego Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej AK, którego szef, Antoni Bohdziewicz, sfilmował z czwartego piętra ostrzał artylerii niemieckiej najwyższego budynku w ówczesnej Warszawie – Prudentialu.

Podczas powstania warszawskiego zawalił się północny fragment kamienicy, który został pobudowany ponownie w 1947, według projektu Zdzisława Mączeńskiego. W następnym roku Wedlowi odebrano budynek.

Ponowne otwarcie lokalu znajdującego się na parterze nastąpiło w 1958. Wystrój wnętrz wzorowany był na oryginalnym, a żyrandole i kinkiety pochodziły z fabryki Braci Łopieńskich.

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Jan Brykczyński, Magdalena Stopa: Ostańce. Kamienice warszawskie i ich mieszkańcy. Warszawa: Dom Spotkań z Historią, 2011, s. 128-135. ISBN 978-83-62020-18-8.