Kamienica Pod Jednorożcem w Krakowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamienica Pod Jednorożcem
Obiekt zabytkowy nr rej. A-215 z dnia 10.03.1966
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Kraków
Adres ul. Grodzka 31
Położenie na mapie Starego Miasta w Krakowie
Mapa lokalizacyjna Starego Miasta w Krakowie
Kamienica Pod Jednorożcem
Kamienica Pod Jednorożcem
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kamienica Pod Jednorożcem
Kamienica Pod Jednorożcem
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Kamienica Pod Jednorożcem
Kamienica Pod Jednorożcem
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
Kamienica Pod Jednorożcem
Kamienica Pod Jednorożcem
Ziemia50°03′30,460″N 19°56′15,186″E/50,058461 19,937552

Kamienica Pod Jednorożcem – zabytkowa kamienica, zlokalizowana przy ulicy Grodzkiej na krakowskim Starym Mieście.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kamienica została wzniesiona w XIV wieku, częściowo na działce wytyczonej w drugiej połowie XIII wieku po niwelacji wału Okołu, a częściowo na dawnej uliczce przywalnej. Pierwszym właścicielem budynku był tkacz Nikolaus. Pod koniec XIV wieku kamienica była przez krótki czas własnością parafii Wszystkich Świętych. W XV wieku została rozbudowana. W XVI wieku wzniesiono murowaną oficynę tylną. W 1672 kamienica została nadbudowana o drugie piętro przez Groickich. W 1847 otrzymała nową fasadę. W 1886 przekształcono fasadę w stylu neobarokowym na zlecenie B. Szwantkowskiego, przebudowano też oficynę tylną. Od 1905 do II wojny światowej kamienica była własnością żydowskiej rodziny Poserów. W 1926 nadbudowano trzecie piętro oraz zbudowano zewnętrzne schody w podwórzu. W 1931 obłożono parter fasady sztucznym kamieniem[1][2].

10 marca 1966 kamienica została wpisana do rejestru zabytków[3]. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków[4].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Obecna forma kamienicy jest efektem przebudowy z 1886, z wyjątkiem attyki, która zachowała wygląd z 1847 oraz parteru przebudowanego w 1931. Budynek ma trzy kondygnacje. Fasada, o czterech osiach, utrzymana jest w stylu neobarokowym. Parter obłożono okładziną ze sztucznego kamienia. Poszczególne kondygnacje oddzielone są od siebie gzymsami. Okna posiadają uszate obramienia. Budynek wieńczy wysoka attyka[1].

W wnętrzach kamienicy zachowała się latarnia schodów nakryta sklepieniem klasztornym z XVII wieku[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]