Kamienica Pod Złotą Kotwicą we Wrocławiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamienica Pod Złotą Kotwicą
Obiekt zabytkowy nr rej. A/1532/230 z 30.12.1970[1]
Ilustracja
Kamienica Pod Złotą Kotwicą
Państwo  Polska
Miejscowość Wrocław
Adres Rynek 52
Styl architektoniczny barok
Rozpoczęcie budowy XIII wiek
Zniszczono 1945
Położenie na mapie Wrocławia
Mapa lokalizacyjna Wrocławia
Kamienica Pod Złotą Kotwicą
Kamienica Pod Złotą Kotwicą
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kamienica Pod Złotą Kotwicą
Kamienica Pod Złotą Kotwicą
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Kamienica Pod Złotą Kotwicą
Kamienica Pod Złotą Kotwicą
Ziemia51°06′38,90″N 17°01′56,06″E/51,110806 17,032239

Kamienica Pod Złotą Kotwicą (niem. Zum goldenen Anker) – kamienica na wrocławskim rynku, na jego północnej pierzei, zwanej Targiem Łakoci.

Historia i architektura kamienicy[edytuj | edytuj kod]

Wygląd kamienicy w latach 1936-1937

Pierwszy murowany budynek na parceli nr 52 pochodzi z drugiej połowy XIII wieku, z lat 1240-1280. Była to wówczas kamienica jednotraktowa, dwuizbowa z przedprożem[2]. Pierwsza poważniejsza przebudowa miała miejsce w XV wieku, kiedy to dodano trakt tylny na parterze z dwoma izbami ze sklepieniami gwiaździstymi. W 1567 roku właścicielem kamienicy był ród patrycjuszy wrocławskich Uthamannów. To za ich sprawą kamienicę przebudowano nadając jej wygląd manierystyczny. W trakcie przednim dodano wąską sień, a w oficynie wschodniej wybudowano klatkę schodową; nadbudowana została część zachodniej wraz ze sklepionym przejazdem nad ulicą Więzienną. Fasada budynku zyskała cztery szczyty a boniowany parter kamienny portal podobny do tego, jaki znajdował się w kamienicy przy Rynku 5 we Wrocławiu[3][2].

W 1712 roku kamienicy nadano wygląd barokowy, a w 1887 została wyburzona; w jej miejsce stanął budynek o formach neorenesansu francuskiego. Ostatnia przebudowa przed wybuchem II wojny światowej miała miejsce w 1936 roku[4]. W latach 1904-1905 w kamienicy tymczasowo mieścił się sklep Braci Baraschów, którzy w tym czasie budowali swój nowy dom handlowy przy Rynku 31/32[5].

Po II wojnie światowej[edytuj | edytuj kod]

W wyniku działań wojennych w 1945 roku kamienica uległa całkowitemu zniszczeniu. Została odbudowana w latach 50. XX wieku, według projektu Emila Kaliskiego, w formach manierystycznych jako czterokondygnacyjny budynek przykryty dachem kalenicowym, dwutraktowy, o sześcioosiowej fasadzie z trzema facjatami[4]. W kamienicy zachowała się we wnętrzu renesansowa kolumna z pierwszej połowy XVI wieku[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Harasimowicz: Encyklopedia Wrocławia. Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 83-7384-561-5.
  • Rafał Eysymontt, Jerzy Ilkosz, Agnieszka Tomaszewicz, Jadwiga Urbanik (red.): Leksykon architektury Wrocławia. Wrocław: Via Nova, 2011.
  • Małgorzata Urlich-Kornacka: Dom towarowy "Feniks", dawny dom towarowy braci Barachów. Wrocław: Feniks, 2018.