Kamienica Pod Złotym Pokojem we Wrocławiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamienica Pod Złotym Pokojem
Obiekt zabytkowy nr rej. A/4033/228 z 30.12.1970[1]
Ilustracja
Kamienica Pod Złotym Pokojem
Państwo  Polska
Miejscowość Wrocław
Adres Rynek 57
Typ budynku kamienica
Styl architektoniczny barok
Architekt Jacek Cydzik
Kondygnacje cztery
Ważniejsze przebudowy 1726, 1874
Zniszczono 1945
Odbudowano 1955
Położenie na mapie Wrocławia
Mapa lokalizacyjna Wrocławia
Kamienica Pod Złotym Pokojem
Kamienica Pod Złotym Pokojem
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kamienica Pod Złotym Pokojem
Kamienica Pod Złotym Pokojem
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Kamienica Pod Złotym Pokojem
Kamienica Pod Złotym Pokojem
Ziemia51°06′39,70″N 17°01′52,84″E/51,111028 17,031344

Kamienica Pod Złotym Pokojemkamienica na wrocławskim Rynku, na północnej pierzei rynku, zwanej Targiem Łakoci.

Historia kamienicy i jej architektura[edytuj | edytuj kod]

Ślady pierwszej murowanej zabudowy pochodzą z okresu późnośredniowiecznego. W części piwnicznej zachowały się pozostałości pozwalające na wytyczenie planu średniowiecznego dwutraktowego domu. W frontowej części znajdowała się sień o szerokości większej niż połowa domu a obok drugie pomieszczenie. W trakcie tylnym, węższa sień prowadziła na podwórze a z boku znajdował się handlowy kantor. Pomiędzy sienią frontową a kantorem znajdowały się schody na wyższą kondygnację[2].

W pierwszej połowie XVI wieku kamienica miała już trzy kondygnacje i dwukondygnacyjny szczyt. Do budynku prowadziły dwa wejścia od strony frontowej. W trzeciej dekadzie XVIII wieku (od 1726 roku) właścicielką kamienicy była Anna Rosina Rudolphin, która przebudowała kamienicę nadając jej barokową fasadę o czterech osiach okiennych i trzykondygnacyjny szczyt zakończony rozerwanym naczółkiem z ustawiona pośrodku wazą. W późniejszym okresie naczółek został usunięty, a w jego miejsce wykonano prosty gzyms. W 1874 roku budynek ponownie poddano gruntownej przebudowie; kamienica została podniesiona do pięciu kondygnacji i zamknięta płaskim dachem[3]. Ówczesnym właścicielem kamienicy był H. Neddermann[4].

Na przełomie XIX i XX wieku w kamienicy "Pod Złotym Pokojem" znajdowała się winiarnia Paul Wuitek[5]. W latach trzydziestych XX wieku w kamienicy funkcjonowała restauracja "Stahlhelmheims"[6].

Po 1945 roku[edytuj | edytuj kod]

W wyniku działań wojennych kamienica uległa całkowitemu zniszczeniu. Została odbudowana w 1955 roku według projektu Jacka Cydzika nawiązującego do dawnego barokowego kształtu budynku, ale nie odtworzono szczegółów architektonicznych oraz pierwotnego wyglądu zwieńczenia szczytu[7]. Obecna kamienica to czterokondygnacyjny budynek z dwukondygnacyjnym szczytem ozdobionym spływami wolutowymi, dwutraktowa, z czteroosiową fasadą ujętą pilastrami wielkiego porządku[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Harasimowicz: Encyklopedia Wrocławia. Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 83-7384-561-5.
  • Rafał Eysymontt, Jerzy Ilkosz, Agnieszka Tomaszewicz, Jadwiga Urbanik (red.): Leksykon architektury Wrocławia. Wrocław: Via Nova, 2011.
  • Edmund Małachowicz: Stare miasto we Wrocławiu. Wrocław: PWN, 1985. ISBN 83-01-03996-5.
  • Olgierd Czerner: Rynek wrocławski. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1976.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]