Kamienica przy Rynku 49 we Wrocławiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamienica przy Rynku 49
Dom handlowy Trautner
Obiekt zabytkowy nr rej. A/2691/277 z 30.12.1970[1]
Ilustracja
Kamienica przy Rynku 49
Państwo  Polska
Miejscowość Wrocław
Adres Rynek 49/ ul. Igielna 19
Styl architektoniczny secesyjno-manierystyczny
Architekt Bracia Ehrlichowie
Kondygnacje pięć
Powierzchnia użytkowa 3 tys. m²
Rozpoczęcie budowy 1901
Ukończenie budowy 1902
Kolejni właściciele Louis Cohn
Obecny właściciel Residence Development
Położenie na mapie Wrocławia
Mapa lokalizacyjna Wrocławia
Kamienica przy Rynku 49
Kamienica przy Rynku 49
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kamienica przy Rynku 49
Kamienica przy Rynku 49
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Kamienica przy Rynku 49
Kamienica przy Rynku 49
Ziemia51°06′38,90″N 17°01′56,06″E/51,110806 17,032239

Kamienica przy Rynku 49kamienica na wrocławskim rynku, na jego północnej pierzei, zwanej Targiem Łakoci; dawny dom handlowy Trautner, który wraz z przedwojennymi domami handlowymi „Marcus” i „Hünert” stanowi „najważniejszy relikt oryginalnej zabudowy północnej pierzei Rynku”[2].

Historia i architektura kamienicy[edytuj | edytuj kod]

Najstarsze ślady zabudowy na partycji nr 49 pochodzą z XIII wieku[3].

W 1901 rozebrano istniejącą w tym miejscu kamienicę i na zlecenie kupca Louisa Cohna wybudowano nowy dom handlowy zw. Domem handlowym Louisa Cohnama, na planie litery „C” wg projektu Richarda i Paula Ehrlichów, żydowskich architektów, potomków Louisa Ehrlicha projektanta wielu wrocławskich kamienic. Kamienica posiadała mały dziedziniec od wschodniej strony oraz czterokondygnacyjne skrzydło obniżające się schodkowo w kierunku ulicy Igielnej[4]. Nowy pięciokondygnacyjny budynek wyłożony był okładziną kamienną. W jego fasadę na dwóch pierwszych kondygnacjach wkomponowano duże przeszklone okno witrynowe. W górnej jego części po obu stronach umieszczono medaliony przedstawiające patronów kamienicy: Merkurego, opiekunów handlarzy i wizerunek Barbary Uttmann, niemieckiej XVI-wiecznej mistrzyni w tworzeniu wyrobów koronkowych i plecionek[5]. W centralnej części trzyosiowej fasady umieszczono trzykondygnacyjny wykusz zakończony miedzianym daszkiem[3], a nad nim globus otoczony przez dwa niewielkie okienka zamknięte łukiem kotarowym. Globus był podświetlany elektrycznie[6], co w ówczesnym okresie było nowinką techniczną i stanowiło dużą atrakcję[4]. Fasada zwieńczona została neomanierystycznym szczytem[3], a budynek zakryty był dwuspadowym dachem przenikającym się z głównym dachem kalenicowym[4].


Przed 1945 rokiem w kamienicy na górnych pietrach mieściły się zakłady produkcyjne konfekcji męskiej i damskiej; dolne kondygnacje zajmowały sklepy handlowe[3].

Po II wojnie światowej[edytuj | edytuj kod]

Działania wojenne w 1945 roku nie uszkodziły budynku. W 1953 roku zamurowano wielką witrynę na parterze i zastąpiono ja trzema niewielkimi oknami zakończonymi łukami. W kamienicy, aż do 2003 roku, znajdowała się księgarnia muzyczna i biblioteka[4]. W 2003 roku budynek został sprzedany za wylicytowaną kwotę 50 mln zł spółce Residence Development należącej do Irańczyka Ali Dadressana[7]. W 2017 roku fasada kamienicy została odrestaurowana[8]. Na parterze budynku znajduje się Pizza Hut.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Harasimowicz: Encyklopedia Wrocławia. Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 83-7384-561-5.
  • Rafał Eysymontt, Jerzy Ilkosz, Agnieszka Tomaszewicz, Jadwiga Urbanik (red.): Leksykon architektury Wrocławia. Wrocław: Via Nova, 2011.