Kamienica przy ul. Warszawskiej 5 w Katowicach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamienica mieszkalno-handlowa przy ul. Warszawskiej 5 w Katowicach
Ilustracja
kamienica w 2008
Państwo  Polska
Miejscowość Katowice Herb.svg Katowice
Adres ul. Warszawska 5
Typ budynku kamienica mieszkalno-handlowa
Styl architektoniczny eklektyzm/historyzm
Architekt Arthur Hausler[1]
Kondygnacje 4 (3+1)
Ukończenie budowy 1890
Ważniejsze przebudowy 1891, 1898, 1900, 1926
Położenie na mapie Katowic
Mapa lokalizacyjna Katowic
kamienica przy ul. Warszawskiej 5
kamienica przy ul. Warszawskiej 5
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
kamienica przy ul. Warszawskiej 5
kamienica przy ul. Warszawskiej 5
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
kamienica przy ul. Warszawskiej 5
kamienica przy ul. Warszawskiej 5
Ziemia50°15′32,2585″N 19°01′25,9741″E/50,258961 19,023882

Kamienica mieszkalno-handlowa przy ul. Warszawskiej 5 − zabytkowy[2] budynek, znajdujący się w Śródmieściu Katowic.

Obiekt zbudowano w stylu historyzmu (eklektyzmu) z elementami neobarokowymi, w roku 1890, według projektu Arthura Hauslera. W 1891 rozbudowano oficynę tylną według projektu Paula Frantziocha, w 1898 dokonano przebudowy na parterze, a w 1900 nadbudowano oficynę tylną, zaprojektowaną przez A. Zimmermanna. W 1926 do kamienicy dobudowano balkony według projektu Jana Widucha. W dwudziestoleciu międzywojennym pod numerem 5 mieścił się konsulat węgierski[3]. Kiedyś mieściła się tu także kawiarnia Otto (właściciel: Liborius Otto[4]) z kryształowymi żyrandolami, mahoniową boazerią i marmurowymi stolikami. W latach dwudziestych XX wieku właścicielem został Stanisław Beszczyński, a po wojnie przejęło ją państwo, nazwę zmieniono na Kryształowa. Była ona w latach 80. XX wieku miejscem spotkań starszego pokolenia[5]. Również tu przesiadywała Pola Gojawiczyńska podczas pobytu w Katowicach. W budynku mieściła się również Siedziba Okręgu Śląskiego ZPAF[6].

Obiekt wyremontowano w latach 2011−2012[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michał Bulsa: Ulice i place Katowic. Katowice: Prasa i Książka, 2012, s. 191. ISBN 978-83-933-665-8-3. (pol.)
  2. Urząd Miasta Katowice: Wartości dziedzictwa kulturowego (załącznik 1.9) (pol.). www.bip.um.katowice.pl. [dostęp 2012-08-27].
  3. Wojciech Janota: Katowice między wojnami. Miasto i jego sprawy 1922-1939. Łódź: Księży Młyn, 2010, s. 12. ISBN 978-83-7729-021-7.
  4. Wojciech Janota: Katowice między wojnami. Miasto i jego sprawy 1922-1939. Łódź: Księży Młyn, 2010, s. 96. ISBN 978-83-7729-021-7.
  5. Podwyżka czynszu dobiła legendarną Kryształową (pol.). www.cjg.gazeta.pl. [dostęp 2011-09-28].
  6. Ulica Warszawska na zdjęciach starych i teraz (pol.). www.fotal.pl. [dostęp 2011-09-28].
  7. Katowice: Dawna Kryształowa nabiera blasku! (pol.) www.katowice.naszemiasto.pl [dostęp 2012-08-27]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Barbara Klajmon: Katowicka kamienica mieszczańska 1840-1918, wyd. I, Katowice 1997.