Kamil Stefko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamil Stefko
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 8 kwietnia 1875
Złoczów, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 17 lutego 1966
Wrocław, Polska
Narodowość polska
Tytuł naukowy profesor prawa
Alma Mater Uniwersytet Lwowski
Rodzice Michał, Kamila
Krewni i powinowaci Mieczysław Stefko, Ignacy Lemoch (dziadek)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Kamil Stefko (ur. 8 kwietnia 1875 w Złoczowie, zm. 17 lutego 1966 we Wrocławiu) – polski prawnik, specjalista prawa procesowego cywilnego, profesor prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i Wyższej Szkoły Handlowej we Wrocławiu, członek Komisji Kodyfikacyjnej II RP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Michała i Kamili z domu Lemoch, wnukiem Ignacego Lemocha, czeskiego profesora matematyki elementarnej Uniwersytetu Lwowskiego i rektora tej uczelni[1][2]. W 1892 ukończył VIII klasę ze stopniem celującym i zdał egzamin dojrzałości z odznaczeniem w C. K. Gimnazjum Arcyksiężniczki Elżbiety w Samborze (w jego klasie był m.in. Roman Negrusz)[3]. Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego, w 1897 obronił tamże doktorat i w 1907 habilitował się. Odbył także studia w Berlinie. Był sędzią powiatowym w Brodach i prowadził kancelarię adwokacką we Lwowie[4]. W 1910 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1916 – profesorem zwyczajnym prawa procesowego cywilnego na Uniwersytecie Lwowskim[5].

Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia porucznika rezerwy artylerii ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 (w 1923 był zweryfikowany z lokatą 30, a w 1924 z lokatą 11)[6][7]. W latach 20. był oficerem rezerwowym 5 Pułku Artylerii Polowej we Lwowie, w tym w 1924 jako oficer pospolitego ruszenia[8][9]. Został członkiem Komisji Kodyfikacyjnej w II RP, zaś od 1932 członkiem Trybunału Kompetencyjnego. W roku akademickim 1933/1934 był komisarzem Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie po tym, jak z urzędu ustąpił Henryk Halban. Był członkiem zwyczajnym Kasyna i Koła Literacko-Artystycznego we Lwowie[10].

W 1941 wyjechał ze Lwowa do Warszawy. Został tam kierownikiem biura tłumaczeń niemieckich w Polskiej Pocztowej Kasie Oszczędności. Od maja 1945 był pełnomocnikiem ds. uruchomienia Wydziału Prawa i Administracji we Wrocławiu, a także pierwszym dziekanem tego wydziału, współorganizator i pierwszy rektor Wyższej Szkoły Handlowej.

Prace: "O omieszkaniu wedle austriackiej procedury cywilnej" (1907), "Rzut oka na historyczny rozwój prawa egzekucyjnego" (1916), "Główne zasady polskiej procedury cywilnej" (1919), "Dyplomatyczne zwolnienie od jurysdykcji w sprawach cywilnych" (1938), "Udział prokuratora w postępowaniu cywilnym" (1956).

Był działaczem Stronnictwa Demokratycznego, z jego ramienia zasiadał w Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu[11].

10 listopada 1933 „za owocną działalność naukową i profesorską” został odznaczony przez Prezydenta RP Ignacego Mościckiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[12]. Krzyż Komandorski otrzymał także w okresie PRL nadany uchwałą Rady Państwa z 27 września 1955[13].

Zmarł 17 lutego 1966 we Wrocławiu i tam został pochowany[14].

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Od 2011 jest patronem ulicy na wrocławskim Oporowie.[15]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sylwia Straszak-Chandocha: Kamil Ignacy Stefko. Rektor WSH i WSE w latach 1947–1951. W: Józef M. Soroka: Poczet Rektorów Wyższej Szkoły Handlowej Wyższej Szkoły Ekonomicznej i Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu 1947–2007. Wrocław: Wydawnictwo Akademii Ekonomicznej im. Oskara Langego we Wrocławiu, 2007, s. 11. ISBN 978-83-7011-871-6.
  2. Stepan Biłostockyj. Kamil Stefko (1875−1966) – profesor prawa i rektor Uniwersytetu Lwowskiego. „Folia Iuridica Universitatis Wratislaviensis”. 4, s. 53, 2015. 
  3. Sprawozdanie Dyrekcji C. K. Gimnazyum Arcyksiężniczki Elżbiety w Samborze za rok szkolny 1892. Sambor: 1892, s. 65, 71.
  4. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1911. Lwów: Prezydyum C.K. Namiestnictwa, 1911, s. 104.
  5. Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie für das Jahr 1918. Wiedeń: 1918, s. 1008, 1014.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 845.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 770.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 724.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 646.
  10. Sprawozdanie Wydziału Kasyna i Koła Literacko-Artystycznego we Lwowie za czas od 1 kwietnia 1934 do 31 marca 1935 przedłożone Walnemu Zgromadzeniu w dniu 29 maja 1935. Lwów: 1935, s. 33.
  11. (red. nauk. Jan Harasimowicz), Encyklopedia Wrocławia, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 2006
  12. M.P. z 1933 r. nr 259, poz. 277
  13. M.P. z 1955 r. nr 117, poz. 1543
  14. Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 1 (10), s. 89, Maj 1966. Koło Lwowian w Londynie. 
  15. Akty Prawne, uchwaly.um.wroc.pl [dostęp 2019-05-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]