Kamionka (Litwa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamionka
Akmenynė
Ilustracja
Państwo  Litwa
Rejon solecznicki
Gmina Kamionka
Populacja (2003)
• liczba ludności

287
Położenie na mapie Litwy
Mapa lokalizacyjna Litwy
Kamionka
Kamionka
Ziemia54°22′30″N 25°29′50″E/54,375000 25,497222
Strona internetowa
Portal Portal Litwa, Łotwa i Estonia

Kamionka (lit. Akmenynė) – wieś, której nazwa pochodzi od nazwy rzeki, nad którą leży. Kamionka znajduje się w odległości 11 km na północny wschód od miasta Solecznik, 7 km na wschód od Małych Solecznik. Obecnie jest siedzibą niewielkiego starostwa i sołectwa.

Liczba mieszkańców

Kamionki w poszczególnych latach

Rok Liczba mieszkańców Tendencja
1959 177 Wzrostowa +110
2003 287

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość ta znana jest już od XVIII wieku, kiedy to była własnością Wierzbowiczów. Dokumenty z wizytacji kościoła w Turgielach podają, że w 1830 r. na terytorium obecnej gminy w Kamionce działała cerkiew rzymsko-grecko-unicka[1]. W latach 1910-1911 zabudowania dworu wraz z całą ziemią stały się własnością Heleny Renigerowej. Kupiła ona dwór od Barbary Wanilewiczowej i Franciszka Chmielowskiego. Nowa właścicielka była potomkinią rodziny Wierzbowiczów - Heleną Wierzbowiczówną, która odzyskała skonfiskowane jeszcze w czasach carskich (po powstaniu z 1863 r.) dobra rodzinne[1]. Drewniany kościół pw. św. Teresy od Dzieciątka Jezus, został wybudowany w latach 1926-1930 pod nadzorem i z pomocą ks. Franciszka Tyczkowskiego. Rodzina Renigerów, wraz z proboszczem kamionkowskiej niegdyś parafii, księdzem Franciszkiem Tyczkowskim działali intensywnie na rzecz swojej wsi i otoczenia, co przyczyniło się do znacznych osiągnięć w życiu Kamionki[2]. Majątek ziemski Kamionka przestał należeć do tej rodziny w 1939 roku, gdy zaczęła się nacjonalizacja dóbr dworu. Ludwik Reniger został represjonowany i zesłany.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Antanas Lesys, Jovita Niuniavaite-Lesiene: Echa Kamionki (pol.). s. 1. [dostęp 2010-11-17].
  2. J. Hopen – Zawadzka: Wileńskie reminiscencje. Bydgoszcz: TMWIZW, 1996.