Kanał Kawęczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kanał Kawęczyński
Kanał Kawęczyński, Warszawa Praga Południe, ul. Ostrobramska.jpg
Kanał Kawęczyński widziany
z ul. Ostrobramskiej.
Kontynent Europa
Państwo  Polska
Województwo mazowieckie
Początek dzielnica Rembertów w Warszawie, Kawęczyn
Koniec pogranicze dzielnic Praga Południe i Wawer w Warszawie
Długość 2,84 km
Typ kanału melioracyjny
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Kan. Kawęczyński
Kan. Kawęczyński
Geographylogo.svg
Położenie na mapie Warszawy
Kanały melioracyjne Niziny Wawerskiej - mapa.

Kanał Kawęczyński[1][2][3] – kanał w Warszawie rozpoczynający się w Kawęczynie w dzielnicy Rembertów przy skrzyżowaniu ulic Krobińskiej i Chłopickiego i kończący się w dzielnicy Wawer[1][a] tuż za granicą Pragi-Południe przy zbiegu ulicy Ostrobramskiej i Trasy Siekierkowskiej, gdzie uchodzi do Kanału Nowa Ulga w tym samym miejscu co Kanał Wawerski[3][5][6], część. [1][a][2].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Kanał Kawęczyński przepływa m.in. przez rezerwat przyrody Olszynka Grochowska[6], gdzie łączy się z nim Kanał Rembertowski[6][3], część. [2][1][a], a wpada do Kanału Nowa Ulga wypływając spod Ostrobramskiej tuż przy granicy zespołu przyrodniczo-krajobrazowegoZakole Wawerskie[6].

W Kronice Warszawy z maja 1928 r. jest napisane, że ukończono już półtora kilometra kanału licząc od Kanału Kamionkowsko-Wawerskiego czyli ujścia i że roboty będą kontynuowano jak tylko Dyrekcja kolejowa wykona przepust żelbetonowy pod linią kolejową Warszawa-Dęblin. Długość kanału miała wynosić 3 km[7].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych podaje jedynie m.in. nazwy Rembertów i Wawer, dokładne współrzędne geograficzne źródła i ujścia Kanału Kawęczyńskiego (oraz Wawerskiego i Nowa Ulga), ale bez nazw ulic, pozostałych dzielnic oraz nazw źródła i ujścia[1]. Nazwy ulic oraz pozostałych dzielnic pochodzą z planu Warszawy[4], kanałów z którymi łączy się z cytowanych map[3][5][6], w przypadku kanałów Rembertowskiego i Nowa Ulga również z Biernackiego 2000[2] (jednak bez informacji o Rez. Olszynka Grochowska).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Państwowy Rejest Nazw Geograficznych (PRNG). Centralny Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej (CODGiK).
  2. a b c d Zdzisław Biernacki: IV. Geomorfologia i wody powierzchniowe. W: Wisła w Warszawie. Warszawa: Biuro Zarządu m.st. Warszawy, Wydział Planowania Przestrzennego i Architektury, Opracowanie graficzne, druk i oprawa: Dom Wydawniczy ELIPSA, 2000, s. 22-70. ISBN 83-907333-7-4. [dostęp 2014-10-18].
  3. a b c d Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej. Mapa topograficzna w skali 1:10 000. Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej.
  4. Warszawa. Atlas miasta i okolic. Skala 1 : 20 000. Warszawa: Daunpol Sp. z.o.o. Wydawnictwo Kartograficzne, 2009.
  5. a b geoportal.gov.pl. [dostęp 2015-01-12].
  6. a b c d e Geoserwis GDOŚ. [dostęp 2015-01-08].
  7. Odwodnienie Niziny Wawerskiej. „Kronika Warszawy”. R. 4 (nr 5), s. 9-12, maj 1928. Warszawa: Magistrat m. st. Warszawy. [dostęp 2015-01-11].