Kanał pachwinowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gray1146.png

Kanał pachwinowy (łac. canalis inguinalis ang. inguinal canal) – według klasycznej anatomii stanowi przebicie poprzez ścianę brzucha, przebiegając na przestrzeni 4–6 cm. Nachylony jest względem więzadła pachwinowego pod kątem 15° ku dołowi i przyśrodkowo. Kanał rozpoczyna się pierścieniem pachwinowym głębokim, a kończy pierścieniem pachwinowym powierzchownym. Tworzy się w rozwoju płodowym wraz z zstępowaniem jąder do miednicy około 12 tygodnia[1].

Ograniczenia[edytuj | edytuj kod]

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Pierścień pachwinowy głęboki[edytuj | edytuj kod]

Pierścień pachwinowy głęboki (anulus inguinalis profundus) leży w połowie odległości między kolcem biodrowym przednim górnym a spojeniem łonowym. Położony jest tuż nad więzadłem pachwinowym i bocznie od naczyń nabrzusznych dolnych. Znajduje się w powięzi poprzecznej.

Pierścień pachwinowy powierzchowny[edytuj | edytuj kod]

Pierścień pachwinowy powierzchowny (anulus inguinalis superfacialis) położony jest nad guzkiem łonowym. Powstaje jako trójkątny otwór w rozcięgnie mięśnia skośnego zewnętrznego brzucha i jest ograniczony odnogami boczną i przyśrodkową rozcięgna oraz więzadłem zagiętym i włóknami miedzyodnogowymi. Włókna miedzyodnogowe spajają odnogi, zapobiegając poszerzaniu się pierścienia powierzchownego.

Ściana przednia[edytuj | edytuj kod]

Ścianę przednią na całej długości tworzy rozcięgno mięśnia skośnego zewnętrznego brzucha. W części bocznej jest ona wzmocniona przez włókna mięśnia skośnego wewnętrznego brzucha odchodzące od bocznych dwóch trzecich więzadła pachwinowego.

Ściana tylna[edytuj | edytuj kod]

Ścianę tylną na całej długości tworzy powięź poprzeczna. W przyśrodkowej jednej trzeciej jest ona wzmocniona przez ścięgno łączące, które stanowi wspólny przyczep mięśnia poprzecznego oraz skośnego wewnętrznego brzucha do grzebienia łonowego.

Ściana górna[edytuj | edytuj kod]

Nazywana też sklepieniem kanału pachwinowego. Jest utworzona przez łukowato zagięte włókna mięśnia poprzecznego oraz skośnego wewnętrznego brzucha. Przyśrodkowo tworzą wspólny przyczep w postaci ścięgna łączącego, odchodzą po stronie bocznej od więzadła pachwinowego.

Ściana dolna[edytuj | edytuj kod]

Zwana dnem kanału pachwinowego. Jest zbudowana przez przyśrodkową połowę więzadła pachwinowego. Wolny brzeg najniższej części rozcięgna mięśnia skośnego zewnętrznego brzucha zawija się do tyłu, tworząc rynienkę dla zawartości kanału. Przyśrodkowa część rynienki jest wzmocniona więzadłem rozstępowym.

Uwagi kliniczne[edytuj | edytuj kod]

Kanał pachwinowy stanowi miejsce zmniejszonej oporności jamy brzusznej i może stanowić miejsce przepuklin brzusznych. Wśród wszystkich przepuklin jamy brzusznej, przepukliny pachwinowe stanowią około 90%. Najczęściej występują przepukliny skośne (75%). Są one 20-krotnie częstsze u mężczyzn, prawdopodobnie dlatego, że kanał pachwinowy jest u nich znacznie większy.

Zawartość[edytuj | edytuj kod]

Źródła[edytuj | edytuj kod]

  • Richard L. Drake i in. Gray's Anatomy for Students. Third edition. T2, Wyd. Elsevier 2016

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Witold Woźniak, Anatomia człowieka – podręcznik dla studentów i lekarzy, 2015, ISBN 978-83-87944-74-2.

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.