Kanapka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kanapki z wędliną
Kanapki z bagietki
Panino - rodzaj włoskiej kanapki

Kanapka – rodzaj przekąski; kalka językowa z języka francuskiego od słowa canapé (bułka przekrojona z wędliną ułożoną jak poduszki na kanapie)[1] - prosta potrawa przyrządzana na bazie cienkich kromek białego lub razowego chleba, ewentualnie rozkrojonej bułki, posmarowanych masłem, okładanych wędlinami, pieczenią wieprzową, kiełbasą, szynką lub serem, spożywana również z jajkiem na twardo, plasterkiem ogórka lub rybą, z dodatkiem warzyw do wyboru oraz sosów itp.

Kanapki znane są już od starożytności. Kanapka, ze względu na szybkość i prostotę przygotowania, jest popularną potrawą śniadaniową, lunchową, piknikową oraz, w tradycji polskiej, kolacyjną. Kanapki zabiera się praktycznie wszędzie – do ich spożywania nie potrzeba talerzy ani sztućców, są sycące, a dzięki urozmaiconym dodatkom i ciepłemu napojowi, mogą stanowić pełnowartościowy posiłek. Eleganckie kanapki (tartinki) z wyszukanymi dodatkami (łosoś, kawior, sery, oliwki, kapary, pasty serowe i jajeczne itd.) mogą stanowić efektowną oprawę kulinarną przyjęć i spotkań towarzyskich.

Przykłady rodzajów kanapek[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Kanapki.
  • sandwicze – wynalazek hrabiego Sandwich: między dwiema warstwami pieczywa znajdują się dodatki;
  • tartinki – na pojedynczej warstwie pieczywa ułożone są, często ozdobnie, dodatki;
  • panini – kanapki podawane na sposób włoski;
  • kanapkami nazywa się też dania sieci fast food – bułki przekładane mięsnym kotletem, filetem rybnym czy serem i warzywami.

Odniesienia w kulturze[edytuj | edytuj kod]

Historię wynalezienia kanapki opisał Woody Allen w opowiadaniu Maszyna parowa sobie z tym nie poradzi.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Aleksander Brückner: Słownik etymologiczny języka polskiego. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1985, s. 216. ISBN 83-214-0410-3.