Kandelabr

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kandelabry
Kandelabr-świecznik z Carnegie Museum of Art
Kandelabr-latarnia przy Villi Hügel w Essen

Kandelabr – duży, stojący, kilkuramienny świecznik; także: ozdobna, kilkuramienna latarnia uliczna[1].

Kandelabry-świeczniki wykonywane były głównie z metalu i znano je już w starożytności. Pod koniec XVII wieku popularne były dwuramienne, w XVIII trójramienne, a w XIX wykonywano też kilkunastoramienne. Świecznik był zbudowany z podstawy, trzonu i najczęściej zdejmowanej nastawy z ramionami. Rokokowe kandelabry charakteryzowały się trzonami w kształcie postaci lub plastycznie uformowanej rośliny, a w pierwszej połowie XIX wieku kariatydy trzymającej nastawę w uniesionych rękach[2].

Świecznik siedmioramienny (menora) stał się w starożytności symbolem judaizmu, z kolei świecznik dziewięcioramienny (chanukija) jest używany podczas żydowskiego święta Chanuka[3].

Przypisy[edytuj]

  1. Kandelabr (pol.). W: Słownik języka polskiego [on-line]. sjp.pwn.pl. [dostęp 2017-11-11].
  2. Sztuka świata. Słownik terminów A-K tom 17. Warszawa: Arkady, 2013, s. 295. ISBN 978-83-213-4726-4.
  3. Dorothea Forstner: Świat Symboliki Chrześcijańskiej. Warszawa: PAX, 1990, s. 410. ISBN 83-211-1169-6.