Kangur rudy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kangur rudy
Osphranter rufus[1]
(Desmarest, 1822)
Ilustracja
Samiec
Ilustracja
Samica
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada ssaki niższe
Nadrząd torbacze
Rząd dwuprzodozębowce
Rodzina kangurowate
Podrodzina kangury
Rodzaj Osphranter
Gatunek kangur rudy
Synonimy
  • Kangurus rufa Desmarest, 1822[2]
  • Kangarus laniger Gaimard, 1823[3]
  • Kangurus griseolanosus Quoy & Gaimard, 1825[4]
  • Macropus lanigerus J.E. Gray, 1827[5]
  • Kangurus lanosus J.E. Gray, 1829[6]
  • Macropus (Osphranter) pictus Gould, 1861[7]
  • Macropus ruber Crisp, 1862[8]
  • Macropus (Boriogale) magnus Owen, 1874[9]
  • Macropus rufus dissimulatus Rothschild, 1905[10]
  • Macropus rufus occidentalis Cahn, 1906[11]
  • Macropus rufus pallidus Schwarz, 1910[12]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[13]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Kangur rudy[14] (Osphranter rufus) – gatunek ssaka z podrodziny kangurów (Macropodinae) w obrębie rodziny kangurowatych (Macropodidae). Duży ssak roślinożerny, jeden z największych torbaczy.

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Kangur rudy występuje w śródlądowej i zachodniej Australii[15].

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Gatunek po raz pierwszy naukowo opisał w 1822 roku francuski zoolog Anselme Gaëtan Desmarest nadając mu nazwę Kangurus rufa[2]. Jako miejsce typowe odłowu holotypu Desmarest wskazał Góry Błękitne, w Nowej Południowej Walii, w Australii[2][16].

Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World nie wyróżniają podgatunków O. rufus[15].

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Osphranter: gr. οσφραντηριος osphrantērios „wietrzący, węszący”[17].
  • rufus: łac. rufus „czerwony, rumiany, rudy”[18].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała (bez ogona) samic 74,5–110 cm, samców 93,5–140 cm, długość ogona samic 64,5–90 cm, samców 71–100 cm; masa ciała samic 17–39 kg, samców 22–92 kg[19]. Duży kangur o sierści od brązowo-rudawej barwy na grzbiecie do płowej na brzuchu i kończynach. Długie, spiczasto zakończone uszy, tępo zakończony pysk. Samice wyraźnie mniejsze, o sierści z większym udziałem koloru szarego.

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

  • ciąża: 35 dni w macicy, po zakończeniu ciąży młode przebywa jeszcze 235 dni w torbie
  • liczba młodych w miocie: 1
  • dojrzałość płciowa: samiec 24 miesiące, samice 14–22 miesiące
  • pożywienie: roślinożerny
  • długość życia: do 20 lat (średnio 6–7 lat)
  • potrafi skoczyć na odległość 8 metrów, ale większość skoków mierzy 1,2–1,8 m[20]
  • temperatura ciała: około 35,5°C.[21]

Filatelistyka[edytuj | edytuj kod]

Poczta Polska wyemitowała 21 sierpnia 1972 r. znaczek pocztowy przedstawiający kangura rudego o nominale 4 , w serii Zwierzęta ZOO. Druk w technice offsetowej na papierze kredowym. Autorem projektu znaczka był Janusz Grabiański. Znaczek pozostawał w obiegu do 31 grudnia 1994 r.[22].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Osphranter rufus, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b c A.G. Desmarest: Mammalogie, ou, Description des espèces de mammifères. Cz. 2. Paris: Chez Mme. Veuve Agasse, imprimeur-libraire, 1822, s. 541, seria: Encyclopédie méthodique. (fr.)
  3. J.P. Gaimard. Mémoire sur une nowelle espèce de Kanguroo laineux (Kangurus laniger). „Bulletin des Sciences, par la Société philomathique de Paris”. Année 1823, s. 138, 1823 (fr.). 
  4. J.R.C. Quoy & J.P. Gaimard. Notice sur les mammifères et les oiseaux de la Baie de Chiens-Marins et de la Nouvelle-Galles Sud; sur leurs moeurs et leur distribution géographique. „Annales des sciences naturelles”. 5, s. 482, 1825 (fr.). 
  5. J.E. Gray: The Class Mammalia. W: F. Cuvier & E. Griffith: The animal kingdom: arranged in conformity with its organization. Cz. 3: Mammalia. London: Printed for G.B. Whittaker, 1827, s. ryc. (10). (ang.)
  6. J.E. Gray: Synopsis of the species of the class Mammalia. W: F. Cuvier & E. Griffith: The animal kingdom: arranged in conformity with its organization. Cz. 5: Mammalia. London: Printed for G.B. Whittaker, 1827, s. 202. (ang.)
  7. J. Gould. Remarks on a Kangaroo liring in the Society’s Gardens. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 28, s. 373, 1860 (ang.). 
  8. E. Crisp. On the situation, form, and capacity of the gall-bladder in the Vertebrata; on its absence in certain animals; and on the colour of the bile. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 1862, s. 135, 1862 (ang.). 
  9. R. Owen. On the Fossil Mammals of Australia.—Part VIII. Family Macropodidæ: Genera Macropus, Osphranter, Phascolagus, Sthenurus, and Protemnodon. „Philosophical transactions of the Royal Society of London”. 164, s. 247, 1874 (ang.). 
  10. L.W. Rothschild. Note on Macropus rufus Desm., with description of a new subspecies. „Novitates zoologicae”. 12, s. 508, 1905 (ang.). 
  11. P. Cahn. Eine neue Form des roten Riesenkaenguruhs (Macropus rufus occidentalis). „Zoologischer Beobachter der Zoologische Garten”. 47, s. 381, 1906 (niem.). 
  12. E. Schwarz. Die Grossen Känguruhs und ihre geographischen Formen. „Novitates zoologicae”. 17, s. 89, 1910 (niem.). 
  13. M. Ellis i inni, Macropus rufus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016 [online], wersja 2021-1 [dostęp 2021-06-21] (ang.).
  14. W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 17. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  15. a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 102. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.)
  16. D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy): Species Macropus (Osphranter) rufus. W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2021-06-21].
  17. T.S. Palmer. Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. „North American Fauna”. 23, s. 486, 1904 (ang.). 
  18. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology (ang.). W: Birds of the World [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. [dostęp 2021-06-21].
  19. M. Eldridge & G. Coulson: Family Macropodidae (Kangaroos and Wallabies). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier (redaktorzy): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 5: Monotremes and Marsupials. Barcelona: Lynx Edicions, 2015, s. 726–727. ISBN 978-84-96553-99-6. (ang.)
  20. Dewey & Yue. 2001
  21. Hugh Tyndale-Biscoe: Life of Marsupials. CSIRO Publishing, 2005.
  22. Marek Jedziniak: Zwierzęta ZOO (pol.). www.kzp.pl. [dostęp 2018-07-21].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • T. Dewey & M. Yue. 2001, Macropus rufus, (On-line), Animal Diversity Web [dostęp 2007-12-20] (ang.).
  • D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy): Species Macropus (Osphranter) rufus. W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2021-06-21].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]