Kapitulacja Warszawy (1939)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kapitulacja Warszawy – podpisanie w dniu 28 września 1939 przez gen. Tadeusza Kutrzebę i gen. Johannesa Blaskowitza na terenie dawnej Fabryki Silników Lotniczych Skody przy obecnej al. Krakowskiej na Okęciu umowy o kapitulacji Warszawy.

Opis[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Obrona Warszawy (1939).

Podczas posiedzenia Komitetu Obywatelskiego z udziałem przedstawicieli Dowództwa Obrony Warszawy, które odbyło się 26 września 1939 po południu, przeważyły głosy, że dalsza obrona, ze względu na ciężkie położenie ludności cywilnej i brak amunicji, jest bezcelowa[1].

27 września 1939 gen. Tadeusz Kutrzeba i płk. Aleksander Pragłowski udali się do siedziby dowództwa niemieckiej 8 Armii na Okęcie[1]. Dalsze rozmowy były prowadzone następnego dnia rano w poszerzonym składzie, m.in. z udziałem prezydenta miasta Stefana Starzyńskiego oraz przedstawicieli instytucji użyteczności publicznej; omawiane były kwestie przejęcia miasta przez administrację niemiecką[2].

Akt kapitulacji został podpisany o godzinie 13:00 w dniu 28 września 1939 przez gen. Tadeusza Kutrzebę w imieniu dowódcy Armii „Warszawa” i gen. Johannesa Blaskowitza, dowódcę 8 Armii na terenie dawnej Fabryki Silników Lotniczych Polskich Zakładów Skody[2] (w 1935 zakład stał się częścią Państwowych Zakładów Lotniczych)[3]. Ustalono, że do niewoli pójdą tylko polscy oficerowie, żołnierze mieli zostać zwolnieni do domów[4]. Ludność cywilna miała otrzymać żywność od Niemców, a uciekinierzy prawo powrotu do domów[1].

Jeszcze w trakcie negocjacji Stefan Starzyński wydał odezwę do mieszkańców[5]. O warunkach kapitulacji poinformował gen. Juliusz Rómmel w swojej odezwie 29 września[5]. Tego samego dnia rozpoczął się wymarsz oddziałów polskich do niewoli[5]. Niemcy rozpoczęli wkraczanie do miasta 30 września[6].

Po kapitulacji Warszawy na początku października 1939 niemieckim Komendantem Miasta Warszawy został gen. Friedrich von Cochenhausen, zaś łącznikiem pomiędzy prezydentem Starzyńskim a generałem został Stanisław Lorentz[7][8].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Krzysztof Dunin-Wąsowicz: Warszawa w latach 1939–1945. Państwowe Wydawnictwo Naukowe: 1984, s. 36. ISBN 83-01-04207-9.
  2. a b Władysław Bartoszewski: 1859 dni Warszawy. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2008, s. 67. ISBN 978-83-240-1057-8.
  3. Wiktor Leszkowicz: Przemysł zbrojeniowy w Warszawie w latach 1918–1939 [w:] Wielkie zakłady przemysłowe Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1978, s. 171.
  4. Władysław Bartoszewski: 1859 dni Warszawy. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2008, s. 67–68. ISBN 978-83-240-1057-8.
  5. a b c Krzysztof Dunin-Wąsowicz: Warszawa w latach 1939–1945. Państwowe Wydawnictwo Naukowe: 1984, s. 37. ISBN 83-01-04207-9.
  6. Krzysztof Dunin-Wąsowicz: Warszawa w latach 1939–1945. Państwowe Wydawnictwo Naukowe: 1984, s. 38. ISBN 83-01-04207-9.
  7. Łącznicy polscy przy wojskach niemieckich. „Warszawski Dziennik Narodowy”. 262, s. 1, 2 października 1939. 
  8. Dowództwo niemieckie mianowało Komendanta Warszawy. „Warszawski Dziennik Narodowy”. 263, s. 1, 3 października 1939.