Karabin Fiodorowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Automat Fiodorowa
Ilustracja
Państwo  Imperium Rosyjskie
 ZSRR
Rodzaj karabin automatyczny
Historia
Prototypy 1913–1916
Produkcja 1916–1925
Wyprodukowano ok. 3200 egz.
Dane techniczne
Kaliber 6,5 mm
Nabój 6,5 × 50 mm SR
Wymiary
Długość 1045 mm
Długość lufy 520 mm
Masa
broni 4,4 kg (bez magazynka)
Inne
Prędkość pocz. pocisku 660 m/s
Szybkostrzelność teoretyczna 600 strz./min
Schemat ryglowania automatu Fiodorowa

Karabin Fiodorowa (ros. Aвтомат Фёдорова[a], pol. automat Fiodorowa, karabin wz. 16) – rosyjski karabin automatyczny skonstruowany podczas I wojny światowej przez Władimira Fiodorowa.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Karabin Fiodorowa był udoskonaloną wersją karabinu wz. 1912 (wyprodukowanego w krótkiej serii i testowanego w warunkach bojowych). Podstawową zmianą w stosunku do poprzednika była zmiana naboju. Nietypowy, opracowany specjalnie dla tej broni nabój 6,5 mm zastąpiono japońskim nabojem 6,5 x 50 mm SR Arisaka. Duże ilości tej amunicji zostały w czasie I wojny światowej zakupione wraz z karabinami Arisaka Typ 30 w Japonii. Już po Rewolucji Październikowej Fiodorow próbował stworzyć kompletny system broni w skład którego miał wejść karabin, ręczny i ciężki karabin maszynowy strzelające amunicją 6,5 mm i mające wiele podzespołów wspólnych. Dzięki zastosowaniu stosunkowo słabego naboju 6,5 mm (słabszego od rosyjskich nabojów karabinowych 7,62 × 54 mm R), automatyka broni działała dobrze[1]. Karabin został przyjęty do uzbrojenia armii carskiej i w stosunkowo niewielkiej liczbie użyty bojowo podczas I wojny światowej[1].

Produkcję karabinu Fiodorowa zakończono w 1925 roku. W tym samym roku wycofano go z uzbrojenia jako broń strzelającą nietypową amunicją. Zmagazynowane karabiny ponownie trafiły w ręce żołnierzy Armii Czerwonej na przełomie 1939 i 1940 roku w czasie wojny zimowej. Przyczyną uzbrojenia żołnierzy w broń magazynowaną od 14 lat był brak pistoletów maszynowych. W latach 1935 – 1939 w ZSRR wyprodukowano około 4000 egzemplarzy pistoletów maszynowych PPD, zbyt mało jak na potrzeby armii walczącej z oddziałami fińskimi wyposażonymi w duże ilości pistoletów maszynowych Suomi.

Po wznowieniu w 1940 roku produkcji pm. PPD karabiny Fiodorowa ponownie zmagazynowano. Ponieważ strzelały one japońskim nabojem 6,5 × 50 mm SR, w latach 40 XX wieku, nieznana ich liczba została przekazana oddziałom chińskich komunistów walczących z Japończykami.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Karabin Fiodorowa był indywidualną bronią samoczynno-samopowtarzalną. Zasada działania oparta o krótki odrzut lufy. Ryglowanie zamka ryglami wahliwymi. Mechanizm spustowy kurkowy umożliwia strzelanie ogniem pojedynczym lub ciągłym. Zasilanie z wymiennych magazynków łukowych o pojemności 25 naboi. Otwarte przyrządy celownicze składały się z muszki i celownika krzywkowego ze szczerbiną. Kolba drewniana stała, połączona z łożem.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. trl. Awtomat Fiodorowa

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Michał Mackiewicz, AK i M16 w: "Przegląd strzelecki Arsenał" nr 5(100)/2013, s. 7

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Techniki Wojskowej, Jerzy Modrzewski (red.), Czesław Czarnogórski (red.), Edmund Bamburski, Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1987, ISBN 83-11-07275-2, OCLC 835884142.
  • Zygmunt Czarnotta, Zbigniew Muszyński, Wojna zimowa, Wydawnictwo Altair 1994, ​ISBN 83-86217-03-0
  • Szczepan Twardoch, Muzeum Wojska w Pekinie, Strzał 11/2004. ISSN 1644-4906