Karabin maszynowy wz. 37

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
lekki lotniczy karabin maszynowy wz. 37
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Państwowa Fabryka Karabinów w Warszawie
Rodzaj lotniczy karabin maszynowy
Historia
Prototypy 1935-1937
Produkcja seryjna 1937-1939
Wyprodukowano 339 egz. (dla lotnictwa polskiego)
Dane techniczne
Kaliber 7,92 mm
Nabój 7,92 x 57 mm Mauser
Magazynek talerzowy, 91 nab.
Wymiary
Długość 1080 mm (z tłumikem płomieni)
Długość lufy 611 mm
Masa
karabinu właściwego 7 kg
Inne
Szybkostrzelność teoretyczna 1100 strz/min

Lekki lotniczy karabin maszynowy wz. 37 Szczeniak – polski lotniczy karabin maszynowy przeznaczony do montażu na stanowiskach ruchomych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1935 pracujący w Państwowej Fabryce Karabinów w Warszawie inż. Wawrzyniec Lewandowski rozpoczął prace nad nowym lotniczym karabinem maszynowym obserwatora (tzn. przeznaczonym do montażu na stanowiskach ruchomych). Nowa broń miała być wyspecjalizowaną, lotniczą wersją rkm-u Browning wz. 28 produkowanego w PWK od 1930 roku.

Przystosowanie do nowych zadań spowodowało znaczną przebudowę rkm-u wz.28. Prawie dwukrotne zwiększenie szybkostrzelności teoretycznej wymusiło zmianę zasilania broni (ponieważ 20-nabojowy magazynek Browninga wz. 28 zostałby, przy szybkostrzelności 1100 strz/min, wystrzelany w niecałą sekundę). Dlatego nowy karabin maszynowy wyposażono w 91-nabojowy magazynek talerzowy. Ponieważ był on mocowany na wierzchu komory zamkowej, konieczne było przekonstruowanie zamka. Ponieważ lotniczy karabin maszynowy miał mieć tylec z chwytem pistoletowym, mechanizm powrotny przeniesiono z kolby do wnętrza suwadła.

W 1937 roku broń została przyjęta do uzbrojenia jako lekki lotniczy karabin maszynowy wz. 37. Nowy karabin maszynowy ze względu na masę mniejszą o prawie 40% od używanego powszechnie w lotnictwie karabinu maszynowego Vickers F był często nazywany szczeniakiem.

We wrześniu 1939 roku na samolotach LWS-3 Mewa, PZL.37 Łoś zainstalowane było 339 karabinów maszynowych wz. 37. Karabiny maszynowe tego typu były zainstalowane także na prototypie samolotu PZL.46 Sum.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Lekki lotniczy karabin maszynowy wz. 37 był bronią samoczynną. Zasada działania oparta o pobranie gazów prochowych przez boczny otwór w lufie, ryglowanie ryglem wahliwym. Strzelanie tylko seriami z zamka otwartego. Zasilanie magazynkowe, z magazynków talerzowych o pojemności 91 naboi. Lufa ciężka, niewymienna. Mechaniczne, lotnicze przyrządy celownicze FK wz. 38.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]