Karate Kid (film 1984)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy filmu z 1984 roku. Zobacz też: inne znaczenia tego hasła..
Karate Kid
Gatunek obyczajowy
Rok produkcji 1984
Data premiery 22 czerwca 1984 r.
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
japoński
Czas trwania 126 min.
Reżyseria John G. Avildsen
Scenariusz Robert Mark Kamen
Muzyka Bill Conti
Zdjęcia James Crabe
Scenografia William J. Cassidy
Kostiumy Richard Bruno
Aida Swenson
Montaż John G. Avildsen
Walt Mulconery
Bud S. Smith
Produkcja Jerry Weintraub
Wytwórnia Columbia Pictures
Jerry Weintraub Productions
Delphi Films
Budżet 8 000 000 dolarów
Kontynuacja Karate Kid II

Karate Kid – amerykański film obyczajowy z 1984 roku.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Nastoletni Daniel przenosi się z matką z New Jersey do Los Angeles. Zaprzyjaźnia się z Tommym. Podczas imprezy na plaży Daniel poznaje blondynkę Ali. Oboje przypadli sobie do gustu, co nie podoba się jej byłemu chłopakowi Johnny'emu. Johnny, znający karate, daje Danielowi wycisk. Daniel też zamierza trenować wschodnie sztuki walki, ale nie może zapisać się do klubu, bo tam trenuje Johnny. Z pomocą przychodzi pan Miyagi – stary Japończyk, który dużo wie o wschodnich sztukach walki.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

i inni

Przyjęcie[edytuj | edytuj kod]

Film spotkał się z pozytywnym przyjęciem zarówno krytyków, jak i widzów. Magazyn Entertainment Weekly sklasyfikował go na 31. miejscu 50 najlepszych filmów młodzieżowych[1], a internetowy serwis Rotten Tomatoes opierając się na 41 recenzjach przyznał mu ocenę 90 procent[2].

Roger Ebert z Chicago Sun-Times uznał obraz Avildsena za jeden z najlepszych filmów roku, przyznając mu jednocześnie maksymalną ocenę czterech gwiazdek. Opisał go również jako „ekscytującą, przyjemnie rozgrzewającą serce opowieść z jedną z najbardziej interesujących przyjaźni od dłuższego czasu” [3]. Także pozytywną recenzję napisała Janet Maslin z New York Timesa[4].

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

Oscary za rok 1984

  • Najlepszy aktor drugoplanowy – Pat Morita (nominacja)

Złote Globy 1984

  • Najlepszy aktor drugoplanowy – Pat Morita (nominacja)

Kontynuacje[edytuj | edytuj kod]

Sukces filmu sprawił, że powstały jeszcze jego trzy kontynuacje, spin-off w postaci serialu animowanego, remake, gra video oraz liczne gadżety, koszulki i plakaty. Zapoczątkował również karierę Ralpha Macchio jako idola nastolatek i odświeżył karierę Pata Mority, który wcześniej kojarzony był głównie z roli Arnolda z serialu komediowego Happy Days[5].

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • W trakcie kręcenia zdjęć Ralph Macchio miał dwadzieścia dwa lata, w co wiele osób z obsady nie mogło uwierzyć[6].
  • Kiedy Pan Miyagi i Daniel usiłują schwytać pałeczkami muchę, widać że jest ona przywiązana do cienkiego drucika[7].
  • Podczas meczu, kiedy Johnny szturcha Daniela w kolano, wyraźnie widać, jak Daniel wskazuje mu w które kolano ma zostać trafiony[7].
  • Kiedy Miyagi rozbija butelki postawione na samochodzie przez dwóch ludzi na plaży, niektóre z nich kręcą się zamiast przewrócić, gdyż są przymocowane do błotników[7].
  • Żółty samochód, na którym Daniel ćwiczył nakładanie i ścieranie wosku, został mu później podarowany przez producentów. W filmie otrzymał go od pana Miyagi’ego na urodziny[6].

Przypisy

  1. 50 Best High School Movies
  2. The Karate Kid (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2013-08-13].
  3. Roger Ebert: The Karate Kid (ang.). Chicago Sun-Times, 1984-01-01. [dostęp 2013-08-13].
  4. Janet Maslin: "SCREEN 'KARATE KID,' BANE OF BULLIES (ang.). The New York Times, 1984-06-22. [dostęp 2013-08-13].
  5. Jon Thurber: Pat Morita, 73; Actor Starred in 'Karate Kid' Movie Series (ang.). The Los Angeles Times, 2005-11-26. [dostęp 2013-08-13].
  6. 6,0 6,1 6,2 Karate Kid (1984) Trivia (ang.). imdb.com. [dostęp 2013-08-13].
  7. 7,0 7,1 7,2 Karate Kid (1984) Goofs (ang.). imdb.com. [dostęp 2013-08-13].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]