Karl Allgöwer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karl Allgöwer
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 5 stycznia 1957
Geislingen an der Steige, RFN
Pozycja obrońca
Wzrost 184 cm
Kariera juniorska
SV Altenstadt
SC Geislingen
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1975–1977
1977–1980
1980–1991
SC Geislingen
Stuttgarter Kickers
VfB Stuttgart

116 (59)
338 (129)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1980–1986  RFN 10 (0)

Karl Allgöwer (ur. 5 stycznia 1957 w Geislingen an der Steige) – niemiecki piłkarz występujący na pozycji obrońcy. Brat Ralfa, również piłkarza.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Allgöwer jako junior grał w klubach SV Altenstadt oraz SC Geislingen. W 1975 został włączony do pierwszej drużyny SC Geislingen. W 1977 trafił do Stuttgarter Kickers, grającego w 2. Bundeslidze Süd. W 1979 oraz w 1980 zajął 3. miejsce w klasyfikacji strzelców 2. Bundesligi Süd. W Stuttgarter Kickers spędził 3 lata. W tym czasie rozegrał tam 116 spotkań i zdobył 59 bramek.

W 1980 Allgöwer odszedł do VfB Stuttgart z Bundesligi. W tych rozgrywkach zadebiutował 20 sierpnia 1980 w przegranym 0:1 meczu z 1. FC Kaiserslautern. 23 sierpnia 1980 w wygranym 3:0 pojedynku z 1. FC Köln strzelił pierwszego gola w Bundeslidze. W 1983zajął 2. miejsce w klasyfikacji strzelców Bundesligi. W 1984 zdobył z klubem mistrzostwo RFN. W 1985 uplasował się na 3. pozycji wśród strzelców Bundesligi, a w 1986 na 2. W tym samym roku dotarł z zespołem do finału Puchar RFN, gdzie Stuttgart uległ jednak Bayernowi Monachium. W 1989 Allgöwer wystąpił z klubem w finale Pucharu UEFA, jednak Stuttgart został tam pokonany przez Napoli. W 1991 zakończył karierę.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji RFN Allgöwer zadebiutował 19 listopada 1980 w wygranym 4:1 towarzyskim meczu z Francją. W 1986 znalazł się w kadrze na Mistrzostwa Świata. Nie zagrał jednak na nich w żadnym pojedynku. Na tamtym mundialu reprezentacja RFN zajęła 2. miejsce. W latach 1980–1986 w drużynie narodowej Allgöwer rozegrał w sumie 10 spotkań.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]