Karl Groos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karl Groos
Data i miejsce urodzenia 10 grudnia 1861
Heidelberg
Data i miejsce śmierci 27 marca 1946
Tybinga
Zawód, zajęcie pedagog, psycholog

Karl Groos (ur. 10 grudnia 1861 w Heidelbergu, zm. 27 marca 1946 w Tybindze) – niemiecki pedagog i psycholog, przedstawiciel psychologii funkcjonalnej oraz twórca oryginalnej teorii zabawy[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował na Uniwersytecie w Heidelbergu, gdzie uzyskał doktorat z filozofii. Karierę naukową rozpoczął jako wykładowca na Uniwersytecie w Gießen w 1889 roku[2]. W latach 1892–1898 oraz 1901–1911 był profesorem filozofii i pedagogiki na Uniwersytecie w Gießen[1], a od 1898 do 1901 roku wykładał na Uniwersytecie Bazylejskim[2]. W 1911 roku objął stanowisko profesora na Uniwersytecie im. Eberharda Karola w Tybindze, które zajmował do 1929 roku. W 1938 roku został przyjęty w poczet członków Niemieckiej Akademii Przyrodników Leopoldina (niem. Deutsche Akademie der Naturforscher Leopoldina)[1].

Zainteresowania naukowe[edytuj | edytuj kod]

Początkowe zainteresowania naukowe Karla Groosa koncentrowały się wokół studiów nad zabawami ludzi oraz zwierząt. Rozległe studia doprowadziły do sformułowania teorii zabawy, zgodnie z którą zabawa spełnia te same funkcje w świecie ludzkim i zwierzęcym oraz przygotowuje we wczesnej młodości do właściwych zachowań w życiu dorosłym[1]. Z czasem Groos zajął się badaniem struktur systemów filozoficznych i rozwoju metafizyki[2].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Einleitung in die Ästhetik, Gießen, 1892
  • Die Spiele der Tiere, Jena, 1896
  • Die Spiele der Menschen, Jena, 1899
  • Der ästhetische Genuss, Gießen, 1902
  • Das Seelenleben des Kindes, Berlin, 1904
  • Die akustischen Phänomene in der Lyrik Schillers, [w:] Zeitschrift für Ästhetik und allgemeine Kunstwissenschaft, 5, 1910, s. 545–570
  • Bismarck im eigenen Urteil, Stuttgart, 1920
  • Das Spiel, Jena, 1922

Źródło[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Wincenty Okoń: Nowy słownik pedagogiczny. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie „Żak”, 2001, s. 117. ISBN 83-88149-41-5.
  2. a b c Groos, Karl (niem.). deutsche-biographie.de. [dostęp 2014-12-07].