Karl Seufert

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Karl Seufert (ur. 1 listopada 1913 w Würzburgu, zm. ?) – zbrodniarz hitlerowski, członek załogi obozów koncentracyjnych Auschwitz-Birkenau i Majdanek oraz SS-Hauptscharführer.

Z zawodu był mechanikiem. Członek NSDAP od 25 maja 1934 i SS od 5 maja 1945. W początkowej fazie II wojny światowej był przydzielony do tzw. Divisionsnachschublager, który miał za zadanie zaopatrywać w broń frontowe formacje SS. W listopadzie 1940 Seufert został ze swoją jednostką skierowany do obozu oświęcimskiego. W okresie tym pełnił funkcję Kommandoführera na bloku 11, będącym obozowym blokiem śmierci. 15 listopada 1941 przeniesiono go do obozu w Majdanku. Powrócił stamtąd do kompleksu Auschwitz-Birkenau z końcem sierpnia 1944 i pełnił służbę jako Kommandoführer jednej z drużyn roboczych w Monowicach aż do stycznia 1945 gdy nastąpiła ewakuacja obozu.

Karl Seufert zasiadł po wojnie na ławie oskarżonych w trakcie pierwszego procesu oświęcimskiego przed Najwyższym Trybunałem Narodowym. Postawiono mu dwa zarzuty w związku z jego służbą na bloku 11. Po pierwsze: iż uczestniczył w próbnym zagazowaniu ok. 600 jeńców radzieckich 3 września 1941. Po drugie: że znęcał się nad więźniami, skazując ich na kary tzw. słupka oraz nieustannie bijąc ich i kopiąc. Z pierwszego zarzutu Seufert wobec sprzecznych zeznań świadków został uniewinniony. Natomiast uznano go winnym zarzutu drugiego i skazano 22 grudnia 1947[1] na karę dożywotniego pozbawienia wolności.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polen - Philipps-Universität Marburg – ICWC (niem.). [dostęp 2011-06-25].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Cyprian T., Sawicki J., Siedem wyroków Najwyższego Trybunału Narodowego, Poznań 1962.