Karol Świnarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karol Świnarski
Ilustracja
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 11 stycznia 1890
Krotoszyn
Data i miejsce śmierci 17 listopada 1935
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby do 1935
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
Orzełek Wojsk Wielkopolskich.svg Armia Wielkopolska
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 3 Pułk Strzelców Wielkopolskich
57 Pułk Piechoty Wielkopolskiej
Departament Piechoty M.S.Wojsk.
2 Batalion Ciężkich Karabinów Maszynowych
Szkoła Podchorążych Piechoty
44 Pułk Piechoty
2 Pułk Strzelców Podhalańskich
Stanowiska dowódca batalionu piechoty
dowódca batalionu podchorążych
zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
powstanie wielkopolskie
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

Karol Świnarski (ur. 11 stycznia 1890 w Krotoszynie, zm. 17 listopada 1935 w Warszawie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Karol Świnarski urodził się 11 stycznia 1890 roku w Krotoszynie. Powołany do armii niemieckiej. Służył w 1 kompanii 37 Pułku Fizylierów. Dwukrotnie ranny w 1914.

W latach 1919–1921 pełnił służbę w 3 pułku Strzelców Wielkopolskich, który został przemianowany na 57 pułk piechoty wielkopolskiej. Dowodził 4 kompanią strzelców, a następnie pułkową szkołą podoficerską (od 5 lipca do 4 października 1919) i II batalionem (od 4 października 1919 do 9 lipca 1920)[1][2]. 19 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii niemieckiej[3].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 478. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1923 roku był odkomenderowany do Wyższej Szkoły Wojennej w Paryżu[4]. Od 1924 roku należał do kadry kursu doszkolenia oficerów sztabowych piechoty w Grupie, pozostając oficerem nadetatowym macierzystego 57 pułku piechoty[5]. 17 listopada 1925 roku został przydzielony do Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko referenta[6]. 10 września 1927 roku otrzymał przeniesienie do 2 Batalionu Ciężkich Karabinów Maszynowych w Różanie na stanowisko dowódcy[7]. 23 stycznia 1928 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 61. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8][9]. 23 grudnia 1929 roku otrzymał przeniesienie „ze zlikwidowanego 2 baonu c.k.m. do Szkoły Podchorążych Piechoty na stanowisko dowódcy baonu unitarnego” w Różanie[10]. W okresie od 23 października do 13 listopada 1930 roku pełnił w zastępstwie obowiązki komendanta Szkoły Podchorążych Piechoty[11]. 23 marca 1932 roku został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 44 pułku piechoty w Równem[12][13]. 15 czerwca 1933 roku inspektor armii, generał dywizji Edward Śmigły-Rydz przedstawił marszałkowi Józefowi Piłsudskiemu jego kandydaturę na stanowisko dowódcy pułku[14]. 28 czerwca 1933 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy 2 pułku strzelców podhalańskich w Sanoku[15]. 25 lipca 1934 został wybrany członkiem zarządu Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Sanockiej[16][17]. Był działaczem lwowskiego okręgu Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej[18].

Zmarł 17 listopada 1935 roku w Warszawie[19][20]. 21 listopada 1935 roku pochowany na cmentarzu w rodzinnym Krotoszynie[21][22]. Na pomniku widnieje napis pułkownik a podobizna ma kapelusz z trzema gwiazdkami i dwoma galonami oficerskimi[23]. Na stopień pułkownika został mianowany pośmiertnie ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 w korpusie oficerów piechoty[24].

Był żonaty z Irmgardą z Liczbińskich (na początku wojny wybrała narodowość niemiecką)[25][26]. Jego synami byli filmowiec Konrad Swinarski[27][28] i Henryk (w 1944 powołany do Wermachtu, zginął w 1945)[25].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Józef Podwapiński, Ilustrowany zarys historii 57 Pułku Piechoty Wielkopolskiej (3 Pułku Strzelców Wielkopolskich), Nakładem 57 Pułku Piechoty Wielkopolskiej, Poznań 1927, s. 19, 174-181, 216, 218, 221.
  2. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 176, 899.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 32 z 25 sierpnia 1920 roku, poz. 789.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 287, 404.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 262, 347.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 121 z 17 listopada 1925 roku, s. 653.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 23 z 10 września 1927 roku, s. 270.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 19.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 111, 168.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 381.
  11. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 38.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 232.
  13. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 22, 574.
  14. Kandydaci na brygadierów i dowódców pułków, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/121, s. 845.
  15. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 130.
  16. Edward Zając, Oświata i szkolnictwo. Życie kulturalne, Środowisko kulturalne, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 616.
  17. Zbigniew Koziarz. Towarzystwo Rozwoju i Upiększania Miasta Sanoka (1904–1994). „Rocznik Sanocki”. VII, s. 12, 1995. ISSN 0557-2096. 
  18. Rozbudowa lwowskiego okręgu L. O. P. P.. „Wschód”. Nr 9, s. 7, 20 kwietnia 1936. 
  19. Karol Świnarski. Nekrolog. „Kurier Warszawski”, s. 9, Nr 318 z 19 listopada 1935. 
  20. Zmarli. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 1, s. 13, 19 marca 1936. 
  21. Krotoszyński Orędownik Powiatowy Nr 95 z 27 listopada 1935 roku, s. 5.
  22. Andrzej Romaniak: Pamiątki po 2 Pułku Strzelców Podhalańskich z Sanoka. Katalog zbiorów. Sanok: Muzeum Historyczne w Sanoku, 2003, s. 76. ISBN 83-919305-0-5.
  23. Łukasz Cichy: Nasi Powstańcy: Karol Swinarski z Krotoszyna. krotoszyn.naszemiasto.pl/, 2017-07-04. [dostęp 2018-04-09].
  24. Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 337.
  25. a b Reżyser kiepskiej pamięci, „Onet Wiadomości”, 10 kwietnia 2014 [dostęp 2018-04-09] (pol.).
  26. Swinarski: szkic do portretu wyobrażonego, „kultura.gazetaprawna.pl” [dostęp 2018-04-09].
  27. Konrad Swinarski. culture.pl. [dostęp 2015-12-19].
  28. Grzegorz Gajewski: Sanok – pamiętam, czas: 26,49.
  29. Dekret Naczelnika Państwa z 19 lutego 1922 r. L. 11429/V.M. Adj. Gen. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 10, s. 320)
  30. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 77)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]