Karol Adam Romer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy dyplomaty. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
hr. Karol Adam Maria Romer
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 27 września 1885
Nowy Jiczyn, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 24 kwietnia 1938
Inwałd, Polska
Dyrektor Protokołu Dyplomatycznego MSZ RP
Okres od wrzesień 1928
do 24 kwietnia 1938
Poprzednik Stefan Przezdziecki
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Komandorski z Gwiazdą Węgierskiego Orderu Zasługi (cywilny) Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Komandor Numerowany Orderu Karola III (Hiszpania) Order Trzech Gwiazd II klasy (Łotwa) Komandor Orderu Zasługi Adolfa de Nassau Krzyż Wielki Orderu Zasługi (Chile) Krzyż Wielki Orderu Zasługi (Portugalia) Krzyż Wielki Orderu Feniksa (Grecja) Krzyż Wielki Orderu Białej Róży Finlandii Klasa Specjalna Odznaki Honorowej za Zasługi Komandor I Klasy Orderu Danebroga (Dania) Order Krzyża Orła II Klasy (Estonia) Wielka Wstęga Orderu Leopolda (Belgia) Wielki Krzyż Orderu Leopolda II (Belgia) Wielki Oficer Orderu Krzyża Południa (Brazylia) Wielki Oficer Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch) Kawaler Orderu Korony Włoch Krzyż Wielki Orderu Świętego Sawy Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Rumunii Krzyż Wielki Orderu Korony Rumunii

Karol Adam Maria Romer (ur. 27 września 1885 w Neutitschein, zm. 24 kwietnia 1938 w Inwałdzie) – polski hrabia, dyplomata i wysoki urzędnik Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Był synem Adama (1856–1938, wieloletniego starosty powiatowego na Morawach) i Elżbiety z domu Vetter von der Lilie(niem.) (1859–1936[1]). Jego rodzeństwem byli Maria, Adam (1892-1965, także dyplomata) i Rodryg (ur. 1903, ziemianin, porucznik kawalerii Wojska Polskiego[2]).

Uczęszczał do Theresianum w Wiedniu, na Uniwersytecie Wiedeńskim ukończył studia prawnicze. Po odbyciu służby wojskowej pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w Wiedniu (od czerwca 1909), z przerwą na ponowną służbę w wojsku w czasie I wojny światowej (1914–1916). Doszedł do stanowiska wicesekretarza ministra.

W styczniu 1919 rozpoczął pracę w dyplomacji polskiej, ale kolejne 9 lat pozostawał nadal w Wiedniu, pracując w poselstwie polskim. Uzyskał w tym czasie kolejne awanse w hierarchii zawodowej, do tytułu radcy poselstwa I klasy (1925). Wraz z końcem 1927 został przeniesiony do Warszawy, gdzie objął funkcję zastępcy naczelnika wydziału w Departamencie Politycznym Ministerstwa Spraw Zagranicznych, wkrótce z tytułem radcy ministerstwa. We wrześniu 1928 zajął miejsce Stefana Przezdzieckiego (przeniesionego na placówkę do Rzymu) na stanowisku dyrektora Protokołu Dyplomatycznego, od sierpnia 1929 z tytułem ministra pełnomocnego i posła nadzwyczajnego. W czasie 10-letniego okresu pełnienia tej funkcji zyskał opinię wybitnego znawcy techniki dyplomatycznej. Był przewidywany na ambasadora Polski przy Watykanie (po zmarłym w 1937 Władysławie Skrzyńskim), zanim jednak doszło do nominacji, zmarł tragicznie wskutek wypadku z bronią podczas polowania[3].

27 kwietnia 1938 został pochowany w Inwałdzie[4]. W uroczystościach żałobnych w Warszawie brał udział m.in. nuncjusz w Polsce, arcybiskup Filippo Cortesi.

Był dwukrotnie żonaty – od 1915 z Marią Krystyną von Sobeck, Skal und Kornitz (ur. 1885, zm. 1918, arystokratką austriacką) i od 1924 z Olgą Mitilineu (ur. 1896, zm. 1985, córką dyplomaty rumuńskiego). Pierwsze małżeństwo było bezdzietne (Romer wychowywał dwóch synów żony z jej poprzedniego małżeństwa), z drugiego miał córkę Marię Wandę (ur. 1932, zamężną Sartorio).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ś. p. Elżbieta Romerowa. „Kurier Warszawski”, s. 5, Nr 320 z 21 listopada 1936. 
  2. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 270, 933.
  3. Dyr. protokołu dypl. Karol Romer uległ śmiertelnemu wypadkowi. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 93 z 26 kwietnia 1938. 
  4. Pogrzeb ś. p. Karola Romera. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 96 z 29 kwietnia 1938. 
  5. 27 listopada 1929 „za zasługi na polu dyplomatycznem” M.P. z 1929 r. Nr 274, poz. 630
  6. a b c d e f g h i j k l m n o p q Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 625.
  7. a b Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 12, s. 201-202, 1931. 
  8. a b Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 3, s. 65, 1932
  9. a b c Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 3, s. 45, 1934. 
  10. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 2014-10-23].
  11. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 8, s. 103, 1934. 
  12. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 1, s. 26, 1935. 
  13. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 9, s. 231, 1936. 
  14. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 19, s. 262, 1932. 
  15. Zezwolenie na przyjęcie odznaczeń cudzoziemskich. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 2, s. 36, 1938. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]