Karol Bader

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karol Bader
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 6 listopada 1887
Kraków, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 31 lipca 1957
Warszawa, Polska
Chargé d'affaires RP w Czechosłowacji
Okres od 1 stycznia 1923
do 18 lipca 1924
Poprzednik Zygmunt Lasocki
Następca Stanisław Hempel
Poseł RP w Turcji
Okres od 24 marca 1926
do 1 września 1926
Poprzednik Roman Knoll
Następca Józef Wierusz-Kowalski
Poseł RP w Austrii
Okres od 1 października 1926
do 21 maja 1931
Poprzednik Józef Wierusz-Kowalski
Następca Juliusz Łukasiewicz
Poseł RP w Iranie
Okres od 1 lipca 1942
do 30 czerwca 1945
Poprzednik Jan Karszo-Siedlewski
Następca Eugeniusz Milnikiel (reprezentujący Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej)
Poseł RP w Afganistanie
Okres od 1 sierpnia 1942
do 1 lipca 1945
Poprzednik Jan Karszo-Siedlewski
Następca Eugeniusz Milnikiel (reprezentujący Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej)
Odznaczenia
Krzyż Wielki I Klasy Odznaki Honorowej za Zasługi Krzyż Wielki Orderu Korony Rumunii

Karol Bader (ur. 6 listopada 1887 w Krakowie, zm. 31 lipca 1957 w Warszawie) – polski prawnik, dyplomata; m.in. poseł RP w Turcji (1926), Austrii (1926-31) i Iranie (1942-45).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1906 ukończył C. K. IV Gimnazjum we Lwowie[1]. Studiował filozofię i socjologię, uzyskał stopień naukowy doktora praw na uniwersytecie w Monachium. Był czynnym członkiem Akademickiego Klubu Turystycznego we Lwowie[2].

W czasie I wojny światowej kierownik placówki Naczelnego Komitetu Narodowego (NKN) w Bernie. W 1918 pracował w Departamencie Stanu Rady Regencyjnej. Po odzyskaniu niepodległości i utworzeniu Ministerstwa Spraw Zagranicznych został naczelnikiem jednego z wydziałów Departamentu Polityczno-Ekonomicznego, którą to funkcję sprawował do 1921, gdy został mianowany radcą poselstwa RP w Pradze. Od 1 stycznia 1923 do 18 lipca 1924 był chargé d’affaires ad interim w Czechosłowacji. W 1924 powrócił do centrali MSZ. Od 24 marca 1926 do 1 września 1926 był posłem RP w Turcji, od 1 października 1926 do 21 maja 1931 posłem RP w Austrii. 1 lipca 1931 przeniesiono go w stan rozporządzalności, a 30 listopada 1931 w stan spoczynku.

W czasie II wojny światowej przebywał w Londynie, pozostając początkowo w dyspozycji Wydziału Osobowego MSZ rządu RP na uchodźstwie. Od 1 lipca 1942 do 30 czerwca 1945 był posłem nadzwyczajnym i ministrem pełnomocnym RP w Iranie, z zakresem terytorialnym misji również na Irak, Liban i Afganistan.

Po wojnie wrócił do Polski. Był jednym z nielicznych dyplomatów II Rzeczypospolitej przyjętych do służby dyplomatycznej PRL.

W 1931 został odznaczony austriacką Złotą Odznaką na Wielkiej Wstędze za Zasługi i rumuńskim Krzyżem Wielkim Orderu Korony[3].

Był żonaty[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Kucharski: Przegląd historyczny 50-lecia Gimnazjum IV im. Jana Długosza we Lwowie. Ósmacy i abiuturienci. W: Władysław Kucharski (red.): Księga pamiątkowa 50-lecia Gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie. Lwów: 1928, s. 102.
  2. Sprawozdanie roczne Akademickiego Klubu Turystycznego we Lwowie za rok 1910. Lwów: 1911, s. 16.
  3. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”, 1931, nr 13, s. 208
  4. Poselstwo Polskie w Angorze. „Ilustrowany Kuryer Codzienny”, s. 31, nr 182 z 5 lipca 1926. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]