Karol Fryderyk Holsztyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karol Fryderyk Holsztyński

Karol Fryderyk (ur. 29 kwietnia 1700 w Sztokholmie; zm. 18 czerwca 1739 w Rolfshagen) – książę holsztyński, mąż Anny Romanowej, od ich syna Piotra III, władcy Rosji pochodzili z dynastii Romanow-Holstein-Gottorp.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1718 roku jako syn Fryderyka IV Holsztyńskiego był obok księcia Fryderyka Heskiego obdarzonego nominalnym tytułem generalissimusa najpoważniejszym kandydatem do objęcia tronu Szwecji po bezdzietnym Karolu XII.[1] Jako syn siostry króla miał większe szanse niż książę Fryderyk. Karol XII darzył swego siostrzeńca pewną sympatią, choć nic w kwestii sukcesji nie było jeszcze przesądzone. Ostatecznie Rada Królewska 6 grudnia 1718 roku oddaliła pretensje Karola Fryderyka do tronu. Prawo następstwa tronu przyznano siostrze Karola XII, Ulryce Eleonorze[2].

1 czerwca 1725 w Petersburgu Karol Fryderyk poślubił Annę Piotrowną córkę Piotra I i Katarzyny Aleksiejewny (późniejszej cesarzowej Katarzyny I), urodzoną, zanim rodzice zawarli formalne małżeństwo[3] Od czasu małżeństwa książę przebywał na dworze petersburskim. Stał na czele partii holsztyńskiej, powiązanej z niemieckimi interesami. Inspirował antyduńskie i antyangielskie działania polityki rosyjskiej[4].

Po śmierci Piotra I, Karol Fryderyk został członkiem specjalnie utworzonej 6-osobowej Najwyższej Tajnej Rady, będącej organem doradczym cesarzowej Katarzyny I. Przywódcą Tajnej Rady i faktycznym konstruktorem polityki rosyjskiej był książę Aleksander Mienszykow, ale książę Karol Fryderyk uchodził za ważnego członka tej grupy.[5] Ze związku z Anną Piotrowną miał jedynego syna księcia Karola Piotra Ulryka, późniejszego cara Piotra III. Karol Fryderyk nie był dobrym ojcem. Trzymał syna żelazną ręką. Mały Karol Piotr Ulryk spędzał całe dnie w koszarach zamkowych w towarzystwie oficerów i ordynansów[6].

Był fundatorem Orderu św. Anny w 1735, którego dewizą były słowa Amantibus Justitiam Pietatem Fidem (kochającym sprawiedliwość, uczciwość, wiarę)[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbigniew Anusik, Karol XII, Wrocław 2006, s. 356
  2. Zbigniew Anusik, op. cit., s. 365
  3. W. A. Serczyk, Piotr Wielki, Wydawnictwo Ossolineum, Wrocław 2003, s. 162.
  4. Andrzej Andrusiewicz, Carowie i Cesarze Rosji. Szkice biograficzne., Warszawa 2001, s. 197
  5. Andrzej Andrusiewicz, op. cit., s. 195
  6. Gudrun Zieger, Tajemnice rodu Romanowów, Warszawa 2000, s. 150
  7. Jakob Johann Sievers: Jak doprowadziłem do drugiego rozbioru Polski. Poznań, Interim, 1992, s. 227

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zbigniew Anusik, Karol XII, Wrocław 2006, ​ISBN 83-04-04735-7​.
  • Władysław A. Serczyk, Piotr Wielki, Wydawnictwo Ossolineum, Wrocław 2003.
  • Andrzej Andrusiewicz, Carowie i Cesarze Rosji. Szkice biograficzne., Warszawa 2001.
  • Gudrun Zieger, Tajemnice rodu Romanowów, Warszawa 2000, ​ISBN 83-7227-440-1​.
  • Elena Palmer, Peter III. Der Prinz von Holstein, Erfurt: Sutton, 2005, ISBN 3-89702-788-7, OCLC 76509535.