Karol IV de Bourbon-Vendôme
 | |
 | |
| hrabia Vendôme | |
| Okres |
od 1495 |
|---|---|
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Dane biograficzne | |
| Dynastia | |
| Data i miejsce urodzenia | |
| Data i miejsce śmierci | |
| Ojciec | |
| Matka |
Maria Luksemburska |
| Małżeństwo |
Franciszka d'Alençon |
| Dzieci |
Ludwika |
Karol de Bourbon-Vendôme (ur. 2 czerwca 1489 w Vendôme, zm. 1537 w Amiens) – francuski szlachcic, dworzanin króla Franciszka I.
Karol urodził się w zamku w Vendôme jako syn Franciszka I, hrabiego Vendôme i jego żony Marii Luksemburskiej. Jego siostrą cioteczną była królowa Szkocji – Maria de Guise. W 1514 Karol uzuskał tytuł para Francji, a hrabstwo Vendôme zostało podniesione do rangi księstwa Vendôme. Karol był wiernym zwolennikiem króla Franciszka I i uczestniczył w bitwie pod Marignan (w czasie wojen włoskich, w 1515). Po 1525, kiedy król znajdował się w niewoli, Karol był członkiem Rady Regencyjnej. Podczas tego okresu ziemiami Karola administrowała jego matka.
W 1527 zmarł bezdzietnie konetabl de Bourbon, kuzyn Karola z bocznej gałęzi Bourbon-Montpensier – dziedzic Montpensier i Burbonii. Karol odziedziczył wszystkie tytuły konetabla i został głową rodu Bourbon.
Małżeństwo i potomstwo
[edytuj | edytuj kod]18 maja 1513 poślubił Franciszkę d'Alençon, wdowę po Franciszku Orleańskim, hrabim Dunois. Para miała 13 dzieci:
- Ludwika (1514–1516),
- Marię (1515–1538),
- Małgorzatę (1516–1589), od 1538 żonę Franciszka I de Cleves, księcia Nevers (1516–1561),
- Antoniego, księcia Vendôme (1518–1562), męża Joanny III – królowej Nawarry,
- Franciszka, hrabiego Enghien (1519–1546),
- Magdalenę, przełożoną w Sainte Croix de Poitiers (1521–1561),
- Ludwika (1522–1525),
- Karola, kardynała, arcybiskupa Rouen (1523–1590),
- Katarzynę, przełożoną w Soissons (1525–1594),
- Renatę, przełożoną w Chelles (1527–1583),
- Jan, hrabiego Soissons i Enghien (1528–1557), od 1557 męża swojej siostry ciotecznej Marii, księżnej Estouteville (1539–1601),
- Ludwika I, księcia Condé (1530–1569), męża Eleonory de Roye,
- Eleonorę, przełożoną w Fontevraud (1532–1611).
Dwaj synowie Karola – Antoni i Ludwik, książę Condé zostali znakomitymi dowódcami wojskowymi i walczyli przeciwko sobie w czasie wojen religijnych (Antoni po stronie katolików, a Ludwik – po stronie hugenotów). Syn Antoniego został królem Nawarry jako Henryk II i królem Francji jako Henryk IV.