Karol Karski (polityk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karol Karski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 13 maja 1966
Warszawa
Poseł do Parlamentu Europejskiego VIII i IX kadencji
Okres od 2014
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Przewodniczący Rady m.st. Warszawy
Okres od 2005
do 2005
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik Jan Maria Jackowski
Następca Witold Kołodziejski
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Medal „Pro Patria” Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Karol Adam Karski (ur. 13 maja 1966 w Warszawie) – polski polityk, prawnik, nauczyciel akademicki, samorządowiec, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Warszawskiego oraz Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Białymstoku[1], poseł na Sejm RP V i VI kadencji, w 2007 sekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, poseł do Parlamentu Europejskiego VIII i IX kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie, działalność zawodowa i naukowa[edytuj | edytuj kod]

W 1990 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego[1], zaś w 1991 studia w Instytucie Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego[1]. W styczniu 1998 uzyskał stopień naukowy doktora nauk prawnych na podstawie napisanej pod kierunkiem Zdzisława Galickiego pracy zatytułowanej Rozpad Związku Radzieckiego a prawo międzynarodowe, a w lutym 2011 – doktora habilitowanego nauk prawnych na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy zatytułowanej Osoba prawna prawa wewnętrznego jako podmiot prawa międzynarodowego[1].

W 1990 został pracownikiem naukowym Instytutu Prawa Międzynarodowego na Wydziale Prawa i Administracji UW. Powołany na przewodniczącego Rady Naukowej tego instytutu[2]. W marcu 2013 objął funkcję kierownika Zakładu Międzynarodowego Prawa Publicznego[3]. Został także profesorem nadzwyczajnym Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Białymstoku[1], był profesorem nadzwyczajnym na Wydziale Nauk Społecznych Warszawskiej Wyższej Szkoły Humanistycznej im. Bolesława Prusa[4][1]. Wykłada międzynarodowe prawo publiczne i prawo europejskie. Objął także funkcję wiceprzewodniczącego rady Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych oraz wiceprzewodniczącego polskiej sekcji Stowarzyszenia Prawa Międzynarodowego[5]. Jest autorem kilkudziesięciu publikacji naukowych z zakresu prawa międzynarodowego i europejskiego.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W trakcie obozu zerowego jeszcze przed rozpoczęciem studiów wstąpił do Zrzeszenia Studentów Polskich. Według słów Włodzimierza Czarzastego w organizacji tej był działaczem szczebla centralnego, pełniąc m.in. funkcję przewodniczącego głównej komisji rewizyjnej[6]. Sam Karol Karski temu zaprzeczał. Za działalność w ZSP 7 marca 2001 został odznaczony przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego Złotym Krzyżem Zasługi[7]. W 1988 z rekomendacji ZSP wszedł do Rady Narodowej dzielnicy Żoliborz.

Od 1994 działał w warszawskim samorządzie. Zasiadał w radzie gminy Warszawa-Centrum oraz Dzielnicy Żoliborz. W latach 1994–1998 był wiceprzewodniczącym sejmiku samorządowego województwa warszawskiego. Od 2002 zasiadał w Radzie m.st. Warszawy, w której pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego (2002–2005) i przewodniczącego (2005). Pełnił funkcję wiceprezydenta Komitetu Regionów Unii Europejskiej (2004–2005). Był członkiem Zespołu Polityki Europejskiej Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego oraz wiceprzewodniczącym Forum Zrównoważonego Rozwoju Rady Europejskich Gmin i Regionów.

Według Włodzimierza Czarzastego i „Tygodnika Powszechnego” był członkiem Stowarzyszenia „Ordynacka”[8]. Karol Karski temu zaprzeczał, twierdząc, że był tylko na jednym z zebrań tego stowarzyszenia. Działał w Porozumieniu Centrum, z którego w 2000 odszedł do Ruchu Społecznego AWS. Później przystąpił do Prawa i Sprawiedliwości, gdzie w 2006 objął funkcję rzecznika dyscyplinarnego[9].

W wyborach parlamentarnych w 2005 został wybrany do Sejmu w okręgu warszawskim z listy PiS, zdobywając 2953 głosów[10]. W Sejmie V kadencji pełnił funkcję przewodniczącego trzech komisji sejmowych, w tym Komisji do spraw Unii Europejskiej oraz komisji nadzwyczajnej do rozpatrzenia prezydenckiego projektu ustawy lustracyjnej. Był też przewodniczącym i sprawozdawcą Komisji Nadzwyczajnej, która zajmowała się pierwszą nowelizacją Konstytucji RP dotyczącą określenia zakresu dopuszczalności i procedur ekstradycji, w tym wprowadzenia do Konstytucji zasad wykonywania Europejskiego Nakazu Aresztowania oraz zasad współpracy Polski z Międzynarodowym Trybunałem Karnym. Przewodniczył delegacji Sejmu i Senatu do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. W latach 2006–2007 był wiceprzewodniczącym działającej w jego ramach Podkomisji ds. Przeciwdziałania Przestępczości i Walki z Terroryzmem. W 2007 został wiceprzewodniczącym Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. Od 2005 był też przewodniczącym delegacji Sejmu i Senatu do Euro-Śródziemnomorskiego Zgromadzenia Parlamentarnego (EUROMED). Jest członkiem Rady Stałej Forum Współpracy Polsko-Niemieckiej. Od 6 września 2007 do 21 listopada 2007 pełnił funkcję sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 3524 głosy. W VI kadencji został ponownie członkiem prezydium Klubu Parlamentarnego PiS, gdzie odpowiada za sprawy zagraniczne. W latach 2007–2009 był wiceprzewodniczącym Komisji ds. Unii Europejskiej, następnie objął funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Spraw Zagranicznych.

W 2008 złożył zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez pilota, który odmówił przelotu do Tbilisi samolotu z prezydentem Lechem Kaczyńskim (prokurator stwierdził brak znamion czynu zabronionego)[11]. W listopadzie 2010 cypryjski sąd zasądził od niego solidarnie z Łukaszem Zbonikowskim odszkodowanie za zniszczenie wózków golfowych, do czego miało dojść w trakcie służbowego wyjazdu parlamentarzystów na Cypr w listopadzie 2008[12].

W 2011 nie został ponownie wybrany do Sejmu (zdobył 2736 głosów)[13]. Został członkiem komitetu naukowego II i III Konferencji Smoleńskiej z lat 2013 i 2014, skupiającej osoby zajmujące się katastrofą samolotu Tu-154 w Smoleńsku z 10 kwietnia 2010[14][15].

W 2014 uzyskał mandat posła do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji z okręgu obejmującego województwo warmińsko-mazurskie oraz województwo podlaskie, zdobywając 67 997 głosów[16]. W wyborach w 2019 skutecznie ubiegał się o reelekcję, otrzymując 184 054 głosy[17]. W PE dołączył do grupy Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy, wybierany na stanowisko kwestora Europarlamentu[18].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Zbigniewa i Ludgardy. Od 2007 żonaty z Elżbietą.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Karol Karski, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2020-04-22].
  2. a b c d e Prof. Karol Karski doktorem honoris causa Donieckiego Uniwersytetu Narodowego. ecrgroup.eu, 17 października 2016. [dostęp 2016-10-17].
  3. Zakład Międzynarodowego Prawa Publicznego. uw.edu.pl. [dostęp 2013-04-14].
  4. Warszawska Wyższa Szkoła Humanistyczna im. Bolesława Prusa. wwsh.edu.pl. [dostęp 2013-04-18].
  5. International Law Association: Polish branch. ila-hq.org. [dostęp 2014-04-19].
  6. Czarzasty do Karskiego: Karolu, my Cię do serca przytulimy. dziennik.pl, 29 listopada 2007. [dostęp 2011-04-09].
  7. a b Ordery i odznaczenia dla zasłużonych działaczy Zrzeszenia Studentów Polskich. prezydent.pl, 7 marca 2001. [dostęp 2011-04-09].
  8. Razem w życiu jest łatwiej. tygodnik.com.pl, 9 marca 2003. [dostęp 2011-04-09].
  9. Informacje na stronie PiS. [dostęp 2011-04-09].
  10. Serwis PKW – Wybory 2005. [dostęp 2011-04-09].
  11. Pilot, który nie słuchał prezydenta, nie poniesie kary. interia.pl, 4 grudnia 2008. [dostęp 2011-04-09].
  12. Posłowie PiS zapłacą za zniszczone wózki hotelowe?. gazeta.pl, 26 stycznia 2011. [dostęp 2011-04-09].
  13. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2011-10-24].
  14. II Konferencja Smoleńska 2013. konferencja.home.pl. [dostęp 2014-10-20].
  15. III Konferencja Smoleńska 2014. konferencja.home.pl. [dostęp 2014-10-20].
  16. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2014-05-27].
  17. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-05-27].
  18. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2020-05-14].
  19. Medal Zasłużony Kulturze – Gloria Artis. mkidn.gov.pl. [dostęp 2020-06-21].
  20. Międzynarodowa XVIII Doroczna Sesja Katyńska. udskior.gov.pl, 19 kwietnia 2016. [dostęp 2016-08-18].
  21. a b Prof. Karol Karski z wizytą w Armenii. ecrg.pl. [dostęp 2016-08-18].
  22. Prof. Karol Karski doktorem honoris causa Uniwersytetu Europejskiego w Kijowie. ecrg.pl. [dostęp 2016-08-18].
  23. Prof. Karol Karski doktorem honoris causa Uniwersytetu Europejskiego w Tbilisi. ecrgroup.eu, 22 stycznia 2016. [dostęp 2016-08-18].
  24. Prof. Karol Karski doktorem honoris causa Uniwersytetu Davida Aghmashenebeli w Tbilisi. ecrg.pl. [dostęp 2016-08-18].
  25. Udelenie čestného titulu Doctor honoris causa a promócie prvých absolventov podiplomového štúdia „Masters of Law” – LL.M. na pôde VŠBM v Košiciach (słow.). vsbm.sk, 9 grudnia 2016. [dostęp 2016-12-12].
  26. Новини: Проф. Карол Карски е най-новият носител на почетното звание „DOCTOR HONORIS CAUSA на Русенския университет” (bułg.). uni-ruse.bg, 26 maja 2017. [dostęp 2017-05-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]