Karol Kotula

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karol Kotula
Ilustracja
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 26 lutego 1884
Cierlicko
Data i miejsce śmierci 8 grudnia 1968
Warszawa
Biskup Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w PRL
Okres sprawowania 19511959
Wyznanie luteranizm
Kościół Kościół Ewangelicko-Augsburski w PRL
Ordynacja 1910
Nominacja biskupia 18 listopada 1951
Sakra biskupia 26 kwietnia 1953
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 26 kwietnia 1953
Miejscowość Warszawa
Miejsce Kościół Ewangelicko-Reformowany w Warszawie
Konsekrator Zygmunt Michelis
Grób ks. biskupa Karola Kotuli na Cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie

Karol Kotula (ur. 26 lutego 1884 w Cierlicku, zm. 8 grudnia 1968 w Warszawie) – polski duchowny Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce, biskup (zwierzchnik) Kościoła w latach 1951–1959.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył gimnazjum w Cieszynie, a następnie studia teologiczne w Wiedniu i Halle. Po ordynacji w 1910 został wikariuszem w Drogomyślu, a po dwóch latach jako prefekt do gimnazjum w Orłowej na Zaolziu, gdzie należał do działaczy polskich. Podczas I wojny światowej był kapelanem w cesarskiej i królewskiej Armii.

W 1919 został powołany na stanowisko radcy, a potem wizytatora polskiego szkolnictwa w Poznańskiem. Był współzałożycielem i pierwszym prezesem Polskiego Towarzystwa Ewangelickiego w Poznaniu oraz współtwórcą i w latach 1923-1924 pastorem tamtejszej parafii ewangelicko-augsburskiej. Z jego inicjatywy powołano gimnazjum nauczycielskie w Ostrzeszowie. Po zorganizowaniu się polskiego szkolnictwa w Wielkopolsce przeniósł się w 1927 do Łodzi, gdzie został duszpasterzem Organizacji Polaków Ewangelików, w 1937 przeobrażonej w polską parafię ewangelicką. Działał tam w polskich stowarzyszeniach ewangelickich. Był również członkiem Synodu Kościoła.

Z dniem 1 listopada 1932 roku został przyjęty do rezerwy Wojska Polskiego w stopniu starszego kapelana w duchowieństwie wojskowym wyznania ewangelicko-augsburskiego ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 2. lokatą[1][2].

Podczas II wojny światowej przebywał w rodzinnym Cierlicku. Tuż po zakończeniu wojny organizował życie religijne na Górnym Śląsku. Wrócił do Łodzi, gdzie w latach 1945-1951 był proboszczem tamtejszej parafii oraz seniorem diecezji łódzkiej (później włączonej do diecezji warszawskiej).

W listopadzie 1951 został wybrany przez Synod Kościoła Biskupem Kościoła. Urząd ten sprawował do emerytury w 1959.

W 1959 otrzymał tytuł doktora honoris causa Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie[3].

Był publicystą i autorem książek religijnych, do najważniejszych z nich należy zbiór kazań W ciszy i skupieniu (1964).

Był ojcem profesora Tadeusza Kotuli, historyka specjalizującego się w dziejach Cesarstwa Rzymskiego epoki Sewerów.

Zmarł 8 grudnia 1968 w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Co to jest Biblia? Istota, powstanie i treść (1961)
  • W ciszy i skupieniu (1964)
  • Od marzeń do ich spełnienia. Wspomnienia z lat 1884-1951, (1998, pośmiertnie)

Odznaczenie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 8 lutego 1933 roku, s. 5.
  2. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 407.
  3. 50 lat Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej 1954–2004, red. Marek Ambroży, Warszawa 2005 ​ISBN 83-917541-5-4​, s. 109.
  4. M.P. z 1954 r. Nr 108, poz. 1447.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa, 1934. [dostęp 2016-06-11].
  • Karol Kotula, Od marzeń do ich spełnienia. Wspomnienia z lat 1884-1951, Bielsko-Biała 1998
  • Ks. biskup Karol Kotula (1884-1968), oprac. Paulina Hławiczka, "Wiara i Mundur", ISSN 1898-598X, R. 1, 2008, nr 4