Karol Müller

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Karol Ludwik Müller (ur. 20 września 1885 w Zastawnej, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik audytor Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Karol Ludwik Müller urodził się 20 września 1885 w Zastawnej, w powiecie kocmańskim ówczesnego Księstwa Bukowiny, w rodzinie Franciszka i Ludwiki. W 1907 ukończył c. i k. Gimnazjum w Brzeżanach, a w 1913 Wydział Prawa Uniwersytetu Lwowskiego. W międzyczasie (1907-1908) odbył jednoroczną służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej Armii. W sierpniu 1914 został zmobilizowany do c. i k. 35 Pułku Piechoty. W listopadzie 1914 dostał się do niewoli rosyjskiej. Po krótkim pobycie w obozie jeńców został zwolniony i osiedlił się z matką i rodzeństwem w Rohatynie na Ukrainie[1]. W listopadzie 1918 został internowany przez Ukraińców. W maju 1919 pełnił funkcję komendanta milicji w Rohatynie.

W lipcu 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Stacji Zbornej Oficerów we Lwowie. W październiku 1919 został referentem śledczym w obozie jeńców sowieckich we Lwowie. W marcu 1920 został przyjęty do Korpusu Sądowego i przydzielony do prokuratury wojskowej w Kielcach, a następnie we Lwowie i Przemyślu. Od 1921 był prokuratorem przy Sądzie Wojskowym we Lwowie[2], a później podprokuratorem[3] i prokuratorem przy Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr VI we Lwowie[4]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 44. lokatą w korpusie oficerów sądowych[5]. Na podpułkownika awansował ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 w korpusie oficerów sądowych[6]. 12 maja 1932 został mianowany sędzią orzekającym w wojskowych sądach okręgowych i przeniesiony z Departamentu Sprawiedliwości Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko szefa Wojskowego Sądu Okręgowego Nr VI we Lwowie[7]. W 1936 został mianowany sędzią Najwyższego Sądu Wojskowego w Warszawie i awansowany na pułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 w korpusie oficerów sądowych. W kampanii wrześniowej 1939 był szefem służby sprawiedliwości Armii „Poznań”.

W czasie działań wojennych dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[8]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Leszek Kania, W cieniu Orląt Lwowskich ..., s. 322.
  2. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r., s. 412, 781.
  3. Rocznik oficerski 1923, s. 1084, Rocznik oficerski 1924, s. 979.
  4. Rocznik oficerski 1928, s. 693.
  5. Rocznik oficerski 1923 s. 1091, Rocznik oficerski 1924, s. 986.
  6. Rocznik oficerski 1932, s. 308, 880.
  7. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 13 z 9 grudnia 1932 r., s. 404, 427.
  8. M.P. z 2007 r. Nr 85, poz. 885

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.
  • Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego M.S.Wojsk. Nr 37 z 24 września 1921 r.
  • Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego, opracowanie zespołowe pod kierunkiem Jędrzeja Tucholskiego, Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, Oficyna Wydawnicza RYTM, Warszawa 2003, ​ISBN 83-916663-5-2​.
  • Leszek Kania, W cieniu Orląt Lwowskich. Polskie sądy wojskowe, kontrwywiad i służby policyjne w bitwie o Lwów 1918-1919, Zielona Góra: Uniwersytet Zielonogórski, 2008, ISBN 978-83-7481-219-1, OCLC 436873797.