Karol Müller

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karol Ludwik Müller
pułkownik audytor pułkownik audytor
Data i miejsce urodzenia 20 września 1885
Zastawna
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Charków
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Wojskowy Sąd Okręgowy Nr VI
Najwyższy Sąd Wojskowy
Armia „Poznań”
Stanowiska szef sądu
sędzia NSW
szef służby sprawiedliwości armii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi

Karol Ludwik Müller (ur. 20 września 1885 w Zastawnej, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik audytor Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Karol Ludwik Müller urodził się 20 września 1885 w Zastawnej, w powiecie kocmańskim ówczesnego Księstwa Bukowiny, w rodzinie Franciszka i Ludwiki. W 1907 ukończył c. i k. Gimnazjum w Brzeżanach, a w 1913 Wydział Prawa Uniwersytetu Lwowskiego[1]. W międzyczasie (1907–1908) odbył jednoroczną służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej armii. W sierpniu 1914 został zmobilizowany do c. i k. 35 pułku piechoty. W listopadzie 1914 dostał się do niewoli rosyjskiej. Po krótkim pobycie w obozie jeńców został zwolniony i osiedlił się z matką i rodzeństwem w Rohatynie na Ukrainie[2]. W listopadzie 1918 został internowany przez Ukraińców. W maju 1919 pełnił funkcję komendanta milicji w Rohatynie.

W lipcu 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Stacji Zbornej Oficerów we Lwowie. W październiku 1919 został referentem śledczym w obozie jeńców sowieckich we Lwowie. W marcu 1920 został przyjęty do Korpusu Sądowego i przydzielony do prokuratury wojskowej w Kielcach, a następnie we Lwowie i Przemyślu.

Od 1921 był prokuratorem przy Sądzie Wojskowym we Lwowie[3], a później podprokuratorem[4][5] i prokuratorem Prokuratury przy Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr VI we Lwowie[6]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 47. lokatą w korpusie oficerów sądowych[7]. 27 czerwca 1929 został przeniesiony do Prokuratury przy Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr II w Lublinie na stanowisko pełniacego obowiązki prokuratora[8]. 2 grudnia 1930 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 4. lokatą w korpusie oficerów sądowych[9]. 26 lutego 1931 został przeniesiony do Departamentu Sprawiedliwości Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko szefa wydziału[10]. 12 maja 1932 roku Prezydent RP mianował go sędzią orzekającym w wojskowych sądach okręgowych, a minister spraw wojskowych przeniósł do Wojskowego Sądu Okręgowego Nr VI we Lwowie na stanowisko szefa sądu[11][12]. W 1936 został mianowany sędzią Najwyższego Sądu Wojskowego w Warszawie i awansowany na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 w korpusie oficerów sądowych. W kampanii wrześniowej 1939 był szefem służby sprawiedliwości Armii „Poznań”.

W czasie działań wojennych dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[13]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 362.
  2. Kania 2008 ↓, s. 322.
  3. Spis oficerów 1921 ↓, s. 412, 781.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1084, 1091.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 979, 986.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 693.
  7. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 303.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 203.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 328.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 108.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 404, 427.
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 308, 880.
  13. M.P. z 2007 r. Nr 85, poz. 885
  14. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 308.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]