Karol Niemira

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karol Niemira
Biskup tytularny Tavio
Karol Niemira
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 28 października 1881
Warszawa
Data i miejsce śmierci 8 lipca 1965
Czubin
Biskup pomocniczy piński
Okres sprawowania 1933–1965
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 13 listopada 1911
Nominacja biskupia 26 maja 1933
Sakra biskupia 15 sierpnia 1933
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 15 sierpnia 1933
Miejscowość Pińsk
Konsekrator Kazimierz Bukraba
Współkonsekratorzy Bernard Dembek
Kazimierz Tomczak
Nagrobek biskupa Karola Niemiry na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (2008)

Karol Niemira (ur. 28 października 1881 w Warszawie, zm. 8 lipca 1965 w Czubinie) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor prawa kanonicznego, biskup pomocniczy piński w latach 1933–1965.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 28 października[1] 1881[2] w Warszawie[1]. Pochodził z kresowej rodziny ziemiańskiej. Osierocony we wczesnym dzieciństwie, był wychowankiem zakładu opiekuńczego prowadzonego przez siostry zakonne. W 1904 wstąpił do seminarium duchownego w Warszawie. Dalsze studia odbył na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, gdzie uzyskał doktorat z prawa kanonicznego. Święcenia prezbiteratu otrzymał 13 listopada 1911[1].

Jego pierwszą placówką duszpasterską była parafia św. Anny w Łodzi, gdzie pracował jako wikariusz. Od 1913 był wikariuszem parafii archikatedralnej w Warszawie, której probostwo objął w 1920. W 1926 został przeniesiony na urząd proboszcza parafii św. Augustyna w Warszawie. W 1917 otrzymał godność kanonika kapituły metropolitalnej warszawskiej[1]. W 1919 pełnił posługę kapelana wojskowego[3]. Uczestniczył w życiu politycznym i społecznym stolicy, od 1926 zasiadał w radzie miejskiej, był również aktywnym członkiem Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności[1].

26 maja 1933 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji pińskiej ze stolicą tytularną Tavio. Święcenia biskupie otrzymał 15 sierpnia 1933 w Pińsku[1]. Konsekrował go biskup diecezjalny piński Kazimierz Bukraba w asyście Bernarda Dembka, biskupa pomocniczego łomżyńskiego, i Kazimierza Tomczaka, biskupa pomocniczego łódzkiego[4]. We wrześniu 1939 po wkroczeniu wojsk radzieckich do diecezji został z niej wysiedlony. Osiadł w Warszawie na probostwie parafii św. Augustyna, sąsiadującym z gettem warszawskim. Po 1941 bez powodzenia starał się o zezwolenie władz niemieckich na powrót do diecezji. Brał udział w przerzucaniu Żydów z getta na stronę aryjską. Po wojnie rezydował w Warszawie i w Czubinie[1].

W 1938 był współkonsekratorem podczas sakry biskupa pomocniczego lubelskiego Władysława Gorala[4].

Zmarł 8 lipca 1965 w Czubinie. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[1].

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e f g h K. Krasowski: Biskupi katoliccy II Rzeczypospolitej. Słownik biograficzny. Poznań: Bene Nati, 1996, s. 175–176. ISBN 83-86675-03-9.
  2. Data roczna podana na nagrobku. W literaturze można spotkać rok 1882 (Spis Kościołów i Duchowieństwa Diecezji Pińskiej w Rzeczypospolitej Polskiej 1933 i 1934. Pińsk: Wydawnictwo Drukarni Diecezjalnej, 1933, s. 7), jak i 1883 (K. Krasowski: Biskupi katoliccy II Rzeczypospolitej. Słownik biograficzny. Poznań: Bene Nati, 1996, s. 175–176. ​ISBN 83-86675-03-9​; P. Nitecki: Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965–1999. Słownik biograficzny. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 2000, kol. 308–309. ​ISBN 83-211-1311-7​).
  3. P. Nitecki: Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965–1999. Słownik biograficzny. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 2000, kol. 308–309. ISBN 83-211-1311-7.
  4. a b Karol Niemira (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2015-11-01].

Linki zewnętrzne[edytuj]

  • Karol Niemira w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2015-11-01]