Karol Niemira

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karol Niemira
Biskup tytularny Tavium
Ilustracja
Kraj działania

Polska

Data i miejsce urodzenia

28 października 1881
Warszawa

Data i miejsce śmierci

8 lipca 1965
Czubin

Miejsce pochówku

cmentarz Powązkowski w Warszawie

Biskup pomocniczy piński
Okres sprawowania

1933–1965

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Prezbiterat

13 listopada 1911

Nominacja biskupia

26 maja 1933

Sakra biskupia

15 sierpnia 1933

Sukcesja apostolska
Data konsekracji

15 sierpnia 1933

Miejscowość

Pińsk

Miejsce

katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Konsekrator

Kazimierz Bukraba

Współkonsekratorzy

Bernard Dembek
Kazimierz Tomczak

Karol Niemira (ur. 28 października 1881 w Warszawie, zm. 8 lipca 1965 w Czubinie) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor prawa kanonicznego, biskup pomocniczy piński w latach 1933–1965.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 28 października[1] 1881[2] w Warszawie[1]. Pochodził z kresowej rodziny ziemiańskiej. Osierocony we wczesnym dzieciństwie, był wychowankiem zakładu opiekuńczego prowadzonego przez siostry zakonne. W 1904 wstąpił do seminarium duchownego w Warszawie. Dalsze studia odbył na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, gdzie uzyskał doktorat z prawa kanonicznego. Święcenia prezbiteratu otrzymał 13 listopada 1911[1].

Jego pierwszą placówką duszpasterską była parafia św. Anny w Łodzi, gdzie pracował jako wikariusz. Od 1913 był wikariuszem parafii archikatedralnej w Warszawie, której probostwo objął w 1920[1]. W latach 1929–1933 był proboszczem parafii św. Augustyna w Warszawie[3]. W 1917 otrzymał godność kanonika kapituły metropolitalnej warszawskiej[1]. W 1919 pełnił posługę kapelana wojskowego[4]. Uczestniczył w życiu politycznym i społecznym stolicy, od 1926 zasiadał w radzie miejskiej, był również aktywnym członkiem Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności[1].

26 maja 1933 papież Pius XI prekonizował go biskupem pomocniczym diecezji pińskiej ze stolicą tytularną Tavium. Święcenia biskupie otrzymał 15 sierpnia 1933 w katedrze Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Pińsku[5]. Konsekrował go biskup diecezjalny piński Kazimierz Bukraba w asyście Bernarda Dembka, biskupa pomocniczego łomżyńskiego, i Kazimierza Tomczaka, biskupa pomocniczego łódzkiego[6]. We wrześniu 1939 po wkroczeniu wojsk radzieckich do diecezji został z niej wysiedlony. Osiadł w Warszawie na probostwie parafii św. Augustyna, sąsiadującym z gettem warszawskim. Po 1941 bez powodzenia starał się o zezwolenie władz niemieckich na powrót do diecezji. Brał udział w przerzucaniu Żydów z getta na stronę aryjską. Po wojnie rezydował w Warszawie i w Czubinie[1].

W 1938 był współkonsekratorem podczas sakry biskupa pomocniczego lubelskiego Władysława Gorala[6].

Zmarł 8 lipca 1965 w Czubinie[1]. Został pochowany w grobowcu biskupów pomocniczych warszawskich na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h K. Krasowski: Biskupi katoliccy II Rzeczypospolitej. Słownik biograficzny. Poznań: Bene Nati, 1996, s. 175–176. ISBN 83-86675-03-9.
  2. Data roczna podana na nagrobku (Cmentarz Stare Powązki: Biskupi pomocniczy warszawscy, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2018-07-02].). W literaturze można spotkać rok 1882 (Spis Kościołów i Duchowieństwa Diecezji Pińskiej w Rzeczypospolitej Polskiej 1933 i 1934. Pińsk: Wydawnictwo Drukarni Diecezjalnej, 1933, s. 7), jak i 1883 (K. Krasowski: Biskupi katoliccy II Rzeczypospolitej. Słownik biograficzny. Poznań: Bene Nati, 1996, s. 175–176. ISBN 83-86675-03-9; P. Nitecki: Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965–1999. Słownik biograficzny. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 2000, kol. 308–309. ISBN 83-211-1311-7).
  3. Proboszczowie. swaugustyn.pl. [dostęp 2021-11-07].
  4. P. Nitecki: Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965–1999. Słownik biograficzny. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 2000, kol. 308–309. ISBN 83-211-1311-7.
  5. K.R. Prokop. Sakry i sukcesja święceń biskupich pasterzy diecezji mińskiej, pińskiej i drohiczyńskiej. „Studia Teologiczne”. T. 27, s. 373–375, 2009. ISSN 0239-801X. [dostęp 2017-11-04]. 
  6. a b Karol Niemira. catholic-hierarchy.org. [dostęp 2015-11-01]. (ang.).
  7. Kwatera 11-3-2/3. Cmentarz Stare Powązki: Biskupi pomocniczy warszawscy, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2018-07-02].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Karol Niemira w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2015-11-01]