Karol Prozor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karol Prozor
Ilustracja
Rodzina Prozorowie
Data urodzenia 1759
Data i miejsce śmierci 1 listopada 1841
Chojniki
Ojciec Józef Prozor
Matka Felicjanna Niemirowicz-Szczytt
Żona

Ludwika Konstancja ks. Szuyska

Odznaczenia
Order Orła Białego Orderu Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Karol Prozor herbu Prozor (ur. 1759 – zm. 1 listopada 1841 w Choj­nikach) – członek Komisji Rządu Tymczasowego Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1812, oboźny wielki litewski, marszałek Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1787 roku.

Najstarszy syn wojewody witebskiego Józefa i Felicjanny Niemirowicz-Szczytt, córki kasztelana mścisławskiego Józefa, Brat Ignacego Kajetana.

Rodzicami chrzestnymi Józefa Prozora byli Karol Chrystian Wettyn, królewicz polski, książę kurlandzki, i Zofia z Niemirowiczów-Szczyttów Zabiełłowa - siostra matki. Chrzest odbył się w 1761 w czasie pobytu księcia Karola u Zofii i Antoniego Zabiełłów w ich rezydencji w Czerwonym Dworze[1].

W 1785 został kawalerem Orderu Świętego Stanisława[2]. Zwolennik konstytucji 3 maja. Jeden z przywódców organizacji spiskowej przygotowującej wybuch powstania kościuszkowskiego. Przywódca insurekcji wileńskiej. Był zastępcą radcy w Radzie Najwyższej Narodowej. Po upadku powstania emigrował za granicę.

W 1812 wszedł do Komisji Rządzącej Tymczasowej Litewskiej, w której objął resort skarbowy.

Odznaczony Orderem Orła Białego, w 1812 francuską Legią Honorową[3].

Poślubił Ludwikę Konstancję ks. Szuyską.

Bibliografia[edytuj]

Przypisy

  1. T.Żychliński, Złota Księga Szlachty Polskiej, Rocznik IV, Poznań 1882, s. 363-364
  2. Zbigniew Dunin-Wilczyński, Order Św. Stanisława, Warszawa 2006 s. 192.
  3. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 238.