Karol Słowik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karol Słowik
Ilustracja
kapitan inż. kapitan inż.
Data i miejsce urodzenia 24 czerwca 1889
Jarosław
Data i miejsce śmierci 23 sierpnia 1919
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Formacja Cross-Pattee-Heraldry.svg K.u.k. Luftfahrtruppen
Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo
Jednostki Pułk Piechoty Nr 80
2 Eskadra Wywiadowcza
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Medal Waleczności (Austro-Węgry) Krzyż Wojskowy Karola

Karol Słowik (ur. 24 czerwca 1889 w Jarosławiu, zm. 23 sierpnia 1919 w Warszawie) – kapitan inżynier Wojska Polskiego, pierwszy konstruktor samolotów wojskowych w Odrodzonej Polsce[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu szkoły średniej w Jarosławiu i zdaniu egzaminu dojrzałości rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej. Po ukończeniu studiów otrzymał dyplom inżyniera[1].

14 czerwca 1914 został wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii. Walczy na froncie z carską Rosją przez ponad 14 miesięcy[1]. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 w korpusie oficerów rezerwy piechoty[2], a na stopień porucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1918[1]. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Piechoty Nr 80[3]. W czasie służby odbył przeszkolenie lotnicze[1].

W pierwszych dniach listopada 1918, po zajęciu przez oddziały POW austriackiego lotniska w Lublinie, wstąpił do formującej się 2 eskadry wywiadowczej. Wkrótce jako wyróżniający się pilot i fachowiec został mianowany kierownikiem utworzonych Centralnych Warsztatów Lotniczych w Warszawie[1][4]. Tutaj kierował pracami nad remontami i składaniem z części samolotów dla polskiego lotnictwa. Pod jego kierownictwem został zbudowany pierwszy w Wolnej Polsce samolot CWL SK-1 Słowik (kopia Hannover Roland CL.II). 23 sierpnia 1919 przed Naczelnikiem Państwa Józefem Piłsudskim odbył się pokaz lotu samolotu CWL SK-1 Słowik. Podczas lotu od samolotu oderwały się skrzydła. Kadłub samolotu wraz z pilotującym go kapitanem Kazimierzem Jesionowskim oraz konstruktorem Karolem Słowikiem roztrzaskał się o ziemię[5][4].

Okoliczności feralnego lotu opisał Marian Romeyko konkludując: „pierwsze tak tragiczne zetknięcie się marszałka z lotnictwem musiało niewątpliwie pozostawić głębokie ślady w jego pamięci. Pozostawiło ono swe piętno również w świadomości lotników, którzy rzecz powszechnie znana, hołdują przesądom. Zrodziło się w nich przeświadczenie, że Piłsudski przyniósł pecha lotnictwu. To przeświadczenie narastało i chociaż nie ujawnione, mocno zakorzeniło się w opinii lotników. Po prostu woleli ... unikać marszałka, nie starali się go zapraszać. Być może i Piłsudski, zachowując w pamięci przykre wspomnienie, nie miał ochoty ponawiania wizyt. W każdym razie w lotnictwie dawał się wyczuwać brak przywiązania do marszałka”[6].

Karol Słowik został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Księga Pamiątkowa 1933 ↓, s. 304.
  2. Ranglisten 1918 ↓, s. 283.
  3. a b c Ranglisten 1918 ↓, s. 724.
  4. a b Glass 1977 ↓, s. 25.
  5. Tragedia w warszawskim lotnictwie Nowości Illustrowane 1919 nr 36 s.7 [1]
  6. Romeyko 1983 ↓, s. 241-242.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1918. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, 1918. (niem.)
  • Andrzej Glass: Polskie konstrukcje lotnicze 1893–1939. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1977.
  • Ku Czci Poległych Lotników Księga Pamiątkowa. Marian Romeyko (red.). Warszawa: Wydawnictwo Komitetu Budowy Pomnika Poległych Lotników, 1933.
  • Marian Romeyko: Przed i po maju. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1983. ISBN 83-11-06884-4.