Karol Salwator

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karol Salwator
Ilustracja
arcyksiążę austriacki
książę Toskanii
Dynastia Habsburgowie Lotaryńscy
Data i miejsce urodzenia 30 kwietnia 1839
Florencja
Data i miejsce śmierci 18 stycznia 1892
Wiedeń
Ojciec Leopold II
Matka Maria Antonietta Burbon
Żona

Maria Immaculata Burbon

Dzieci

Maria Teresa,
Leopold Salwator,
Franciszek Salwator,
Karolina Maria,
Maria Antonia,
Albrecht Salwator,
Maria Antonina,
Maria Immakulata,
Rainier Salwator,
Henrietta,
Ferdynand Salwator

Karol Salwator (ur. 30 kwietnia 1839 we Florencji; zm. 18 stycznia 1892 w Wiedniu) – arcyksiążę Austrii, książę Toskanii.

Życiorys[edytuj]

Karol Salwator był synem arcyksięcia Leopolda II, wielkiego księcia Toskanii i jego żony Marii Antonietty Burbon, księżniczki Królestwa Obojga Sycylii. Miał dwanaścioro rodzeństwa, w tym trzy przyrodnie siostry. Jego brat Ferdynand IV był ostatnim wielkim księciem Toskanii.

W wieku 10 lat Karol Salwator otrzymał stopień kapitana c. i k. Pułku Ułanów Galicyjskich Cesarza Józefa II nr 6. W 1857 roku został awansowany do stopnia majora. Po wybuchu wojny na Sardynii, w kwietniu 1859 roku opuścił wraz z rodziną Florencję. Udał się do Lombardii, gdzie dołączył do zgrupowania armii cesarskiej. Brał udział w walkach, między innymi w bitwie pod Solferino. Po bitwie awansował do stopnia podpułkownika. Został dowódcą c. i k. Pułku Piechoty im. księcia Filipa Wirtemberskiego. W 1866 roku uczestniczył w bitwie pod Sadową. W kolejnych latach promowany był do stopnia generała-majora w roku 1876 i generała-porucznika w roku 1886. Nie pełnił już jednak żadnych funkcji wojskowych. Bóle reumatyczne uniemożliwiały mu chodzenie.[1]

Karol Salwator był dobry w przedmiotach ścisłych. Miał zamiłowania techniczne, co wykorzystał w projektowaniu i budowaniu nowej broni palnej. Zaprojektował wspólnie z kapitanem Georgiem Ritter von Dormus nowy model kartaczownicy[2], który po pewnych modyfikacjach został oficjalnie przedstawiony c. i k. Ministerstwu Wojny. Ostatecznie model o nazwie Salwator-Dormius M. 93 otrzymał patent. Zakupiony był produkowany w zakładach Skody w Pilznie.[3]

Oprócz techniki Karol Salwator interesował się także architekturą. Był zapalonym myśliwym i miał dużą kolekcję broni myśliwskiej. Po latach przyznał samokrytycznie, że zaprojektowane przez siebie modele broni okazały się zbyt skomplikowane.[4]

Rodzina[edytuj]

Maria Immaculata

Ożenił się z Marią Immaculatą Burbon, córką Ferdynanda II, króla Oboja Sycylii i jego drugiej żony – Marii Teresy Habsburg, arcyksiężniczki Austrii. Ślub odbył się 19 września 1861 we Włoszech. Para miała 11 dzieci:

Śmierć[edytuj]

Umarł 18 stycznia 1892, w wieku 52 lat w Austrii. Karol Salwator został pochowany w wiedeńskim Ferdinandsgruft (krypcie Ferdynanda).[5]

Przypisy

  1. Karl Sommeregger: Karl Salvator. [w]: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 51, Duncker & Humblot, Leipzig 1906, s. 56
  2. Są zdania, że model Salwator-Dormius M. 93 to nie kartaczownica, lecz karabin maszynowy
  3. Christian Ortner, Die österreichisch-ungarische Artillerie von 1867 bis 1918. Technik, Organisation und Kampfverfahren, Wien 2007, s. 141
  4. Local-Nachrichten. Hoher Besuch. In: Badener Bezirks-Blatt, 4. Juni 1881, s. 2
  5. Krypta nosi nazwę Ferdynanda, gdyż spoczywa tam m.in. cesarz Ferdynand I Dobrotliwy

Bibliografia[edytuj]

  • Ryszard Dzieszyński, Magenta-Solferino 1859, wyd. Bellona, Warszawa 2005.
  • Christian Ortner, Die österreichisch-ungarische Artillerie von 1867 bis 1918. Technik, Organisation und Kampfverfahren, Wien 2007.
  • John C. G. Röhl, Wilhelm II., Die Jugend des Kaisers 1859–1888, Verlag: C.H.Beck; Auflage: 3, 2008.