Karol Sierakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karol Józef Sierakowski
Ilustracja
Herb
Prawdzic
Rodzina Sierakowscy
Data i miejsce urodzenia 1752
Prusy
Data i miejsce śmierci 5 stycznia 1820
Kozienice
Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Kawalerski Orderu Virtuti Militari
Grób ks. Jana Salomona Musoniusa - Superintendenta Kościoła i pasterza Zboru w Warszawie oraz gen. Karola Józefa Sierakowskiego na Cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie

Karol Józef Sierakowski herbu Prawdzic (ur. 1752 w Prusach[1] – zm. 5 stycznia 1820, Kozienice) – potomek starej szlacheckiej rodziny ariańskiej, sam był już wyznania kalwińskiego.

Absolwent Korpusu Kadetów, w którym kształcił się w latach 1766-1772. W 1773 roku był tam chorążym, a w 1774 roku kapitanem z funkcją podbrygadiera, w roku 1783 awansował na majora; równocześnie był profesorem geometrii i architektury. Od 14 października 1789 roku wykładowca fortyfikacji Szkoły Korpusu Inżynierów Koronnych. W tym samym roku awansował na pułkownika i został dowódcą korpusu inżynierów koronnych, którą to funkcję pełnił do czerwca 1794 roku. W wojnie polsko-rosyjskiej 1792 roku odznaczony Krzyżem Virtuti Militari. W powstaniu kościuszkowskim dowódca dywizji i korpusu awansował na generała majora, ranny pod Maciejowicami dostał się do niewoli. W Księstwie Warszawskim generał dywizji. W 1812 r. zastępca ministra wojny Józefa Wielhorskiego. W roku 1814 rosyjski generał dywizji, w 1815 odznaczony Orderem Orła Białego, senator-wojewoda Królestwa Polskiego[2]. Od 1815 roku dowódca korpusu artylerii i inżynierii, w roku 1818 awansował na generała artylerii. Pochowany na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie, w katakumbach.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jadwiga i Eugeniusz Szulcowie, Cmentarz ewangelicko-reformowany w Warszawie, Warszawa 1989

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Jarosław Gdański, Mariusz Machynia, Czesław Srzednicki, Kamil Stepan, Wojsko Koronne. Formacje Targowicy, szkolnictwo wojskowe. Varia, Uzupełnienia, Kraków 2003, . 75.
  2. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 283.