Karol Tarnowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karol Tarnowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 20 lutego 1937
Kraków
Zawód, zajęcie filozof
Karol Tarnowski z Andrzejem Serafinem podczas drugiej edycji Akademii Platońskiej w Lanckoronie w 2018 roku.

Karol Benito Tarnowski (ur. 20 lutego 1937 w Krakowie) – polski filozof, profesor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie i Uniwersytetu Jagiellońskiego. Specjalizuje się w problematyce filozofii Boga i podmiotu, a także w filozofii postsekularnej. Inspiruje się francuską filozofią ducha (Jean Nabert, Louis Lavelle) oraz szeroko rozumianą fenomenologią (Jean-Luc Marion, Martin Heidegger, Emmanuel Levinas).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1972 ukończył studia filozoficzne w Uniwersytecie Jagiellońskim. Tam też uzyskał w 1978 na podstawie rozprawy pt. Faktyczność i bycie u wczesnego Heideggera stopień doktora nauk humanistycznych. W 1988 na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy pt. Bóg i wiara w filozofii Gabriela Marcela otrzymał stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w dyscyplinie filozofia w specjalności filozofia religii. W 1999 uzyskał tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych[1].

W 1978 podpisał deklarację założycielską Towarzystwa Kursów Naukowych.

Wykłada na UPJPII oraz UJ. Kierownik Katedry Filozofii Boga na PAT(obecnie UPJPII), współtworzył Wydział Filozoficzny PAT (z Tischnerem), jest redaktorem naczelnym serii „Filozofia i religia"(najpierw Znak, później Homini) oraz „Teologia żywa” (Znak). Członek m.in. Polskiej Akademii Umiejętności.

W 1996 pod jego kierunkiem stopień naukowy doktora uzyskał Krzysztof Mech[1].

Jest również pianistą.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Wnuk Jana Gwalberta Pawlikowskiego, przyrodni brat Jacka Woźniakowskiego. Jego powinowatym jest poeta Adam Zagajewski.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Tropy myślenia religijnego, Kraków, Instytut Myśli Józefa Tischnera 2009.
  • Usłyszeć niewidzialne, Zarys filozofii wiary, Kraków, Instytut Myśli Józefa Tischnera 2005 (Nagroda im. księdza Józefa Tischnera oraz Nagrodę Stowarzyszenia Wydawców Katolickich „Feniks”).
  • Bóg Fenomenologów, Tarnów, Biblos 2000.
  • Wiara i Myślenie, Kraków, Znak 1999.
  • Człowiek i Transcendencja, Kraków, Znak 1995, wyd. II Znak 2007.
  • Ku Absolutnej Ucieczce, Bóg i wiara w filozofii Gabriela Marcela, Kraków, WN PAT 1993. (rozprawa habilitacyjna)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b prof. dr hab. Karol Benito Tarnowski. nauka-polska.pl. [dostęp 2018-03-02].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]