Przejdź do zawartości

Karol Toeplitz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Karol Toeplitz
Data i miejsce urodzenia

20 marca 1936
Sopot

Data i miejsce śmierci

18 czerwca 2024
Gdańsk

profesor nauk humanistycznych
Specjalność: filozofia człowieka, filozofia religii, filozofia sztuki współczesnej, historia filozofii i teorii kultury, historia filozofii XIX i XX w., teorie kultury XX w.
Profesura

30 lipca 1993

Nauczyciel akademicki
Uczelnia

Akademia Medyczna w Gdańsku
Akademia Pomorska w Słupsku
Chrześcijańska Akademia Teologiczna w Warszawie

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury”

Karol Henryk Toeplitz (ur. 20 marca 1936 w Sopocie, zm. 18 czerwca 2024 w Gdańsku[1]) – polski filozof, etyk i tłumacz, profesor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Ukończył w 1957 filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. Rozprawę doktorską pt. Wiara i wybór moralny u S. Kierkegaarda (promotor prof. Leszek Kołakowski) obronił w 1967[2]. Kontynuując karierę naukową i zdobywając kolejne stopnie naukowe był m.in. wykładowcą Akademii Medycznej w Gdańsku[3], Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku, Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku, Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie (do 2009; przez 18 lat był kierownikiem Katedry Nauk Humanistycznych[4])[5] i na Wydziale Historyczno-Filozoficznym Akademii Pomorskiej w Słupsku. W 1993 otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych[5].

Był tłumaczem na język polski prac wybitnego duńskiego filozofa Sørena Kierkegaarda[6]. Napisał łącznie 15 książek, opublikował również 130 artykułów naukowych w Polsce, Niemczech, Austrii i Szwajcarii. Autor ok. 250 artykułów popularnonaukowych, tekstów literackich i publicystycznych. Referaty i wykłady wygłaszał i publikował w Danii, RFN, Szwajcarii, Austrii i Holandii. Wypromował 6 doktorów, recenzował wnioski o tytuły profesorskie, habilitacje i dwa doktoraty honoris causa (Leszka Kołakowskiego oraz Patriarchy Konstantynopola Bartłomieja I)[4].

Był członkiem Komitetu Nauk Filozoficznych PAN. Należał do doradczej rady redakcyjnej anglojęzycznego czasopisma naukowego „Dialogue and Universalism”.

Z okazji czterdziestolecia pracy naukowej dedykowano prof. Karolowi Toeplitzowi pracę zbiorową pt. Jest-że dla prawdy przyszłość jaka? (Wydaw. Adam Marszałek, Toruń 2001, ISBN 83-7174-885-X)[7].

Był członkiem Synodu Diecezji Pomorsko-Wielkopolskiej oraz członkiem Synodu Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP.

Mąż Czesławy[8], ojciec Artura i Wiolety[9].

Zmarł w Gdańsku, pochowany 9 lipca 2024 na cmentarzu komunalnym w Sopocie[10] (sektor L5-2-80)[11]. W kaplicy liturgię wstępną odprawił bp prof. Adrian Korczago, teksty biblijne o nadziei odczytał rzymskokatolicki duchowny, ks. Dariusz Ławek, a kazanie w oparciu o List Apostoła Pawła do Filipian 2,12 wygłosił bp prof. Marcin Hintz, który pobłogosławił urnę[12].

Publikacje (wybór)

[edytuj | edytuj kod]
  • Kierkegaard, Wiedza Powszechna, Warszawa 1975, wyd. II 1980.
  • Człowiek w obliczu śmierci, [w:] Człowiek w obliczu śmierci z uwzględnieniem etyki marksistowskiej, granic i praw reanimacji, Towarzystwo Krzewienia Kultury Świeckiej, Krajowa Agencja Wydawnicza, Gdańsk 1978.
  • O sensie moralnym choroby, [w:] Człowiek, jego ból, cierpienie i prawo do szczęścia, kol. red. B. Cygler i in., Towarzystwo Krzewienia Kultury Świeckiej, Krajowa Agencja Wydawnicza, Gdańsk 1980.
  • Egzystencjalizm jako zjawisko kulturowe, Wydawnictwo Akademii Muzycznej, Gdańsk 1983.
  • Paradoksy nadziei, [w:] Człowiek zabija siebie sam, Towarzystwo Krzewienia Kultury Świeckiej, Krajowa Agencja Wydawnicza, Gdańsk 1983.
  • Etyczne aspekty eugeniki negatywnej, [w:] Człowiek tworzy siebie sam, Towarzystwo Krzewienia Kultury Świeckiej, Krajowa Agencja Wydawnicza, Gdańsk 1985.
  • Przypowieści. Faryzeusz, [w:] Młodzieżowe ruchy religijne wobec konfliktów społecznych, red. nauk. S. Konstańczak, Instytut Filozofii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Słupsku, Słupsk 1999.
  • Selekcjonowanie przeszłości dla przyszłości, [w:] Wychowanie dla przyszłości: dylematy współczesnego wychowania, [Materiały z międzynarodowej konferencji naukowej zorganizowanej w Słupsku, 15–16 czerwca 2000 roku], red. S. Konstańczak, Wyższa Szkoła Pedagogiczna, Słupsk 2000.
  • He/u/rezje, czyli preantyczna teraźniejszość. Leszkowi Kołakowskiemu w 80. rocznicę urodzin, Publisher-Innowacje, Goleszów 2007, ISBN 978-83-88704-51-2.
  • O niedoskonałości kodeksów (wybrane zagadnienia), [w:] Etyka w medycynie wczoraj i dziś. Wybrane zagadnienia, red. nauk. K. Basińska, J. Halasz, Oficyna Wydawnicza Impuls, Kraków 2013.

Źródło:[13].

Ordery i odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i wyróżnienia

[edytuj | edytuj kod]
  • Nagroda Ministra Kultury i Sztuki I Stopnia za działalność naukową (1976)
  • Nagroda indywidualna Ministra Kultury i Sztuki II stopnia za szczególne osiągnięcia w dziedzinie dydaktyczno-wychowawczej w wyższym szkolnictwie artystycznym (1985)
  • Nagroda Stowarzyszenia Tłumaczy Polskich za najlepszy przekład literatury obcej na język polski w dziedzinie nauk humanistycznych: Karol Toeplitz za przekład z języka duńskiego: Søren Kierkegaard, Okruchy filozoficzne. Chwila (1988)
  • Nagroda indywidualna Ministra Kultury i Sztuki I stopnia (1989)
  • Nagroda specjalna za wybitne osiągnięcia w pracy dydaktycznej i wychowawczej Kuratora Oświaty w Elblągu (1992)
  • List gratulacyjny od władz Akademii Pomorskiej w Słupsku z okazji 20. rocznicy wręczenia nominacji profesorskiej (2014)
  • List gratulacyjny od władz Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie z okazji 20. rocznicy wręczenia nominacji profesorskiej (2014)

Źródło:[13].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Karol Toeplitz, Gdańsk, 26.06.2024 - nekrolog [online], wyborcza.pl [dostęp 2024-06-27] (pol.).
  2. Maria Urbańska-Bożek, Karol Toeplitz – „pobratymiec z konfraterii miłośników obłędu i maniactwa”, „Karto-Teka Gdańska” (1(1)), 23 października 2017, s. 66–74, ISSN 2545-2231 [dostęp 2025-10-28].
  3. Napój słodko-gorzki. dziennikbaltycki.pl, 26 lipca 2009. [dostęp 2009-07-26].
  4. a b „Nie wierzę teologom” [online], bibliotekanauki.pl [dostęp 2025-10-28].
  5. a b Prof. Karol Henryk Toeplitz, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2007-11-12].
  6. Informacje o tłumaczeniach w wirtualnej bazie Biblioteki Narodowej
  7. Informacje o książce na stronie Wydawnictwa Adam Marszałek
  8. Grzegorz Fryda, Czesława i Karol Toeplitzowie [online], Parafia Ewangelicko - Augsburska, 8 października 2016 [dostęp 2025-10-28].
  9. Karol Toeplitz, Gdańsk, 03.07.2024 - kondolencje [online], nekrologi.wyborcza.pl [dostęp 2025-10-28].
  10. Pożegnanie: prof. Karol Toeplitz. ug.edu.pl, 2024-06-26. [dostęp 2025-03-30].
  11. śp. KAROL TOEPLITZ. sopot.grobonet.com. [dostęp 2025-03-30].
  12. Zmarł śp. prof. zw dr hab. Karol Toeplitz [online], Luteranie, 10 lipca 2024 [dostęp 2025-10-28].
  13. a b Bibliografia prof. Karola Toeplitza do 2017 roku, oprac. Maria Urbańska-Bożek, „Karto-Teka Gdańska” Nr 1/2017.
  14. Miłosława Bukowska-Schielmann, Kronika życia kulturalnego Wybrzeża Gdańskiego 1987. Różne wydarzenia i imprezy. Odznaczenia państwowe odznaki honorowe wręczone w 1987 roku, „Gdański Rocznik Kulturalny”, Nr 12, 1989, s. 319, ISSN 0860-2492 [dostęp 2025-12-17].
  15. Odznaczenia państwowe i odznaki honorowe przyznane w latach 1977–1983. „Gdański Rocznik Kulturalny”. Nr 8, s. 340, 1985. Gdańsk: Gdańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuki. [dostęp 2025-10-28]. 
  16. Miłosława Bukowska. Kronika życia kulturalnego Wybrzeża Gdańskiego 1984–1985. Różne wydarzenia i imprezy. „Gdański Rocznik Kulturalny”. Nr 10, s. 371, 1987. Gdańsk: Gdańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuki. [dostęp 2025-12-03]. 

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Prof. dr hab. Karol Henryk Toeplitz, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2007-11-12].
  • Kto jest kim w Polsce, edycja IV (zespół redakcyjny Beata Cynkier i inni), Warszawa 2001, s. 969–970.