Karol Zagórski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karol Roman Zagórski
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 9 września 1886
Rakowiec
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1914-1935 1939-1940
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Piechoty Legionów
42 Pułk Piechoty
17 Pułk Piechoty
61 Pułk Piechoty, 55 Poznański Pułk Piechoty
60 Pułk Piechoty Wielkopolskiej
3 Pułk Strzelców Podhalańskich
Stanowiska zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Pro Ecclesia et Pontifice (od 1908)

Karol Roman Zagórski (ur. 9 września 1886 w Rakowcu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Karol Roman Zagórski urodził się 9 września 1886 we wsi Rakowiec, w ówczesnym powiecie lwowskim, w rodzinie Franciszka i Wandy ze Szneiderów[1]. Po ukończeniu szkoły realnej we Lwowie, wstąpił do Szkoły Kadetów Obrony Krajowej w Wiedniu. Po ukończeniu szkoły jako kadet rozpoczął zawodową służbę wojskową. W 1908 awansował do stopnia podporucznika a w 1915 do stopnia porucznika i kapitana. Walczył na froncie[2]. Do 1915 służył w cesarskiej i królewskiej armii. Następnie do 1918 przebywał w niewoli rosyjskiej.

18 stycznia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 września 1915[3]. Jako dowódca kompanii ckm 2 pułku piechoty Legionów walczył na froncie ukraińskim. W 1919 ukończył kurs wyższych dowódców piechoty w Rembertowie, skierowany na dowódcę obozów ćwiczebnych we Lwowie i Stanisławowie. W 1920 mianowany majorem i przeniesiony do 42 pułku piechoty na dowódcę batalionu. Od 26 września 1920 roku dowodził 17 pułkiem piechoty.

Po wojnie pełnił służbę na stanowisku dowódcy batalionu zapasowego 2 pułku piechoty Legionów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 196. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4]. 10 lipca 1922 został przeniesiony do 61 pułku piechoty w Bydgoszczy i zatwierdzony na stanowisku zastępcy dowódcy pułku[5]. Następnie był zastępcą dowódcy 55 pułku piechoty w Lesznie. W lipcu 1925 został przeniesiony do 60 pułku piechoty w Ostrowie Wielkopolskim na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[6][7]. 5 maja 1927 został przeniesiony do 3 pułku strzelców podhalańskich w Bielsku na stanowisko dowódcy pułku[8][9]. 1 stycznia 1928 został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 11. lokatą w korpusie oficerów piechoty[10]. 1 czerwca 1935 roku został zwolniony ze stanowiska dowódcy pułku z zachowaniem dotychczasowego dodatku służbowego[11]. W tym samym roku został przeniesiony w stan spoczynku. Zamieszkał w Bielsku, aktywnie pracował w Zarządzie Powiatowym Związku Strzeleckiego.

W czasie kampanii wrześniowej dostał się do niewoli radzieckiej. Wiosną 1940 został zamordowany w Charkowie. Figuruje na liście straceń, poz. 1196.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[12]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 622.
  2. Banaszek, Roman i Sawicki 2000 ↓, s. 327.
  3. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 9 z 28.01.1919 r.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 299, 398.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 22 lipca 1922 roku, s. 544.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 77 z 24 lipca 1925 roku, s. 414 tu podano, że miał być przeniesiony na stanowisko dowódcy III baonu.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 80 z 31 lipca 1925 roku, s. 445 tu sprostowano, że został przeniesiony na stanowisko zastępcy dowódcy pułku.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 127.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 17, 617.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 2 stycznia 1928 roku, s. 1.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 1 czerwca 1935 roku, s. 55.
  12. M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 29 z 23 lipca 1921 roku, s. 1190.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 4 lipca 1932 roku, s. 337.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]