Karolina Lubliner-Mianowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karolina Lubliner-Mianowska
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 28 kwietnia 1899
Warszawa
Data śmierci 18 listopada 1963
doktor habilitowany nauk botanicznych
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Doktorat 1925 – botanika
Uniwersytet Warszawski
Habilitacja 1955 – botanika
Politechnika Gdańska
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Uniwersytet Warszawski
Okres zatrudn. 1928–1939
Karolina Lubliner-Mianowska
Bukowa Jagoda
Stopień instruktorski harcmistrz
Organizacja harcerska Związek Harcerstwa Polskiego

Karolina Anna Maria Lubliner-Mianowska pseud. Bukowa Jagoda (ur. 28 kwietnia 1899 w Warszawie, zm. 18 listopada 1963) – polska botaniczka, działaczka harcerska.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Karolina Lubliner ukończyła Średnią Szkołę Handlową w 1916 roku i botanikę na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego. W 1925 roku uzyskała doktorat. Następnie pracowała w prywatnych zakładach badawczych na Polesiu, interesując się tematyką torfowisk. Uczyła też biologii w średnich szkołach na prowincji. W latach 1928–1939 pracowała jako wolontariuszka w zakładzie systematyki i geografii roślin Uniwersytetu Warszawskiego. W okresie okupacji ze względu na swoje żydowskie pochodzenie ukrywała się w Warszawie, a następnie pracowała w Muzeum Fizjograficznym w Krakowie. Podczas powstania warszawskiego zorganizowała, wraz z grupą harcerek, punkt opieki nad warszawskimi dziećmi w Konstancinie[1].

Po wojnie pracowała w Ministerstwie Rolnictwa jako referent torfowy, a od 1946 roku przez 10 lat na stanowisku adiunkta Katedry Botaniki Politechniki Gdańskiej, następnie, w latach 1956–1960 – w Zakładzie Ochrony Roślin PAN, i w latach 1960–1963 – w Państwowym Instytucie Hydrologiczno-Meteorologicznym w Gdyni jako kierownik sekcji datowania osadów morskich [2].

Przed wojną ogłosiła 10 prac naukowych, po wojnie – kolejnych 17, głównie na temat mchów, porostów, miodów i osadów morskich[3].

Była członkinią Polskiego Towarzystwa Botanicznego i współzałożycielką oddziału Polskiego Towarzystwa Przyrodników im. Kopernika w Gdańsku[2].

Jej pasją było harcerstwo. W 1919 roku była drużynową jednej z drużyn warszawskich. Była harcmistrzynią ZHP. Miała przydomek „Bukowa Jagoda”. Była jedną z redaktorek miesięcznika harcerek polskich „Skrzydła” wydawanego w Warszawie w latach 1930–1939.

Po wojnie napisała wspomnienie pt. Harcerskie domy dziecięce w Konstancinie wydane w książce Harcerki 1939–1945. Relacje pamiętniki (PWN, 1983).

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Karolina Lubliner był córką Stanisława Leopolda i Eugenii Cohn (1869–1940). Miała troje rodzeństwa: Anielę, Wiktora i Stefana[4]. Nie założyła rodziny. W czasie okupacji używała nazwiska „Mianowska”, które przyjęła urzędowo w 1948 roku[1].

Została pochowana na gdańskim Cmentarzu Srebrzysko[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]