Karta SIM

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ewolucja karty SIM – od pełnowymiarowej przez mini i mikro do nano
Karta mini-SIM
Chip karty SIM
Opis styków

Karta SIM (ang. subscriber identity module), moduł identyfikacji abonentakarta mikroprocesorowa początkowo wielkości karty kredytowej (85 × 54 mm), później znacznie zredukowana (25 × 15 mm, mini-SIM), zmniejszona (15 × 12 mm, mikro-SIM), zminimalizowana (12,3 × 8,8 mm, nano-SIM) i w postaci układu scalonego wlutowanego w płytę główną urządzenia oznaczonego symbolem MFF2 (5 × 6 mm, Embedded SIM), z wbudowaną pamięcią i mikroprocesorem. Ostatnie rozwiązanie karty Embedded SIM tzw. eSIM na ten moment jest stosowane tylko w dwóch urządzeniach Apple Watch 3, Samsung Gear S2. W 1982 roku powołana została organizacja GSM (Grupe Speciale Mobile). Jej celem było stworzenie wspólnego systemu komunikacji w ramach Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.

Karta SIM służy do identyfikacji abonenta za pomocą numeru IMSI (który jest odpowiednikiem numeru IMEI) oraz numeru seryjnego karty SSN która pozwala na przechowywanie pewnej niewielkiej ilości danych w pamięci EEPROM (współczesny przodek pamięci flash), na przykład wybranych kontaktów z telefonu lub SMS-ów, natomiast system karty sim jest przechowywany w pamięci ROM. Karta SIM nie jest bezpośrednio powiązana z telefonem, jest jednak niezbędnym elementem do wykonywanie podstawowych operacji. Zastosowano również kod PUK który jest przypisany do karty, wprowadzenie cyfrowej kombinacji po 3 nie udanych próbach wpisania kodu PIN umożliwia odblokowanie telefonu.

Typowa karta SIM składa się z:

  • procesora
  • pamięci RAM ~ 8 KB
  • pamięci ROM – 64-512 KB
  • pamięci EEPROM – do 512 KB
  • układu szyfrującego komunikację z operatorem

Pełni ona niejako funkcję klucza dostępowego do sieci komórkowej. Na wewnętrznej stronie karty znajdują się pozłacane pola, czyli styki, które za pośrednictwem gniazda karty SIM łączą ją z modemem aparatu telefonicznego sieci komórkowej.

Opis styków (przykład):

  1. Vcc – zasilanie
  2. RST – zerowanie
  3. CLK – taktowanie
  4. RFU – Reserved for future use
  5. GND
  6. Vpp – napięcie programujące
  7. I/O
  8. RFU – Reserved for future use
Embedded SIM tzw. „eSIM”

Każdy konkretny egzemplarz karty ma przypisany swój odrębny 19-, 20- lub 22-cyfrowy numer identyfikacyjny ICCID (ang. integrated circuit card identifier), najczęściej wydrukowany na samej karcie SIM.

Operatorzy różnych sieci telefonii komórkowej, sprzedając aparaty z abonamentem, zazwyczaj zaopatrywali je w tak zwane SIM-locki – blokady uniemożliwiające korzystanie w nich z kart SIM innych operatorów. W dzisiejszych czasach operatorzy raczej nie stosują blokad typu SIM-lock.

Zgodnie ze specyfikacją 3GPP, z telefonu bez karty SIM można wykonywać połączenia na numery: 000, 08, 112, 110, 118, 119, 911 i 999. Są to numery obsługiwane przez operatorów jako połączenia alarmowe: mają one wyższy priorytet podczas przydzielania zasobów radiowych, za połączenia z nimi nie są naliczane opłaty i przekierowywane są do właściwych, wskazanych przez odpowiedni urząd, centrów ratunkowych znajdujących się najbliżej miejsca, z którego wykonano połączenie. Uwaga: w zależności od obszaru geograficznego tylko niektóre z tych numerów są aktywne – w Polsce (i większości krajów europejskich) jest to numer 112, w Ameryce Północnej 911, a w Japonii 110, 118 i 119.

Adapter SIM

Do dziś karty są wydawane w formacie jaki był na samym początku, czyli wielkości karty kredytowej w celu zapewnienia kompatybilności, choć nie ma to absolutnie żadnego sensu, ponieważ nikt już nie korzysta z tak starych telefonów. Zdecydowanie najdłużej był z nami format miniSIM. Technika poszła o krok dalej i pod naciskami Apple do użytku weszły karty microSIM i nanoSIM. Istnieją również tzw. „adaptery” kart SIM dzięki którym każdy abonent może powrócić do dowolnego rozmiaru np. z karty nano SIM powrócić do rozmairu microSIM.

Szczegółowe wymiary prezentuje poniższa tabela:

Rodzaje kart[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj karty Pełen rozmiar Mini SIM Micro SIM Nano SIM Embedded-SIM
Specyfikacja IEC 7810:2003, ID-1 IEC 7810:2003, ID-000 ETSI TS 102 221 V9.0.0, Mini-UICC ETSI TS 102 221 JEDEC Design Guide 4.8, SON-8
Długość (mm) 85,60 25,00 15,00 12,3 6,00
Szerokość (mm) 53,98 15,00 12,00 8,8 5,00
Grubość (mm) 0,76 0,76 0,76 0,67 <1,0

System karty SIM[edytuj | edytuj kod]

System w który jest wyposażona karta SIM umożliwia uruchamianie apletów javy w formacie java card. Karty SIM posiadają możliwość aktualizacji OTA dzięki czemu dany operator wysyła do abonenta specjalnie spreparowaną, binarną wiadomość SMS, która nie jest wyświetlana użytkownikowi. Maksymalny rozmiar takiej aktualizacji to 255 bajtów.

Wyjaśniając w skrócie OTA (Over The Air) – Pobranie pliku aktualizacji do pamięci urządzenia, aktualizacja która nie wymaga praktycznie od użytkownika uwagi oraz żadnej specjalistycznej wiedzy.

Warto również opisać zagrożenie jakie niesie wcześniej wspomniane aktualizacje OTA. Za ich pomocą można wykonać np. tzw. „ciche połączenie” – wygląda to w ten sposób, że telefon wykonuje połączenie bez wzbudzania wyświetlacza, a po zakończeniu połączenia usunie dany aplet z pamięci karty SIM, skutkiem czego będzie nie do wykrycia co było powodem wykonania takiej operacji.

Problemem są także błędy w oprogramowaniu, z powodu błędnego wyniku pracy jednego apletu karta może wykonać niepożądaną akcję, np. usunąć kontakty.

Rozwój oprogramowania jest skomplikowany, a sprzęt potrzebny do testowania go bardzo drogi. Istnieją metody zastępcze tzw. „emulatory”, jednak są bardzo nieprecyzyjne. Niestety zdarzają się sytuacje, w których różne emulatory dają różne wyniki pracy jednego apletu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]