Kartuzja w Garegnano

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Certosa di Garegnano
Certosa di Garegnano - fasada kościoła
Certosa di Garegnano - fasada kościoła
Państwo  Włochy
Miejscowość Mediolan
Kościół rzymskokatolicki
Właściciel kartuzi
Data budowy od 1349
Położenie na mapie Włoch
Mapa lokalizacyjna Włoch
Certosa di Garegnano
Certosa di Garegnano
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Certosa di Garegnano
Certosa di Garegnano
Ziemia 45°30′08,77″N 9°07′43,88″E/45,502436 9,128856

Kartuzja w Garegnano (wł. Certosa di Garegnano) — zabytkowy klasztor położony na północno zachodnim przedmieściu Mediolanu, przez większość swojego istnienia znajdujący się na obszarze wiejskim.

Historia[edytuj]

Klasztor został założony 19 września 1349 r. przez Giovanniego Visconti, biskupa i Pana Mediolanu. Latem 1357 r. w kartuzji gościł Francesco Petrarca. Zespół budynków klasztoru w chwili powstania położony był tylko 4 kilometry od murów miejskich Mediolanu, na przedmieściu Garegnano i w założeniu fundatora miał zapewnić mnichom możliwość prowadzenia życia w izolacji od zgiełku świata doczesnego, jak również miał pozwolić na odosobnienie arcybiskupowi, który będąc także feudałem świeckim nie mógł żyć w pełnej zgodzie z zasadami życia duchownego, jakich wymagało pełnienie funkcji kościelnej.

Prace nad budową klasztoru zostały w większości zakończone po 1352 r., chociaż kościół klasztorny poświęcono dopiero w 1367 r.. Jednym z przeorów klasztoru został Stefano Maconi, który dzięki wpływom żony Gian Galeazza Viscontiego został jednym z pierwszych przeorów kartuzji w Padwie. W przeciągu XV w. Luchino Visconti dokonał licznych donacji na rzecz cały czas wykańczanego klasztoru, który w międzyczasie został poddany rozbudowie, zaś w samym kościele klasztornym dodano kilka nowych ołtarzy.

Klasztor poświęcony Madonnie został zbudowany w środku lasu Bosco della Merlata, który był terenem znacznej aktywności przestępców, którzy w nocy 23 kwietnia 1449 r. zaatakowali i splądrowali kartuzję pozbawiając ją wszystkich kosztowności.

Po napadzie w klasztorze często gościły ważne postacie ówczesnego życia politycznego i religijnego takie jak św. Bernardyn ze Sieny, św. Karol Boromeusz czy król hiszpański Filip IV. Klasztor cieszył się dużą popularnością do momentu jego zniesienia w 1779 r.. Podczas wojen napoleońskich klasztor pełnił funkcję koszar dla wojsk francuskich; po restauracji władzy austriackiej budynki przywrócono do celów kultu religijnego. W XIX w. w klasztorze złożył wizytę Lord Byron, na którym ogromne wrażenie wywarły freski, o których poeta rozpisywał się w jednym ze swoich listów.

Architektura[edytuj]

Zasadnicza część klasztoru wpisuje się w tradycję budowlaną XVI i XVII w.; kościół opacki został w 1562 r. poddany przebudowie w duchu późnorenesansowym, zaś na początku XVII w. wzbogacił się o atrium z westybulem w stylu klasycyzującego baroku. Fasada kartuzji nie jest jednorodna stylowo i reprezentuje mieszankę elementów pośrednich między renesansem i barokiem; w dekoracji fasad wykorzystano wiele posągów, obelisków, fryzów i motywów płomieni. Kompozycja fasady składa się z trzech pięter ujętych w zdublowane lizeny korynckie rozdzielające rozmaite nisze i pola z wizerunkami świętych i biskupów.

We wnętrzu w obrębie absydy nad sufitem góruje ośmiokątne tyburium, podczas gdy cały kościół posiada jedną nawę sklepioną beczkowo (dzieło Vincenza Seregni); całą powierzchnię sklepienia pokrywa duży zespół geometrycznych podziałów stiukowych. Słynny jest cykl malarski wykonany przez Simone Peterzano, nauczyciela Caravaggia w 1578 r. oraz przez Daniele Crespi w 1629 r.. W sali kapitularnej zachował się na sklepieniu uznawany za wyjątkowo piękny fresk przedstawiający św. Michała pędzla Bernardo Zenale z początku XVI w..

Jakkolwiek klasztor został poważnie okaleczony po sekularyzacji, a zwłaszcza w okresie okupacji napoleońskiej i obecnie przylega do niego wiadukt łączący Autostrada dei Laghi i autostradę A4 Torino-Venezia nadal pozostaje obiektem dużego zainteresowania.

Bibliografia[edytuj]

  • Leoncini, Giovanni, 2000: Tra passato e futuro: la vita di alcune importanti certose di Italia. Analecta Cartusiana no 160, Salzburg