Kasper Pochwalski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kasper Pochwalski (ur. 6 stycznia 1899 w Krakowie, zm. 15 kwietnia 1971) – polski artysta malarz i konserwator zabytków, syn Władysława Pochwalskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

„Dynastia” malarska rodu Pochwalskich datuje się od r. 1745 i wydała 8. malarzy w 5. pokoleniach. Kasper był ostatnim z 5. pokolenia. Najsławniejszym przodkiem Kaspra był portrecista Kazimierz Pochwalski (1855-1940), brat ojca. Matka, Jadwiga z Zatheyów (1872-1952) była córką Hugona Zatheya (1846-1896), literata, krytyka, poety, wydawcy poetów i tłumacza Goethego, siostra Stanisława Zatheya, polonisty i filozofa, który pisał rozprawy o literaturze, wiersze satyryczne i dramaty. Kasper wykazywał talent do rysunku od dzieciństwa. Uczęszczał do Szkoły Realnej w Krakowie. Jako 16-latek wziął po raz pierwszy udział w oficjalnej wystawie malarskiej w Pałacu Sztuki, pokazując swe akwarele i prace olejne obok Weissa i Jarockiego.

Edukacja i dalsza kariera malarska[edytuj | edytuj kod]

Kasper ukończył studia malarskie u Józefa Mehoffera w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w latach 1918–1922, studiując równocześnie historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Około 20 roku życia wykrystalizował swój własny styl, mieszczący się w obrębie formalnej i tematycznej tradycji polskiego modernizmu. Stał się ulubionym uczniem Mehoffera, który w czasie korekty nie tyle poprawiał, ile chwalił jego akademickie studia – jak wspomina jego kolega ze studiów, późniejszy historyk sztuki Tadeusz Dobrowolski[1].

W latach 1922–1923, jako stypendysta rządu francuskiego, kontynuował studia w Paryżu w Akademie Ranson, pod kierunkiem dawnego nabisty Maurice Denisa. Po powrocie z Paryża brał udział w wystawach „Sztuki”, „Jednorogu”, IPS-u, Salonach Zachęty i „Zwornika”, którego wraz z bratem Stanisławem i Emilem Krchą był członkiem założycielem. Grupa ta powstała z jego idei. W przedmowie do 2. wystawy „Zwornika” Kasper nakreślił jej program, cele i dążenia.

Główną domeną twórczości Kaspra Pochwalskiego była kompozycja figuralna, często wielopostaciowa i portret, malował również liczne pejzaże, rzadziej – martwe natury.

Prace konserwatorskie[edytuj | edytuj kod]

Kasper pracował również jako konserwator obrazów i dzieł sztuki. M.in. dla Katedry Wawelskiej wykonał wiele prac. Odnowił także z bratem Stanisławem Czarnego Chrystusa Wawelskiego i tryptyk Hansa Dűrera do kaplicy Zygmuntowskiej, a po II wojnie światowej już sam – odnawiał przez długie lata liczne obrazy do Katedry i wiele innych dzieł obcego i rodzimego malarstwa. Wykonał kilkanaście polichromii kościołów.

Twórczość poetycka[edytuj | edytuj kod]

Tworzył też jako poeta – napisał ponad 200 sztuk scenicznych, poematów i dużą liczbę wierszy. Debiutował w 1919 roku w poznańskim „Zdroju”. Z tego czasu pochodziła serdeczna przyjaźń malarza z Jarosławem Iwaszkiewiczem. Zamknięty w sobie pisał jednak „do szuflady”.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. T. Dobrowolski, Sztuka Krakowa, Kraków 1971.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Katalog z wystawy pośmiertnej Kaspra Pochwalskiego w 1975 r, Współczesne Malarstwo Polskie – Tadeusz Dobrowolski

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]