Kasuga Taisha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kasuga Taisha
Ilustracja
Państwo  Japonia
Miejscowość Nara
Wyznanie shintō
Rodzaj jinja
Dane świątyni
Budulec drewno
Położenie na mapie Nary
Mapa lokalizacyjna Nary
Kasuga Taisha
Kasuga Taisha
Położenie na mapie Japonii
Mapa lokalizacyjna Japonii
Kasuga Taisha
Kasuga Taisha
Ziemia34°40′53,00″N 135°50′53,99″E/34,681390 135,848330
Chōzubachi (chōzuya) z figurą wizerunkiem jelenia
Wiszące latarnie wotywne
Omszałe latarnie wzdłuż drogi wiodącej do chramu

Kasuga Taisha (jap. 春日大社) – ważny chram shintoistyczny w japońskim mieście Nara, zbudowany w VIII w. i należący do możnej rodziny Fujiwara. Jest to sanktuarium związane z czterema bóstwami: Takemikazuchi, Futsumushi, Amenokoyane oraz Hime. Zapoczątkowało ono nowy styl w sakralnej architekturze japońskiej, tzw. kasuga-zukuri[1]. Do chramu prowadzi droga, po bokach której postawiono około tysiąca kamiennych latarni wotywnych ishi-dōrō. Wiszących latarni wykonanych z brązu jest jeszcze więcej – około tysiąca sześciuset[2]. Zapalane są tylko dwa razy w roku: w lutym z okazji święta wiosny, oraz 15 sierpnia, podczas święta o-bon.

Święta[edytuj | edytuj kod]

W chramie odbywa się corocznie prawie dwadzieścia tradycyjnych festiwali. Najważniejsze z nich to Kasuga-matsuri (13 marca) oraz Wakamiya-matsuri (grudzień). Podczas świąt można zobaczyć m.in. stroje z okresu Heian, tańce kagura w wykonaniu świętych dziewic miko oraz niemal zapomniane widowiska teatralno-muzyczne zwane bugaku sprzed ponad tysiąca lat.

Jelenie[edytuj | edytuj kod]

Symbolem sanktuarium Kasuga są oswojone jelenie sika (shika), swobodnie chodzące po przylegającym do chramu parku. W tradycji shintō uważane są za posłańców bogów. Według miejscowej legendy bóg Takemikazuchi przybył w to miejsce właśnie na jeleniu. Istnieje również festiwal przyciągający turystów, związany z rytuałem przycinania rogów jelonkom przed okresem godowym (październik). Do drugiej połowy XIX w. za zabicie jelenia groziła kara śmierci, i wyroki rzeczywiście wykonywano, zwłaszcza w latach głodu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tubielewicz, Jolanta: Nara i Kioto, str 59.
  2. Tubielewicz, Jolanta: Nara i Kioto, str 60.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]