Kasyno wojskowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kasyna wojskowe – miejsce odpłatnego żywienia kadry, rodzin i innych osób na określonych warunkach. Stanowi wyodrębnione organizacyjnie i majątkowo gospodarstwo pomocnicze służby żywnościowej oddziału gospodarczego.

Nazwa ta wywodzi się od włoskiego słowa casino, czyli mały domek[1]. Przeznaczony był na wspólną zabawę osób, które łączyło pokrewieństwo, sfera towarzyska lub inne więzy. W tworzącym się Wojsku Polskim tworzono je na wzór kasyn sił zbrojnych innych państw[1]. W miarę upływu czasu kasyna rozszerzały swoją działalność. Organizowano w nich bale, zabawy taneczne, gry towarzyskie spektakle teatralne, koncerty i turnieje sportowe[1]. W kasynach witano przybywające i odchodzące rodziny wojskowe oraz były miejscem w którym oficer mógł przeczytać prasę, posłuchać radia lub wypożyczyć książkę[2].

Podział kasyn wojskowych

Nakreślony w instrukcji z 1923 roku program budowy nowych kasyn zakładał, że powinny one posiadać salę jadalną (60 m²), salę zebrań oficerskich (200 m²), bibliotekę wraz z czytelnią, pokój gier, muzeum pułkowe, sanitariaty i kuchnię z zapleczem[2]. W miarę rozwoju niektóre kasyna stały się prawdziwymi centrami życia społeczno-kulturalnego[3]. Działalność kasyn wojskowych regulowały odpowiednie statuty, a najwyższą władzę nad nimi sprawowali dowódcy tych formacji czy oddziałów, którym gospodarczo były one podporządkowane[4].

Decyzją MON w 2010 roku wszystkie kasyna wojskowe zostały zlikwidowane, bez względu na kondycję finansową i potrzeby lokalnej społeczności.

Przypisy

  1. a b c Franciszek Kusiak: Życie codzienne oficerów Drugiej Rzeczypospolitej. s. 168.
  2. a b c Franciszek Kusiak: Życie codzienne oficerów Drugiej Rzeczypospolitej. s. 169.
  3. Franciszek Kusiak: Życie codzienne oficerów Drugiej Rzeczypospolitej. s. 171.
  4. Franciszek Kusiak: Życie codzienne oficerów Drugiej Rzeczypospolitej. s. 173.

Bibliografia[edytuj]

  • Franciszek Kusiak: Życie codzienne oficerów Drugiej Rzeczypospolitej. Warszawa 1992: Państwowy Instytut Wydawniczy, s. 168–194. ISBN 83-06-02202-5.