Katarzyna Nosowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Katarzyna Nosowska
Ilustracja
Katarzyna Nosowska (2022)
Data i miejsce urodzenia

30 sierpnia 1971
Szczecin

Gatunki

rock[1][2]

Zawód

piosenkarka, autorka tekstów, kompozytorka, felietonistka

Aktywność

od 1989[3]

Wydawnictwo

PolyGram Polska, Universal Music Polska, QL Music, Supersam Music, Kayax

Powiązania

Włochaty, Kafel, Dum-Dum, No Way Out, Vivid

Zespoły
Hey
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi
Faksymile
Strona internetowa

Katarzyna Nosowska (ur. 30 sierpnia 1971 w Szczecinie) – polska piosenkarka, autorka tekstów, kompozytorka, felietonistka i osobowość medialna. Członkini Akademii Fonograficznej Związku Producentów Audio-Video (ZPAV)[4]. Honorowa Ambasadorka Szczecina[5].

W latach 1992–2017 wokalistka zespołu rockowego Hey, z którym wydała 11 albumów studyjnych: Fire (1993), Ho! (1994), ? (1995), Karma (1997), Hey (1999), sic! (2001), Music Music (2003), Echosystem (2005), Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy! (2009), Do rycerzy, do szlachty, doo mieszczan (2012) i Błysk (2016). Wydała też siedem albumów solowych: puk.puk (1996), Milena (1998), Sushi (2000), UniSexBlues (2007), Osiecka (2008), 8 (2011) i Basta (2018). Za sprzedaż solowych albumów odebrała jedną podwójnie platynową płytę, jedną platynową i cztery złote.

Laureatka Paszportów „Polityki”, Dorocznej Nagrody Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, trzykrotnie nagrody za najlepszą kreację aktorską na Festiwalu Polskich Wideoklipów Yach Film[6][7] i 27-krotnie nagrody „Fryderyka”, w tym 11 z zespołem Hey[8]; odebrała statuetki m.in. dla autora roku (1996, 2000, 2005, 2008, 2010)[9][10][11] i wokalistki roku (2005, 2008, 2009)[9][10][12]. W 2010 została ogłoszona najlepszą polską wokalistką według redakcji magazynu „Machina[13]. W 2013 odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi[14].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się 30 sierpnia 1971[15] w Szczecinie[16]. Jest jedynaczką[17]. Jej ojciec był marynarzem, który z czasem uzależnił się od alkoholu[17][18]. Rodzina jej babki ze strony matki, Krystyny, została wymordowana 1 listopada 1943 podczas zbrodni w Kałęczynie[19][20].

Będąc uczennicą Szkoły Podstawowej nr 11 w Szczecinie, należała do chóru szkolnego[16]. Ukończyła naukę w Technikum Odzieżowym w Szczecinie[21]. Po zdaniu matury planowała rozpocząć naukę w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie, jednak nie dostała się[21][22]. Podjęła wówczas pracę na poczcie, gdzie wprowadzała dane do komputera[21]. Śpiewała w chórze Politechniki Szczecińskiej[23].

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Będąc nastolatką, pojechała w ramach Ochotniczego Hufca Pracy do NRD, gdzie poznała Marka, gitarzystę zespołu Włochaty Odkurzacz, który zachęcił ją do występów scenicznych[24][22]. Pierwszym zespołem, w którym profesjonalnie śpiewała, były Szklane Pomarańcze, natomiast pierwszy raz publicznie wystąpiła z zespołem Włochaty podczas koncertu w szczecińskim klubie „Pinokio” w 1989[3][22]. Następnie współpracowała z grupami Kafel[21], Dum-Dum[24], No Way Out czy Vivid oraz nagrywała chórki dla Pidżamy Porno[24] i Aliansu. W 1990 zaczęła występować gościnnie w piosenkach wielu polskich wykonawców, m.in. Świetlików, Dezertera, Ścianki, Voo Voo, Piotra Banacha czy Pidżamy Porno.

W 1992 została wokalistką zespołu Hey założonego przez Piotra Banacha[21]. Po występie na festiwalu w Jarocinie, na którym zdobyli nagrodę dziennikarzy[23], otrzymali od Katarzyny Kanclerz propozycję nagrania albumu studyjnego[21]. Płyta pt. Fire ukazała się 8 lutego 1993[25] i osiągnęła sukces pod względem sprzedaży[26]. Łącznie wydała z Hey 11 płyt studyjnych. W październiku 2017 ogłosiła zawieszenie działalności zespołu[27].

Solowo debiutowała 16 września 1996 wydaniem albumu studyjnego pt. puk.puk[28]. Otrzymała za niego Fryderyka w kategorii „album roku muzyka alternatywna”[29]. W latach 1997–1999 była jurorką w programie Mini Playback Show. 8 marca 1998 wydała drugi solowy album pt. Milena[30], a 15 maja 2000 – trzeci pt. Sushi[31], za który odebrała Fryderyka w kategorii „album roku muzyka alternatywna”[32].

W 2000 była jedną z bohaterek filmów dokumentalnych: Dzieci Jarocina[33][34]. W 2001 uczestniczyła w projekcie Yugoton i zaśpiewała w trzech utworach z albumu Michała Żebrowskiego pt. Lubię, kiedy kobieta. W 2003 była jedną z bohaterek dokumentu Przystanek Woodstock – Najgłośniejszy Film Polski[33][34].

Katarzyna Nosowska podczas występu na festiwalu Pamiętajmy o Osieckiej, 2008

28 maja 2007 wydała czwarty album solowy pt. UniSexBlues, za który otrzymała „Fryderyka” w kategorii „album roku – muzyka alternatywna”, a za singiel „Era retuszera” odebrała statuetki za piosenkę roku i wideoklip roku[10]. 28 listopada 2008 wydała płytę pt. Osiecka[35], na której zawarła piosenki z tekstami Agnieszki Osieckiej[36][37]. Wydawnictwo zapewniło jej „Fryderyka” w kategorii „album roku – piosenka poetycka”[12]. W 2008 była jedną z bohaterek dokumentu Historia polskiego rocka (2008)[33][34].

W latach 2009–2011 współprowadziła z Pawłem Krawczykiem audycję „Tranzytem do niebytu” w Roxy FM[38]. W 2009 zagrała gościnnie w jednym odcinku serialu Niania[33][34] oraz nagrała z zespołem Pustki piosenki „Wiedza” i „Notes”, które umieszczono na ich albumie pt. Kalambury. Ponadto uczestniczyła w nagraniu koncertowego DVD Pustek z serii Najmniejszy koncert świata, które ukazało się 29 października 2010.

23 września 2011 zaprezentowała szósty album pt. 8[39]. W 2012 została dyrektorką artystyczną projektu Męskie Granie i nagrała singiel promujący „Ognia!” z Markiem Dyjakiem[40]. W 2013 ponownie została dyrektorką trasy, na której potrzeby nagrała utwór „Jutro jest dziś” z O.S.T.Rym[40]. W 2014 zagrała w spektaklu Cienie. Eurydyka mówi w reżyserii Mai Kleczewskiej, koprodukcji Teatru Polskiego w Bydgoszczy, Teatru IMKA w Warszawie i Teatru Capitol we Wrocławiu.

Galeria
Agnieszka Szydłowska i Katarzyna Nosowska, Włodowice, 2020
Katarzyna Nosowska podczas Festiwalu Góry Literatury, 2018

W 2018 nakładem Wydawnictwa Wielka Litera ukazała się debiutancka powieść Nosowskiej pt. „A ja żem jej powiedziała…[41], którą wyróżniono tytułem Bestsellera Empiku 2018 w kategorii „literatura polska”[42]. 12 października 2018 wydała kolejny album solowy pt. Basta, za który odebrała „Fryderyka” w kategorii „album roku alternatywa”[43]. W listopadzie opublikowała własną wersję piosenki „Coraz bliżej święta”, wykorzystaną w kampanii reklamowej Coca-Coli, w której wystąpiła[44]. Również w 2018 zagrała niewielką rolę w serialu Druga szansa i w filmie Władysława Pasikowskiego Pitbull. Ostatni pies[33][34].

W 2019 po raz trzeci została dyrektorem artystycznym Męskiego Grania, na potrzeby promocji trasy nagrała utwór „Sobie i wam” z Tomaszem Organkiem, Krzysztofem Zalewskim i Igorem Walaszkiem[45]. Oprócz tego wystąpiła w spotach reklamowych ING Banku Śląskiego[46]. W 2020 wzięła udział w akcji #hot16challenge2, promującej zbiórkę funduszy na rzecz personelu medycznego pracującego w czasie trwania pandemii COVID-19[47] i wydała drugą książkę pt. „Powrót z Bambuko”[48].

Publikowała felietony w miesięcznikach: „Filipinka[49], „Muza” i „Zwierciadło”.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Pozostawała w nieformalnych związkach z muzykami: Grzegorzem Porowskim i Andrzejem Kraińskim[50]. Z nieformalnego związku z perkusistą Adamem Krajewskim ma syna Mikołaja[22][51] (ur. 22 maja 1996). Była zaręczona z Redbadem Klynstrą. W 2001 związała się z muzykiem Pawłem Krawczykiem, gitarzystą Hey, którego poślubiła w listopadzie 2018[52].

Dorobek artystyczny[edytuj | edytuj kod]

Muzyka[edytuj | edytuj kod]

 Zobacz też: Dyskografia Hey.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Źródło: [53].

Rok Tytuł Rola Dodatkowe informacje
2008 Niania Dorota serial telewizyjny; odcinek „Spotkanie klasowe”
2018 Druga szansa ona sama serial telewizyjny; odcinki „Zamęt” i „Muszę zacząć od nowa”
Pitbull. Ostatni pies kobieta na posterunku film
2019 Pisarze. Serial na krótko serial telewizyjny; scenariusz odcinka 3
2020 Maryjki pani Kaloria film
2020 Bóg internetów matka Kuby film

Teatr[edytuj | edytuj kod]

Twórczość literacka[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Fryderyki[edytuj | edytuj kod]

Rok Kategoria Nominacja Rezultat
1994 Najlepsza wokalistka Katarzyna Nosowska Nominacja [55]
Najlepsza grupa Hey Wygrana
Album roku rock/pop Ho! Nominacja
Koncert roku koncert Hey w Spodku Wygrana
Wydarzenie roku trasa Hey Nominacja
1995 Autor roku Katarzyna Nosowska Nominacja [56]
Zespół roku Hey Nominacja
Album roku – rock ? Nominacja
1996 Wokalistka roku Katarzyna Nosowska Nominacja [57]
Autor roku Wygrana
Album roku – rock puk.puk Nominacja
Album roku – muzyka alternatywna Wygrana
1998 Wokalistka roku Katarzyna Nosowska Nominacja [58]
Album roku – muzyka alternatywna Milena Nominacja
1999 Wokalistka roku Katarzyna Nosowska Nominacja [59]
Album roku – rock Hey Nominacja
2000 Wokalistka roku Katarzyna Nosowska Nominacja [60]
Autor roku Wygrana
Album roku – muzyka alternatywna Sushi Wygrana
2001 Wokalistka roku Katarzyna Nosowska Nominacja [61]
Autor roku Nominacja
Piosenka roku Cisza, ja i czas Nominacja
Grupa roku Hey Nominacja
Album roku – rock [sic!] Wygrana
Yugoton Nominacja
2002 Katarzyna Nosowska Wokalistka roku Nominacja [62]
Autor roku Nominacja
2003 Wokalistka roku Nominacja [63]
Autor roku Nominacja
Grupa roku Hey Nominacja
Album roku – rock Music Music Wygrana
Koncertowy Nominacja
2005 Piosenka roku Mimo wszystko Nominacja [64]
Wokalistka roku Katarzyna Nosowska Wygrana
Autor roku Wygrana
Grupa roku Hey Wygrana
Album roku – rock/metal Echosystem Wygrana
2006 Wokalistka roku Katarzyna Nosowska Nominacja [65]
Autor roku Wygrana
2008 Piosenka roku Era retuszera Wygrana [66]
sic!(wersja na żywo) Nominacja
Wokalistka roku Katarzyna Nosowska Wygrana
Kompozytor roku Nominacja
Autor roku Wygrana
Grupa roku Hey Nominacja
Album roku – rock/metal MTV Unplugged Wygrana
Album roku – muzyka alternatywna UniSexBlues Wygrana
2009 Piosenka roku Kto tam u ciebie jest? Nominacja [67]
Wokalistka roku Katarzyna Nosowska Wygrana
Album roku – piosenka poetycka Osiecka Wygrana
2010 Piosenka roku Kto tam? Kto jest w środku? Wygrana [68]
Wokalistka roku Katarzyna Nosowska Nominacja
Kompozytor roku Katarzyna Nosowska i Paweł Krawczyk Nominacja
Autor roku Katarzyna Nosowska Wygrana
Grupa roku Hey Wygrana
Album roku – rock Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy! Wygrana
2012 Piosenka roku Nomada Nominacja [69]
Wokalistka roku Katarzyna Nosowska Nominacja
Autor roku Wygrana
Album roku – muzyka alternatywna 8 Nominacja
2013 Album roku Do rycerzy, do szlachty, doo mieszczan Nominacja [70]
Artysta roku Hey Nominacja
2017 Utwór roku Prędko, prędzej Nominacja [71]
Album roku – rock Błysk Nominacja
2018 CDN Wygrana [72]
2019 Autor roku Katarzyna Nosowska Nominacja [43]
Album roku – alternatywa Basta Wygrana
2020 Album roku – muzyka poetycka Janerka na basy i głosy
(z Lechem Janerką, Marcinem Świetlickim, Niką, Pablopavo, Jarosławem Szubrychtem i Wojciechem Waglewskim)
Nominacja [73]

Pozostałe[edytuj | edytuj kod]

Rok Plebiscyt Kategoria Nominacja Rezultat
1993 Paszport „Polityki” Estrada Katarzyna Nosowska Wygrana [74]
2000 Tęczowy Laur Katarzyna Nosowska Wygrana [75]
2006 ELLE Style Awards Najlepszy muzyk Katarzyna Nosowska Wygrana [54]
2007 Europejskie Nagrody Muzyczne MTV Najlepszy polski wykonawca Katarzyna Nosowska Nominacja [76]
2008 Nagroda Muzyczna Programu Trzeciego – „Mateusz” n.d. UniSexBlues Nominacja [77]
2010 Mistrzynie stylu XX-lecia „Twojego Stylu” Muzyka Katarzyna Nosowska Wygrana [78]
2011 Doroczna Nagroda Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Muzyka Katarzyna Nosowska Wygrana [79]
2012 Nagroda Muzyczna Programu Trzeciego – „Mateusz” Muzyka rozrywkowa – wydarzenie Katarzyna Nosowska Wygrana [80]
2017 Tofifest nagroda za Niepokorność Twórczą Katarzyna Nosowska Wygrana [54]
2018 Bestsellery Empiku Literatura polska A ja żem jej powiedziała… Wygrana [42]
2020 Bestsellery Empiku Literatura piękna Powrót z Bambuko Wygrana [81]
2021 Paszport „Polityki” Kreator Kultury Katarzyna Nosowska Wygrana [82]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Chris True: Hey Biography (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-08-10].
  2. Maciej Sienkiewicz: Katarzyna Nosowska (pol.). culture.pl. [dostęp 2016-08-10].
  3. a b Historia zespołu Włochaty na oficjalnej stronie (pol.). wlochaty.most.org.pl. [dostęp 2011-07-14].
  4. ZPAV: Akademia Fonograficzna (Sekcja Muzyki Rozrywkowej) (pol.). www.zpav.pl. [dostęp 2010-10-03].
  5. Katarzyna Nosowska (pol.). encyklopedia.Szczecin.pll. [dostęp 2013-08-21].
  6. Zakończył się 13. Festiwal Polskich Wideoklipów Yach Film 2004 (pol.). film.onet.pl. [dostęp 2015-02-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-02-17)].
  7. Wideoklip do utworu L.U.C. feat. Ula Dudziak zwycięzcą Yach Film 2009 (pol.). muzyka.onet.pl. [dostęp 2015-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)].
  8. Fryderyki 2018. Oto wszyscy zwycięzcy!. cojestgrane24.wyborcza.pl, 25 kwietnia 2018. [dostęp 2018-06-15].
  9. a b Fryderyki 2005: nominowani i laureaci (pol.). www.zpav.pl. [dostęp 2016-08-10].
  10. a b c Fryderyki 2008: nominowani i laureaci (pol.). www.zpav.pl. [dostęp 2016-08-10].
  11. Fryderyki 2010: nominowani i laureaci (pol.). www.zpav.pl. [dostęp 2016-08-10].
  12. a b Fryderyki 2009: nominowani i laureaci (pol.). www.zpav.pl. [dostęp 2016-08-10].
  13. 50 Najlepszych Polskich Wokalistek. onet.pl. [dostęp 2010-05-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-05-30)].
  14. Odznaczenia z okazji Święta Wolności. prezydent.pl, 2013-06-04. [dostęp 2013-06-04].
  15. Leszek Gnoiński, Jan Skaradziński, Encyklopedia Polskiego Rocka, Warszawa: Świat Książki, 1997, s. 184, ISBN 83-7129-570-7, OCLC 43868642.
  16. a b Wpadajcie Kochani na Zmalowane Wrota! (...) (pol.). instagram.com. [dostęp 2019-06-21].
  17. a b Kasia Nosowska: Śpiewająca dziewczyna (pol.). W: Zwierciadło [on-line]. zwierciadlo.pl, 2013-05-28. [dostęp 2019-06-21].
  18. Katarzyna Nosowska o ojcu alkoholiku: kiedyś to przepracuję, plejada.pl, 22 czerwca 2019 [dostęp 2019-06-22] (pol.).
  19. Robert Rient: Katarzyna Nosowska: A ja żem jej powiedziała! (pol.). W: Przekrój [on-line]. przekroj.pl, 2018-04-30. [dostęp 2019-06-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-21)].
  20. Robert Rient: Katarzyna Nosowska: „Od kiedy pamiętam, unikałam grup” (wywiad) (pol.). focus.pl, 2019-03-04. [dostęp 2019-06-21].
  21. a b c d e f Mikołaj Lizut: Kasia Nosowska. Bez gniewu (pol.). W: Gazeta Wyborcza [on-line]. wyborcza.pl, 2007-09-10. [dostęp 2019-06-21].
  22. a b c d Special – Wywiady (pol.). insooth.i365.pl. [dostęp 2019-06-22].
  23. a b Special – Skład – Biografia (pol.). insooth.i365.pl. [dostęp 2019-06-21].
  24. a b c Jacek Nizinkiewicz: Dni zespołu Hey są policzone – rozmowa z Katarzyną Nosowską (pol.). tygodnikprzeglad.pl, 2010-08-29. [dostęp 2019-06-22].
  25. Fire (pol.). hey.art.pl. [dostęp 2016-02-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
  26. Debiutancki album Hey z 1993 r. już w sprzedaży na winylu (pol.). muzyka.onet.pl. [dostęp 2016-02-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-14)].
  27. Zespół Hey zawiesza działalność. Kasia Nosowska podała powód (pol.). kultura.gazeta.pl, 2017-10-12. [dostęp 2018-02-24].
  28. Nosowska – „puk.puk” (pol.). muzyka.wp.pl. [dostęp 2011-07-14].
  29. Fryderyki 1996: nominowani i laureaci (pol.). www.zpav.pl. [dostęp 2016-08-10].
  30. Nosowska – „Milena” (pol.). muzyka.wp.pl. [dostęp 2011-07-14].
  31. Nosowska – „Sushi” (pol.). muzyka.onet.pl. [dostęp 2011-07-14].
  32. Fryderyki 2000: nominowani i laureaci (pol.). www.zpav.pl. [dostęp 2016-08-10].
  33. a b c d e Katarzyna Nosowska – Filmografia (pol.). www.filmweb.pl. [dostęp 2011-07-14].
  34. a b c d e Katarzyna Nosowska (pol.). filmpolski.pl. [dostęp 2018-04-14].
  35. Nosowska – „Osiecka” (pol.). muzyka.onet.pl. [dostęp 2011-07-14].
  36. Nosowska po 7 latach (pol.). muzyka.interia.pl. [dostęp 2009-09-20].
  37. Nosowska śpiewa Osiecką (pol.). muzyka.interia.pl. [dostęp 2009-09-20].
  38. Kasia Nosowska i Paweł Krawczyk, Tranzytem Do Niebytu (pol.). Roxy FM. [dostęp 2013-10-24].
  39. Nosowska (pol.). nosowska.pl. [dostęp 2011-09-01].
  40. a b Katarzyna Nosowska po raz drugi dyrektorem Męskiego Grania (pol.). polskieradio.pl. [dostęp 2012.05].zły zapis daty dostępu
  41. Katarzyna Nosowska: A ja żem jej powiedziała... Warszawa: Wielka Litera, 2018. ISBN 978-83-8032-259-2.
  42. a b Bestsellery Empiku 2018 – wyniki. Dawid Podsiadło i Kuba Wojewódzki wśród zwycięzców! Kto jeszcze? [LISTA ZWYCIĘZCÓW] – Telemagazyn.pl, www.telemagazyn.pl [dostęp 2019-03-11] (pol.).
  43. a b Nominowani i laureaci 2019 (pol.). Fryderyki. [dostęp 2020-06-20].
  44. „Coraz bliżej Święta” w reklamie Coca-Coli śpiewa w tym roku Katarzyna Nosowska (pol.). W: Wirtualnemedia.pl [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2018-11-26. [dostęp 2019-06-21].
  45. Nosowska, Igo, Organek i Zalewski w klipie „Sobie i wam” promującym Męskie Granie 2019 (wideo), www.wirtualnemedia.pl [dostęp 2019-05-31] (pol.).
  46. Katarzyna Nosowska „Dobrym Głosem dla firm” w akcji ING Banku Śląskiego (pol.). W: Wirtualnemedia.pl [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2019-02-20. [dostęp 2019-06-21].
  47. #hot16challenge2: Monika Brodka i producent Synów nagrali utwór, trojmiasto.pl, 10 maja 2020 [dostęp 2020-05-12] (pol.).
  48. Wydawnictwo: Kayax, Wielka Litera ISBN 978-83-8032-486-2.
  49. Hubert Grygielewicz: Z Katarzyną Nosowską o... (pol.). szczecinglowny.org. [dostęp 2019-06-21].
  50. Kuba Wojewódzki: Nieautoryzowana autobiografia. Wielka Litera, 2018, s. 246. ISBN 978-83-8032-288-2.
  51. Nosowska i jej syn w muzycznym duecie (pol.). W: Onet.pl [on-line]. kultura.onet.pl, 2018-11-04. [dostęp 2019-06-21].
  52. Sergiusz Królak: Katarzyna Nosowska wzięła cichy ślub? (pol.). W: Plejada.pl [on-line]. plejada.pl, 2018-11-26. [dostęp 2019-06-21].
  53. Katarzyna Nosowska (pol.). FilmPolski.pl. [dostęp 2022-01-17].
  54. a b c Katarzyna Nosowska, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (osoby). [online] [dostęp 2020-11-28].
  55. Nominowani i laureaci 1994 (pol.). Fryderyki. [dostęp 2020-06-20].
  56. Nominowani i laureaci 1995 (pol.). Fryderyki. [dostęp 2020-06-20].
  57. Nominowani i laureaci 1996 (pol.). Fryderyki. [dostęp 2020-06-20].
  58. Nominowani i laureaci 1998 (pol.). Fryderyki. [dostęp 2020-06-20].
  59. Nominowani i laureaci 1999 (pol.). Fryderyki. [dostęp 2020-06-20].
  60. Nominowani i laureaci 2000 (pol.). Fryderyki. [dostęp 2020-06-20].
  61. Nominowani i laureaci 2001 (pol.). Fryderyki. [dostęp 2020-06-20].
  62. Nominowani i laureaci 2002 (pol.). Fryderyki. [dostęp 2020-06-20].
  63. Nominowani i laureaci 2003 (pol.). Fryderyki. [dostęp 2020-06-20].
  64. Nominowani i laureaci 2005 (pol.). Fryderyki. [dostęp 2020-06-20].
  65. Nominowani i laureaci 2006 (pol.). Fryderyki. [dostęp 2020-06-20].
  66. Nominowani i laureaci 2008 (pol.). Fryderyki. [dostęp 2020-06-20].
  67. Nominowani i laureaci 2009 (pol.). Fryderyki. [dostęp 2020-06-20].
  68. Nominowani i laureaci 2010 (pol.). Fryderyki. [dostęp 2020-06-20].
  69. Nominowani i laureaci 2012 (pol.). Fryderyki. [dostęp 2020-06-20].
  70. Nominowani i laureaci 2013 (pol.). Fryderyki. [dostęp 2020-06-20].
  71. Nominowani i laureaci 2017 (pol.). Fryderyki. [dostęp 2020-06-20].
  72. Nominowani i laureaci 2018 (pol.). Fryderyki. [dostęp 2020-06-20].
  73. Nominowani i laureaci 2020 (pol.). Fryderyki. [dostęp 2020-06-20].
  74. Historia Paszportów POLITYKI: 21 edycji na 22 zdjęciach. (pol.). www.polityka.pl. [dostęp 2016-08-10].
  75. Tęczowy laur (pol.). www.rmf24.pl. [dostęp 2016-08-10].
  76. Polskie nominacje do MTV Europe Music Awards (pol.). media2.pl. [dostęp 2016-08-10].
  77. Mateusze 2008 (pol.). www.polskieradio.pl. [dostęp 2016-07-14].
  78. “Twój Styl” nagrodził “Mistrzynie stylu XX-lecia”, www.wirtualnemedia.pl.
  79. Doroczne Nagrody Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (pol.). mkidn.gov.pl, 2011-09-20. [dostęp 2016-08-10].
  80. Katarzyna Nosowska i Tomasz Stańko laureatami Mateuszy 2012 (pol.). www.polskieradio.pl. [dostęp 2016-07-14].
  81. Bestsellery Empiku 2020. Znamy tegorocznych zwycięzców, spidersweb.pl [dostęp 2021-06-23] (pol.).
  82. KREATOR KULTURY 2021, Katarzyna Nosowska z tytułem Kreatora Kultury, www.polityka.pl, 2022 [dostęp 2022-01-19] (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]