Katastrofa autobusu w Gdańsku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Katastrofa autobusu w Gdańsku
Ilustracja
Miejsce katastrofy: pamiątkowa płyta i krzyż
Państwo  Polska
Miejsce POL Gdańsk COA.svg Gdańsk
Rodzaj zdarzenia katastrofa drogowa
Data 2 maja 1994
Godzina 19:00
Ofiary śmiertelne 32 osoby
Ranni 43 osoby
Położenie na mapie Gdańska
Mapa lokalizacyjna Gdańska
miejsce zdarzenia
miejsce zdarzenia
Położenie na mapie Polski w latach 1993–1998
Mapa lokalizacyjna Polski w latach 1993–1998
miejsce zdarzenia
miejsce zdarzenia
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
miejsce zdarzenia
miejsce zdarzenia
Ziemia54°21′08,5″N 18°28′36,1″E/54,352361 18,476694

Katastrofa autobusu w Gdańsku Kokoszkachwypadek drogowy, który wydarzył się 2 maja 1994 w Gdańsku. W wypadku autobusu, który zjechał wówczas na pobocze i uderzył w przydrożne drzewo, zginęły 32 osoby, a 43 było rannych. Jest to wypadek drogowy z największą liczbą ofiar śmiertelnych, jaki wydarzył się na terytorium Polski.

Wypadek po dziś dzień budzi duże emocje wśród zwolenników i przeciwników wycinki przydrożnych drzew.[potrzebny przypis] Feralne drzewo ścięto na początku lutego 2008 roku[1].

Komunikat PAP[edytuj | edytuj kod]

2.05.1994 r. Wypadek autobusu PKS w pobliżu przystanku Gdańsk-Kokoszki

Gdańsk (PAP). W Gdańsku wydarzyła się 2 bm. katastrofa drogowa autobusu.
Według niepotwierdzonych jeszcze danych zginęło w niej ok. 20 osób, a kilkadziesiąt innych jest rannych.

Charakterystyka katastrofy[edytuj | edytuj kod]

Autobus biorący udział w zdarzeniu[edytuj | edytuj kod]

Tablica pamiątkowa w miejscu katastrofy

Autobus Autosan H9-21, należący do PKS Gdańsk, wyprodukowany w 1983, w chwili katastrofy miał 11 lat, pół roku wcześniej przeszedł kapitalny remont[2]. Wypadek wydarzył się podczas popołudniowego kursu relacji Zawory – Kartuzy – Gdańsk. W momencie wypadku przepełniony, zamiast przepisowych 51 pasażerów, na pokładzie było 75 osób[2]. Autosan był kierowany przez 39-letniego Jerzego Marczyńskiego.

Miejsce zdarzenia[edytuj | edytuj kod]

Do wypadku doszło na prostym odcinku drogi nr 219 (obecnie droga krajowa nr 7[a]), 500 metrów przed przystankiem w Gdańsku Kokoszkach. W tym miejscu prędkość była wówczas ograniczona do 50 km/godz.

Przebieg zdarzenia[edytuj | edytuj kod]

Poniedziałek 2 maja 1994 r., mimo że wypadł pomiędzy świętami majowymi, był normalnym dniem roboczym[4]. PKS Gdańsk kursował jednak według rozkładu sobotniego. Tego dnia Jerzy Marczyński miał tylko dwa kursy popołudniowe Gdańsk – Kartuzy – Zawory i Zawory – Kartuzy – Gdańsk.

Feralny kurs rozpoczął się o 17.50 w Zaworach nad Jeziorem Kłodno, chętnie odwiedzanym przez mieszkańców Gdańska. Tłok w autobusie zaczął się już od miejscowości Chmielno, lecz największy tłum pasażerów wsiadł w Kartuzach. Z Kartuz autobus jechał przepełniony, stan ten jednak, mimo że naruszał przepisy przewozowe, był normą na liniach podmiejskich[2]. Od Kartuz kierowca nie chciał już wpuszczać więcej pasażerów, jednak uległ prośbom i w Żukowie do autobusu weszły jeszcze dwie osoby. Na ostatnim przystanku przed Gdańskiem do autobusu wsiadło jeszcze ośmioro pasażerów. Następnym przystankiem miał być Gdańsk-Kokoszki.

Około 500 metrów przed przystankiem, zaraz za zakrętem, kierowca przepełnionego autobusu zdecydował się na manewr wyprzedzania ciężarówki Jelcz. Autobus zdaniem prokuratury jechał z prędkością około 60 km/godz., kierowca jednak zeznał, że prędkościomierz pokazywał 40–45 km/godz. W momencie powrotu na prawy pas doszło do pęknięcia prawej przedniej opony. Spowodowało to niekontrolowane zniesienie autobusu na pobocze, na którym rosło drzewo, w które Autosan wbił się czołowo na odległość 4 metrów[2].

Akcja ratunkowa[edytuj | edytuj kod]

Akcję ratunkową rozpoczęli przejeżdżający kierowcy oraz lżej ranni pasażerowie, próbując dostać się do poszkodowanych, rozcinając lub rozrywając wrak autobusu. Pierwszy zastęp straży pożarnej dojechał na miejsce z Żukowa po dwudziestu minutach[2]. Na miejscu stwierdzono 25 zgonów, przed przybyciem do trójmiejskich szpitali zmarły dwie osoby, kolejne trzy podczas nadchodzącej nocy. Po tygodniu ostateczny bilans wzrósł do 32 zabitych i 43 rannych – wielu wyszło z wypadku z ciężkimi obrażeniami.

Wyroki[edytuj | edytuj kod]

Sąd Rejonowy w Gdańsku wydał wyrok w styczniu 1999 roku. Kierowca autobusu został skazany na dwa lata więzienia w zawieszeniu na cztery za umyślne sprowadzenie niebezpieczeństwa katastrofy i nieumyślne jej spowodowanie. Mistrz stacji obsługi na rok, a zastępca dyrektora ds. technicznych – na 10 miesięcy. Oba wyroki również z zawieszeniem na dwa lata za dopuszczenie autobusu do ruchu[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W dniu wypadku droga miała nr 219[3], lecz od 9 listopada 2000 obowiązuje nowa numeracja dla dróg krajowych i obecnie jest to droga nr 7

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ścięto drzewo – symbol tragedii sprzed czternastu lat], Kartuzy.info, 12 lutego 2008 [dostęp 2012-08-03] [zarchiwizowane 2013-03-14].
  2. a b c d e Wypadek autobusu w Kokoszkach – 1994. Największe polskie katastrofy. Discovery Channel. 2020-11-23. Odcinek 6.
  3. Gdańsk: plan miasta • city plan • Stadtplan, Warszawa: Daunpol Wydawnictwo Kartograficzne, 1997, ISBN 83-86330-19-8.
  4. Kalendarz kulinarny 94 [dostęp 2019-08-20] (pol.).
  5. Katastrofa autobusowa pod Gdańskiem, Polska.pl [zarchiwizowane z adresu 2012-04-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jarosław Reszka, Cześć, giniemy! Największe katastrofy w powojennej Polsce, Warszawa: Wydawnictwo PAP, 2001.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]