Katastrofa górnicza w Copiapó

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Katastrofa górnicza w Copiapó
Ilustracja
Zdjęcie satelitarne okolic kopalni
Państwo  Chile
Miejsce San José, 45 km na północ od Copiapó
Rodzaj zdarzenia Katastrofa górnicza
Data 5 sierpnia 2010
13 października 2010
(69 dni)
Ofiary śmiertelne 0 osób
Położenie na mapie Chile
Mapa lokalizacyjna Chile
miejsce zdarzenia
miejsce zdarzenia
Ziemia27°09′36,73″S 70°29′48,40″W/-27,160203 -70,496778

Katastrofa górnicza w Copiapó (zwana również katastrofą górniczą w San José) – katastrofa wywołana tąpnięciem, jaka miała miejsce 5 sierpnia 2010 roku w kopalni miedzi i złota San José, położonej nieopodal Copiapó, na pustyni Atakama, 830 km na północ od Santiago, stolicy Chile. Właścicielem kopalni jest przedsiębiorstwo górnicze Compañía Minera San Esteban Primera[1].

W wyniku tąpnięcia 33 górników zostało uwięzionych pod ziemią w komorze górniczej o powierzchni 50 metrów kwadratowych. Po siedmiu nieudanych próbach 22 sierpnia 2010 udało się w końcu wydrążyć otwór szerokości 15 cm, dzięki któremu nawiązano kontakt z zasypanymi. Górnicy znajdujący się od kilkunastu dni 625 metrów pod ziemią[2] otrzymali wówczas pierwszą partię jedzenia, wody i tlenu[3]. Tym samym otworem uwięzieni otrzymali również leki, mikrofony do komunikacji z rodzinami oraz kwestionariusze, dzięki którym ustalony został stan zdrowia każdego z nich[4]. Uwięzieni mężczyźni otrzymywali również marihuanę oraz pornografię – z racji długiego uwięzienia było to konieczne dla rozładowania frustracji mężczyzn[5].

Kapsuła Fenix 2

Górnicy przetrwali pod ziemią rekordowy okres 69/70 dni[6]. Właściwa akcja ratownicza rozpoczęła się 12 października czasu lokalnego, po wcześniejszym wydrążeniu odpowiedniego tunelu.

Górnicy zostali przetransportowani na powierzchnię w specjalnej kapsule ratowniczej Feniks 2[2]. Urządzenie miało 3,9 m wysokości, 54 cm średnicy i ważyło 420 kg[7]. Na dole kapsuły znajdowały się trzy pojemniki ze sprężonym powietrzem, które jak wyliczono powinny wystarczyć na 90 minut[1]. W czasie ewakuacji górnicy zakładali specjalnie zaprojektowane kombinezony z aparaturą do mierzenia ciśnienia, tętna i innych parametrów, która przekazywała te dane ekipie lekarskiej. Całą podróż na powierzchnię górnicy odbywali z zamkniętymi oczami, a zaraz po opuszczeniu kapsuły zakładali specjalne okulary przeciwsłoneczne, chroniące przed uszkodzeniem wzroku odzwyczajonego od światła[2].

Tąpnięcie[edytuj | edytuj kod]

Tąpnięcie nastąpiło o 14:00 czasu lokalnego (UTC-3) 5 sierpnia 2010 r. Dostęp do najniższych poziomów kopalni odbywał się długą, spiralną drogą. Grupa znajdująca się bliżej wejścia uciekła, ale druga grupa 33 mężczyzn została uwięziona głęboko w środku. Uwięzieni górnicy próbowali uciec przez szyby wentylacyjne, ale nie było tam drabin wymaganych spełniających wymogi bezpieczeństwa. Luis Urzúa, kierownik zmiany dyżuru, zebrał swoich ludzi w pokoju zwanym "schronieniem" i rozdysponował pomiędzy nich pożywienie.

Początkowe poszukiwania[edytuj | edytuj kod]

Ratownicy próbowali ominąć skałę w głównym wejściu za pomocą otworów wentylacyjnych, ale odkryli, że każda trasa jest zablokowana przez upadły kamień lub zagrożona ruchem skał. Po drugim tąpnięciu 7 sierpnia, ratownicy zmuszeni byli do używania ciężkiego sprzętu, próbując uzyskać dostęp przez szyb wentylacyjny. Przez obawy, że dodatkowe próby udrożnienia tej trasy spowodują dalszy ruch geologiczny, wstrzymano próby dotarcia do uwięzionych górników przez wcześniej istniejące szyby.

Wywiercono otwory wiertnicze o średnicy około 16 centymetrów (6,3 cala) w celu odnalezienia górników. Nieaktualne mapy szybu skomplikowały działania ratownicze. Ze względu na ekstremalną głębokość wiercenia i wyjątkowo twardą skałę, kilka odwiertów przewiercono poza celem. 19 sierpnia jedna z sond dotarła do głębokości, w którym górnicy zostali uwięzieni, ale ratownicy nie otrzymali żadnej informacji o oznakach życia.

Przez wiele dni górnicy słyszeli zbliżające się wiertła i przygotowywali wiadomość dla ratowników. 22 sierpnia ósmy odwiert przekopał się na głębokości 688 metrów (2 257 stóp), na pochylni w pobliżu schronu, gdzie górnicy schronili się. Górnicy przyczepili wiadomość do czubka wiertła taśmą izolacyjną. Uderzali też w wiertło by usłyszeli to ratownicy na górze, zanim zostało ono wyciągnięte. Po usunięciu drążka została dołączona notatka: "Estamos bien en el refugio los 33" (po polsku: "33 z nas ma się dobrze w schronisku"). Słowa stały się motto przetrwania górników i działań ratowniczych. Kilka godzin później kamery wideo umieszczone w odwiercie, uchwyciły pierwsze ziarniste, czarno-białe, ciche obrazy górników.

Akcja ratunkowa San Lorenzo[edytuj | edytuj kod]

Działania ratownicze mające na celu wyciągnięcie górników rozpoczęły się we wtorek, 12 października o 19:00 czasu lokalnego (UTC-3). Nazwany Operación San Lorenzo (operacja Św. Wawrzyńca) na cześć patrona górników. Początkowo nastąpiło trzygodzinne opóźnienie podczas przeprowadzania ostatecznych testów bezpieczeństwa. O 23:18 (UTC-3) pierwszy ratownik, Manuel González, doświadczony ekspert w dziedzinie ratownictwa i pracownik Codelco, został opuszczony do kopalni. Podczas 18-minutowego zjazdu oczekujące rodziny i członkowie ekipy ratowniczej odśpiewali Canción Nacional, hymn narodowy Chile. González przybył do zapadniętej kopalni i skontaktował się z górnikami o 23:36.

Przygotowanie[edytuj | edytuj kod]

Chociaż urzędnicy chilijscy zmniejszyli ryzyko związane z ratowaniem, górnicy nadal musieli być czujni podczas wyjazdów w przypadku problemów. W rezultacie, zgodnie z planem ratunkowym, pierwsi czterej mężczyźni, którzy mieli zostać wydostani przez wąski szyb, zostali przypisani do pierwszej grupy. Mieli jak najlepiej poinformować zespół ratunkowy o warunkach na trasie. Gdy czterej mężczyźni pojawili się na powierzchni, ratowanie odbywało się w wcześniej ustalonej kolejności.

Procedury[edytuj | edytuj kod]

Każdy górnik, sześć godzin przed wyjazdem na powierzchnie, przeszedł na dietę płynną bogatą w cukry, minerały i potas. Każdy zażywał aspirynę, aby pomóc w zapobieganiu powstawaniu zakrzepów krwi i nosił pas, aby ustabilizować ciśnienie krwi. Górnicy otrzymali również kombinezony odporne na wilgoć i okulary przeciwsłoneczne, aby chronić przed nagłym narażeniem na światło słoneczne. Kapsuła "Fenix 2" zawierała maski tlenowe, monitory serca i kamery wideo. Gdy górnik został przyczepiony do kapsuły o szerokości 21 cali (53 cm), wznosił się około 1 metra na sekundę, docierając na powierzchnię w czasie od 9 do 18 minut. Prezydent Chile Piñera był obecny przy każdym wyjeździe górnika podczas 24-godzinnej akcji ratunkowej.

Po sprawdzeniu podstawowych czynności życiowych każdy górnik został przeniesiony na noszach do szpitala polowego w celu wstępnej oceny; nikt nie potrzebował natychmiastowego leczenia. Później zabrano ich helikopterem do Szpitala Copiapó, oddalonego o 60 km (37 mil) na 24-48 godzin obserwacji.

Akcja ratunkowa[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy zjazd próbny miał miejsce poprzedniego dnia, a kapsuła zatrzymała się zaledwie 15 metrów przed końcem szybu.

Pierwotny plan zakładał zejście dwóch ratowników do kopalni przed wyjazdem pierwszego górnika na powierzchnię. Jednak, aby uniknąć opóźnień, do kopalni pierwszym zjazdem zjechał tylko jeden ratownik González. Ratownicy postanowili pierwszego górnika od razu wywieźć na powierzchnię w powracającej kapsule.

Po kolejnej kontroli bezpieczeństwa, 15 minut później górnik Florencio Ávalos rozpoczął swój wyjazd z kopalni. Kamery telewizyjne zarówno wewnątrz kopalni, jak i na powierzchni, uchwyciły to wydarzenie i transmitowały je na cały świat. Urzúa jako ostatni wszedł na powierzchnię.

Przewiduje się, że każdy przejazd kapsuły ratowniczej, w górę lub w dół, zajmie 15 minut, dając całkowity czas 33 godzin na operację ratunkową. W praktyce po pierwszych kilku zjazdach kapsuły okazało się, że podróż może być krótsza niż przewidywane 15 minut, a każdy cykl ratunkowy powinien trwać krócej niż 1 godzinę.

Dużą chilijską flagę, która wisiała w kopalni podczas akcji ratunkowej, wywiózł na powierzchnię Luis Urzúa. Po wydobyciu wszystkich górników ratownicy w komorze kopalni widzieli napis "Misión cumplida Chile" ("Misja zrealizowana w Chile"). Manuel González był pierwszym ratownikiem i ostatnim, który spędził 25 godzin i 14 minut w kopalni. Ratownicy potrzebujący snu zrobili to w kopalni, aby uniknąć niepotrzebnych wyjazdów kapsuły opóźniających ratowanie górników na powierzchnię. Kiedy wyjechał z kopalni ostatni ratownik, prezydent Piñera przykrył szczyt szybu ratowniczego metalową pokrywką. W sumie Fénix 2 odbył 39 podróży w obie strony, pokonując dystans około 50 kilometrów (31 mil).

Górnicy oraz ratownicy będący na dole.[edytuj | edytuj kod]

Przed rozpoczęciem akcji ratunkowej, uwięzieni górnicy zostali podzieleni na trzy grupy w celu ustalenia kolejności ich opuszczenia. Pierwszą grupa to: "hábiles" (wykwalifikowani), druga: "débiles" (słaby) i trzecia "fuertes" (strong). To grupowanie opierało się na teorii, że pierwszymi mężczyznami, którzy wyjdą, powinni być ci, którzy są bardziej wykwalifikowani i mają najlepszą kondycję fizyczną, ponieważ byliby lepiej przygotowani do ucieczki bez pomocy w przypadku nieprawidłowego działania kapsuły lub zapadnięcia się szybu. Uważano także, że są w stanie jaśniej przekazać ratownikom wszelkie inne problemy. Drugą grupę stanowili górnicy z problemami medycznymi, starsi mężczyźni i osoby z problemami psychicznymi. Ostateczna grupa składała się z osób silnych psychicznie, ponieważ musieli oni wytrzymać jak najdłużej samotnie.

Kolejność ratowania została przedstawiona poniżej.

Uratowani górnicy
Lp. Imię

górnika

Wiek w chwili uratowania Godzina uratowania

(UTC-3)

1 Florencio Ávalos 31 00:11
2 Mario Sepúlveda 40 01:10
3 Juan Andrés Illanes 52 02:07
4 Carlos Mamani 24 03:11
5 Jimmy Sánchez 19 04:11
6 Osmán Araya 30 05:35
7 José Ojeda 46 06:22
8 Claudio Yáñez 34 07:04
9 Mario Gómez 63* 08:00
10 Álex Vega 31 08:53
11 Jorge Galleguillos 56 09:31
12 Edison Peña 34 10:13
13 Carlos Barrios 27 10:55
14 Víctor Zamora 33 11:32
15 Víctor Segovia 48 12:08
16 Daniel Herrera 27 12:50
17 Omar Reygadas 56 13:39
18 Esteban Rojas 44 14:49
19 Pablo Rojas 45 15:28
20 Darío Segovia 48 15:59
21 Yonni Barrios 50 16:31
22 Samuel Ávalos 43 17:04
23 Carlos Bugueño 27 17:33
24 José Henríquez 54 17:59
25 Renán Ávalos 29 18:24
26 Claudio Acuña 44 18:51
27 Franklin Lobos 53 19:18
28 Richard Villarroel 27 19:45
29 Juan Carlos Aguilar 49 20:13
30 Raúl Bustos 40 20:37
31 Pedro Cortez 26 21:02
32 Ariel Ticona 29 21:30
33 Luis Urzúa 54 21:55
Ratownicy którzy zeszli na dół.
Lp. Ratownik[8][9] Organizacja[9][10] Czas zjazdu (UTC-3)[8] Czas wyjazdu (UTC-3)[8] Czas spędzony w kopalni[8] Zjazd w dół nr.[8]
1. Manuel González Kopalnia El Teniente 12 Październik 23:18 14 Październik 00:32 25:14 godzin 1
2. Sierż. Roberto Ríos Chilijski Korpus Piechoty Morskiej 13 Październik 00:16 14 Październik 00:05 23:49 godzin 2
3. Kpr. Patricio Robledo Chilijski Korpus Piechoty Morskiej 13 Październik 01:18 13 Październik 23:42 22:24 godzin 3
4. Jorge Bustamante Kopalnia El Teniente 13 Październik 10:22 13 Październik 23:17 12:55 godzin 13
5. Kpr. Patricio Sepúlveda GOPE (Specjalna grupa operacyjna policji) 13 Październik 12:14 13 Październik 22:53 10:39 godzin 16
6. Pedro Rivero Kopalnia Carola 13 Październik 19:23 13 Październik 22:30 3:07 godziny 28

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Kapsuła ratunkowa dotarła do kopalni (pol.). TVP.info. [dostęp 2010-10-13].
  2. a b c Kolejny z górników już na powierzchni – "nie traktujcie nas jak bohaterów" (pol.). WP.pl. [dostęp 2010-10-13].
  3. Chile. Zasypani od 18 dni górnicy dostali pierwszą partię jedzenia i wody (pol.). WNP.pl. [dostęp 2010-10-13].
  4. Zasypani górnicy spędzą pod ziemią cztery miesiące (pol.). WP.pl. [dostęp 2010-10-13].
  5. Chilijscy górnicy dostawali marihuanę i pornografię. Gumowych lalek im odmówiono (pol.). PolskaTimes.pl. [dostęp 2015-12-20].
  6. Rescue near for Chile miners trapped for 2 months (ang.). Reuters AlertNet. [dostęp 2010-10-13].
  7. Schemat operacji ratowniczej, od której zależy życie górników (pol.). Rp.pl. [dostęp 2010-10-13].
  8. a b c d e Minuto a minuto: Mineros arriban al hospital de Copiapó y "Fénix II" reinicia labores (hisz.) Emol Chile, 13 Październik 2010
  9. a b "Dramáticas historias tras el histórico rescate", El Mercurio, 15 Październik 2010 (hisz.)
  10. Frank Bajak i Vivian Sequera Dramatic endgame nears for trapped Chile miners, The Miami Herald, 11 Październik 2010 (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]