Katastrofa lotu Air France 358

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Katastrofa lotu Air France 358
Zdjęcie wraku samolotu na lotnisku w Toronto.
Zdjęcie wraku samolotu na lotnisku w Toronto.
Państwo  Kanada
Miejsce Toronto
Data 2 sierpnia 2005
Godzina 16:02 czasu lokalnego
22:02 czasu polskiego
Rodzaj Wypadnięcie samolotu z pasa startowego
Przyczyna Złe warunki atmosferyczne
Ofiary 0 osób
Ranni 43 osoby
Ocaleni 309 osób
Statek powietrzny
Typ Airbus A340
Użytkownik Air France
Numer F-GLZQ
Start Francja Paryż
Cel lotu Kanada Toronto
Numer lotu 358
Pasażerowie 297 osób
Załoga 12 osób
Położenie na mapie Kanady
Mapa lokalizacyjna Kanady
miejsce zdarzenia
miejsce zdarzenia
Ziemia43°39′23,2″N 79°37′29,0″W/43,656444 -79,624722

Katastrofa lotu Air France 358Airbus A340 linii Air France (lot AF 358 z Paryża do Toronto) w dniu 2 sierpnia 2005 roku rozbił się po lądowaniu w trudnych warunkach atmosferycznych na lotnisku Toronto Pearson International Airport i spłonął po zatrzymaniu.

Przebieg[edytuj]

Podczas odprawy na lotnisku w Paryżu piloci ustalili, że kapitan samolotu wykona start maszyny, natomiast drugi pilot zajmie się procedurami lądowania po przebyciu wyznaczonej trasy. Członkowie załogi dzielili się obowiązkami w ten sposób aby drugi pilot mógł nabyć doświadczenia zawodowego. Dodatkowo w samej kabinie pilotów jest dodatkowy pasażer, będący członkiem rodziny pracownika linii Air France. Start samolotu następuje kilka minut przed godziną 14:00 czasu lokalnego w Paryżu.

Rutynowy przelot z Paryża do Toronto trwał około 8 godzin lotu. W tym czasie nie zdarzyło się nic szczególnego. Większość pracy pilotów wykonywał autopilot. Piloci u wybrzeży Kanady zostają poinformowani o warunkach atmosferycznych: zachmurzenie z opadami i ryzyku burzy z temperaturą do 20*C. Nad lotniskiem szalała burza i w trakcie lądowania porywy wiatru osiągały 60 km/h[1]. Władze lotniska ogłosiły alarm z powodu wyładowań atmosferycznych które zagrażają personelowi naziemnemu co skutkuje zakazem wchodzenia na pokłady samolotów. Przy zbliżeniu się samolotu w okolice lotniska załoga otrzymuje zakaz lądowania.

Załoga skierowała samolot na północ aby w razie problemów odlecieć na lotnisko zapasowe oddalone o 300 km znajdujące się w Ottawie. Po czasie oczekiwania na poprawę warunków pogodowych zostało wydane pozwolenie do lądowania i polecenie utrzymania pułapu 5000 metrów. Następnie samolot wleciał we front burzowy. Przekazane zostało pozwolenie na lądowanie na pasie 24L[2], przy wietrze wiejącym pod kątem 290* od 15 do 20 węzłów. Podjęcie decyzji lądowania na tym pasie miało świadczyć o bezpieczeństwie manewru mimo panujących warunków.

O godzinie 16:02 czasu miejscowego maszyna pojawiła się na początku pasa startowego. Dotknięcie pasa startowego nastąpiło dopiero w jego połowie, co przy prędkości 140 km/h nie pozwala na bezpieczne zatrzymanie przed jego końcem. W efekcie samolot wyjechał z pasa startowego. Załoga zarządziła ewakuację mimo paniki[1] jaka zapanowała i pożaru jaki powstał dookoła maszyny. Kapitan samolotu został poważnie ranny w wyniku zdarzenia, a jego fotel wyrwany z podłogi. Opuścił samolot z pomocą drugiego pilota.

Pracownicy lotniska oraz służby ratunkowe starały się zebrać wszystkich pasażerów na lotnisku. Dużą pomoc okazali kierowcy na pobliskiej autostradzie podwożąc ocalałych. Nikt nie zginął, a wrak spłonął w ogniu[3].

Dochodzenie[edytuj]

Kanadyjski Zarząd Bezpieczeństwa Transportu wszczął dochodzenia mające wyjaśnić przyczyny katastrofy. Charakter śledztwa spowodował, że nikt z obsługi lotniska nie mógł przekazywać informacji mediom, a piloci nie zabrali publicznie głosu. Śledztwo wykazało, że załoga walczyła z maszyną i warunkami pogodowymi podczas lądowania posługując się wyłącznie danymi lotu z pokładu samolotu, gdyż aparatura pomiarowa na pasie została uszkodzona piorunami.

Pas startowy użyty do lądowania jest najkrótszym możliwym pasem na tym lotnisku, z różnicą długości do 650 metrów. Przetestowano 7 z 8 ocalałych hamulców aerodynamicznych, które działały prawidłowo. Badanie silników również potwierdziło użycie wszystkich odwracaczy ciągu.

Francuska gazeta "Le Figaro" opublikowała artykuł 12 września 2005 roku, w którym zostało zasugerowane użycie odwracaczy ciągu dopiero po 12 sekundach zetknięcia z pasem startowym[4], która została potwierdzona przez kapitana samolotu.

Odwracacze ciągu zostały włączone zbyt późno i rozpędzony samolot nie miał już możliwości bezpiecznego zatrzymania. Wynikło to z powodu dużego stresu drugiego pilota związanego z trudnymi warunkami atmosferycznymi, dodatkowo trzymającego zaciśniętą dłoń na dźwigni uruchamiającej mechanizm co uniemożliwiło dokonanie tego przez kapitana. Co zostało potwierdzone w raporcie śledczym. Dodatkowo samolot w momencie zbliżania się nad pas znajdował się za wysoko. Nie było wystarczającej ilości czasu potrzebnej do zatrzymania lub odejścia na drugi krąg która musi zostać podjęta wspólnie.

Katastrofa została opisana w jednym z odcinków serialu dokumentalnego Katastrofa w przestworzach zatytułowany Cudowna ucieczka (Miracle Escape).

Samolot[edytuj]

Maszyna obsługująca lot 358 była 295 osobowym Airbusem A340-313E napędzanym czterema silnikami by CFM International CFM56. Numer fabryczny samolotu wynosił 289, z rejestracją o oznaczeniu F-GLZQ[2]. Samolot został oblatany 3 sierpnia 1999 roku i dostarczony do linii Air France 7 września 1998 roku. Zabierał na pokład 297 pasażerów oraz 12 człoków załogi. Podczas lotu kapitanem był Alain Rosaye w wieku 57 lat i Pierwszy Oficer Frédéric Naud w wieku 43 lat. Kapitan w chwili startu posiadał wylatane 15 411 godzin lotu, natomiast drugi pilot zaledwie 4835 godziny.

Przyjmuje się, że ten model Airbusa jest najbezpieczniejszym na świecie i od 1993 roku czyli rozpoczęcia jego produkcji posiada najlepsze wyniki.

Przypisy

  1. a b Relacje po pożarze samolotu Air France [dostęp 2016-07-31] (pol.).
  2. a b Harro Ranter, ASN Aircraft accident Airbus A340-313X F-GLZQ Toronto-Pearson International Airport, ON (YYZ), aviation-safety.net [dostęp 2016-07-31].
  3. Grupa Wirtualna Polska, Katastrofa samolotu Air France, 3 sierpnia 2005 [dostęp 2016-07-31] (pol.).
  4. r, Airbus d'Air France : les trois raisons du crash de Toronto [dostęp 2016-07-31].

Linki zewnętrzne[edytuj]