Katastrofa lotu Delta Air Lines 723

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Katastrofa lotu Delta Air Lines 723
DC-9 Delta Air Lines, podobny samolot uległ katastrofie
DC-9 Delta Air Lines, podobny samolot uległ katastrofie
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce Port lotniczy Boston
Data 31 lipca 1973
Godzina 11:08 czasu lokalnego
16:08 czasu polskiego
Rodzaj Kontrolowany lot ku ziemi
Przyczyna błąd pilota, błąd kontroli lotu
Ofiary 89 osób
Ocaleni 0 osób
Statek powietrzny
Typ McDonnell Douglas DC-9-31
Użytkownik Delta Air Lines
Numer N975NE
Start Stany Zjednoczone Manchester, New Hampshire
Cel lotu Stany Zjednoczone Boston
Numer lotu 723
Pasażerowie 83 osoby
Załoga 6 osób
Ofiary 89 osób
Ocaleni 0 osób
Położenie na mapie Massachusetts
Mapa lokalizacyjna Massachusetts
miejsce wypadku
miejsce wypadku
Położenie na mapie Stanów Zjednoczonych
Mapa lokalizacyjna Stanów Zjednoczonych
miejsce wypadku
miejsce wypadku
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
miejsce wypadku
miejsce wypadku
Ziemia 42°20′59″N 71°00′45″W/42,349722 -71,012500

Katastrofa lotu Delta Air Lines 723 wydarzyła się 31 lipca 1973 roku w Stanach Zjednoczonych. McDonnell Douglas DC-9-31 amerykańskich linii Delta Air Lines rozbił się podczas podchodzenia do lądowania na lotnisko w Bostonie. W wyniku katastrofy zginęło 89 osób, wszyscy znajdujący się na pokładzie.

Samolot[edytuj]

McDonnell Douglas DC-9-30 to wąskokadłubowy odrzutowy samolot pasażerski średniego zasięgu produkowany w Stanach Zjednoczonych od 1967 roku. Na swym pokładzie mógł pomieścić 115 pasażerów.

Samolot, który uległ katastrofie został wyprodukowany w 1967 roku pod numerem seryjnym 47075 i dostarczony do Northeast Airlines. Następnie trafił do Delta Air Lines w wyniku połączenia dwóch przewoźników. Samolot nosił numer rejestracyjny N975NE, napędzany był dwoma silnikami Pratt & Whitney JT8D, a w momencie katastrofy miał na swoim koncie 14 639 godzin lotu.

Załoga[edytuj]

Załogę lotu 723 Delta Air Lines w dniu 31 lipca 1973 roku stanowiło 6 osób:

  • John N. Streil (49 lat) – kapitan, posiadał licencję ATPL (Airline Transport Pilot License) numer 256454. Miał na swoim koncie 14 840 godzin lotu, w tym 1457 w DC-9.
  • Sidney W. Burrill (31 lat) – pierwszy oficer, posiadał licencję CPL (Commercial Pilot Licence) numer 164885. Miał na swoim koncie 6994 godzin lotu w tym 217 na DC-9.
  • Patricia H. Humphreys (29 lat) – stewardesa
  • Ann L. Moore (33 lata) – stewardesa
  • Janice L. Wilson (26 lat) – stewardesa
  • Joseph E. Burrell (52 lata) – pilot, obserwator, posiadał licencję ATPL (Airline Transport Pilot License) numer 167756. W Northeast Airlines został zatrudniony w 1957 roku, jednak 10 lat później, w 1967 roku zdiagnozowano u niego Chorobę Parkinsona. W 1973 powrócił do linii lotniczych, gdzie rozpoczął trening na symulatorach DC-9, a także dopuszczono go do lotów w roli obserwatora.

Przebieg wydarzeń[edytuj]

Lot 723 Dela Air Lines 31 lipca 1973 roku był planowym lotem pasażerskim z miasta Burlington do Bostonu. Załoga wykonała nieplanowe międzylądowanie w Manchesterze (stan New Hampshire), ponieważ inny lot do Bostonu został tego dnia odwołany, w związku z czym podjęto decyzję o zabraniu jego pasażerów. DC-9 wystartował z Manchesteru o 10:50 z 83 pasażerami, 5 osobami załogi i jednym obserwatorem na pokładzie i miał do przebycia około 70 kilometrów.

Zaledwie 15 minut później, o 11:05 wieża kontroli w Bostonie wyraziła zgodę na podejście ILS na pas 4R, po czym załoga rozpoczęła zniżanie. O 11:07 kontroler wydał zgodę na lądowanie, był to ostatni komunikat otrzymany i rozpoznany przez załogę. O 11:08 maszyna uderzyła w falochron ponad 900 metrów przed pasem startowym i około 50 metrów na prawo od jego linii.

W wyniku uderzenia samolot uległ zniszczeniu i stanął w płomieniach. Kadłub samolotu został odnaleziony na pasie startowym, niemal w całości strawiony przez ogień.

Akcja ratunkowo-poszukiwawcza[edytuj]

Trzech pracowników firmy budowlanej znajdujących się w pobliżu zobaczyło pożar na pasie 4R, natychmiast wyruszyli oni na miejsce katastrofy. Kierowca po zostawieniu dwóch kompanów w pobliżu miejsca zdarzenia, udał się w kierunku straży pożarnej znajdującej się na lotnisku, gdzie zaalarmował ratowników. Około 10 minut od zdarzenia na miejscu pojawiły się jednostki straży pożarnej, kabina pasażerska wciąż płonęła.

W akcję ratunkowo-poszukiwawczą została włączona miejscowa policja i straż przybrzeżna, w stan gotowości postawiono również miejscowe szpitale, spodziewając się odnalezienia wielu rannych.

W wyniku akcji ratunkowej odnaleziono dwie ranne osoby. Jedna zmarła dwie godziny po katastrofie. Druga doznała oparzeń trzeciego i czwartego stopnia oraz ciężkich obrażeń kończyn dolnych. Zmarła 11 grudnia 1973 roku, ponad 4 miesiące od katastrofy.

Śledztwo[edytuj]

Śledztwo, mające na celu zbadanie przyczyn katastrofy lotu 723, prowadziła Narodowa Rada Bezpieczeństwa Transportu. Z wydobytych z wraku rejestratorów (parametrów lotu i rozmów w kokpicie) oraz przeprowadzonych symulacji, śledczy wywnioskowali, iż w ostatniej fazie lotu, załoga nieumyślnie włączyła tryb "Go-Around" zamiast właściwego trybu "Podejście". To spowodowało zmieszanie w kokpicie, a także niestabilne zniżanie oraz odchylenia od ścieżki podejścia. Bazując na zapisach z rejestratora rozmów w kokpicie, wywnioskowano również iż załoga nie zgłaszała wysokości na jakiej się znajduje, nawet kiedy samolot znajdował się poniżej wysokości decyzji. Z kolei kontroler odpowiedzialny za podejście DC-9, zajęty uniknięciem kolizji dwóch innych maszyn podchodzących do lądowania, nie monitorował lądowania lotu 723. Ten nieszczęśliwy zbieg okoliczności i zaniedbań spowodował upadek maszyny przed pasem startowym.

Przyczyny katastrofy[edytuj]

Za przyczyny katastrofy lotu 723 uznano zaniedbanie ze strony załogi samolotu i kontroli lotu, polegające na niedopilnowaniu właściwej ścieżki zniżania maszyny podczas końcowego podejścia do lądowania, przy zmienianiających się warunkach pogodowych i słabej widoczności.

Bibliografia[edytuj]